Як калумністка дзяржаўнага агенцтва навінаў зладзіла «самавыкрыццё»

Апублікаваны на партале Мінгарвыканкама артыкул прымушае задумацца пра тое, што рабілі ўлады ўсе гэтыя 20 гадоў.

Павялічыць

Артыкул «Куды сыходзіць дзяцінства» калумністкі дзяржаўнага партала «Мінск-навіны» Вікторыі Юдзіцкай, перапоўнены настальгіяй па нядаўнім савецкім мінулым, выклікаў хвалю крытыкі ў сацсетках. З паўтара дзясятка каментароў пад публікацыяй толькі некалькі можна лічыць умоўна нейтральнымі, у астатніх выпадках чытачы з аўтарам, мякка кажучы, не згаджаюцца. Артыкул Вікторыі Юдзіцкай пабудаваны на супрацьпастаўленні «шчаслівага савецкага дзяцінства» сучасным рэаліям.

Пачынаецца ўсё з успамінаў пра часы, калі «гранёныя шклянкі ў аўтаматах з газіроўкай не кралі», а «людзі не грэбавалі піць з іх». Калі дзеці марылі «працаваць не за вялікую зарплату, а для таго, каб стаць патрэбнымі», не «праседжвалі ўвесь час за камп'ютарнымі гульнямі», а «ганялі на роварах і лазілі па садах», «размаўлялі ўжывую, а не ў сацсетках».

Далей аўтар робіць высновы, якія нечакана наводзяць на крамольныя думкі.

- Што ж мы бачым сёння? Падлеткі адкрыта сядзяць з цыгарэтамі ў дварах, вядуць пустыя гутаркі, часам, каб здавацца дарослымі, выкарыстоўваюць лаянкавыя слоўцы і вульгарызмы… Жыццё ў сацсетках і камп'ютарных гульнях замяніла ім рэальнасць. Пры выбары прафесіі думаюць пра грошы, а не пра людзей, карысць, якую могуць прынесці грамадству. Мараць з'ехаць за мяжу, а не спрабаваць зрабіць жыццё лепш на радзіме. Саромеюцца мінулага свайго народа, альбо, наадварот, праяўляюць нездаровы «патрыятызм», замяшаны на нацыяналізме. Сучасная моладзь выдатна разбіраецца ў брэндавых шмотках і дарагіх аўто, але не можа адрозніць карнета ад кларнета, Эйнштэйна ад Эйзенштэйна. Пра пісьменнасць наогул прамаўчым, - піша калумністка «Мінск-навіны».

Далей ідзе агаворка пра тое, што няправільна будзе казаць так пра ўсіх падлеткаў. Маўляў, шмат у нас па-сапраўднаму прыстойных, дапытлівых, творчых маладых людзей, якіх, «на жаль, не так бачна за спінамі гэтага абязлічанага натоўпу, які павінен стаць нашай светлай будучыняй».

— Лічу, гэта сур'ёзная хвароба сучаснага грамадства, вылечыць якую здольныя толькі мы — дарослыя. Менавіта мы, бацькі, павінны дапамагчы дзецям вырасці духоўна, а не агароджвацца ад іх падачкамі ў выглядзе грошай і гаджэтаў. А ўсё таму, што мы «іншыя». Мы — тыя людзі, якія з пяшчотай успамінаюць часы «жорсткага таталітарнага саўка». Не пераконваюць нас запэўніванні «дэмакратаў» пра тое, як мы дрэнна жылі. Напэўна, усё ж такі закладзены ў нас гэты ген — ген савецкага дзіцяці. Ніякай сучаснасцю яго з нас не выбіць, — падводзіць вынік Вікторыя Юдзіцкая.

У чым жа тут крамола, пра якую згадвалася вышэй? Давайце разбірацца.

Слова пра абязлічаны натоўп, які саромеецца мінулага, які цікавяць толькі грошы, гаджэты, брэндавыя шмоткі і эміграцыя, гучыць як прысуд сённяшнім уладам.

Колькі ў нас было школьных рэформаў, а журналісту дзяржаўнага СМІ сорамна за пісьменнасць цяперашняга пакалення падлеткаў.

БРСМ быў створаны дваццаць гадоў таму. Ён штогод праядае сотні тысяч бюджэтных долараў, узгадняе дзяржвыдаткі. А моладзь пры гэтым працягвае кідацца паміж «сорамам за мінулае свайго народа і сумніўным патрыятызмам з прымешкай нацыяналізму». Выходзіць, будатрады, піянеры і год моладзі сышлі «у малако»? Суцэльнае самавыкрыццё. Так і хочацца спытаць аўтара ў духу згаданага ёй «жорсткага таталітарнага саўка»: на чый млын ваду льяце?

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0