Генадзь Айгі

Гэта ня Спрэчка. Калі ж называю, то гэта - проста ўказаньне: "Тут - Дасканаласьць". (Месца Намёку. Тым і Прысутнае. Я замаўкаю.) "Бог"? Гэта цытата: з Бога.

04.03.2006 / 21:28

ПРА ГЭТА

Я.П.

Гэта

ня Спрэчка.

Калі ж называю,

то гэта - проста ўказаньне:

"Тут - Дасканаласьць".

(Месца Намёку.

Тым і Прысутнае.

Я замаўкаю.)

"Бог"?

Гэта цытата: з Бога.

1981

ПОЗЬНЯЕ АДЦЬВІТАНЬНЕ ШЫПШЫНЫ

помніць нібыта душа пра пабоі

ды ачышчаючыся - прамяніцца

раны сама асьвячае захоўваючы сябе

у акрапленьні - уся!

о гэта паветра - бязьлюднасьці!.. -

(ці памёр

нехта

каго і ня помню:

вось і бадзяцца! нікому

каб - нібы вінаваты - ні слова)

1982

❏

ДОЎГА: У ШОЛАХІ-Й-ШОРГАТЫ

Зноў - памяці Паўля Цэляна

Шолахі, шоргаты. Як скавышы па халоднай сьпіжарні і сыплецца дзесьці мука. Ці - скаланае салому ў пакінутым усімі падворку. Шоргат, - нібы нараджэньне якойсьці краіны.

"Быць - мышшу", - казаў той паэт. Быць - мышшу. Галовакружэньне і запамарока. Пасьля гаварылі, што яд. Напалову паляк. Напало-о-о… Быццам за шолахам шатаў - парэз. З бойні. І схаваная ў шоргаце кроў. Хаця б - чалавека-адзежа. Адзіна, адзіна, - у вадкасьці мукаў.

А, рэ-бэ, ты з усяго - і такога, і гэткага - быў такі аднародны, - бруд, парваная кніга і кроў, - о, амаль што Празрыстасьць, - зімовы вулічны танец, дзіравая сьвітка, чалавека-сумёты (паўсюль бо жабрацкі пот, - нават у саломе: там - на вятры, і ў рассыпанай жменьцы мукі).

Жыцьцё, рэбэ.

А потым, - тут. Гэты твар… - усёабдымны. Быццам ходзіш па горадзе, і паўсюль - "маё", кожны кут. Галавакружна. Пасьля - запамарока. Ну, хаця б вось, - сад (усё гэта - твар і ў твары): выплеснуўся - недасяжнасьцю. Скочыў наўпопяць, боль - як ад шкла. І - ня ўцісь-несь-ся. "Сад - як сад". Быццам - модны матыў. Бяз дна. І - побач.

І як жа такое дзеецца ў голасе: хаваецца нейкае дно. І нават размаўляем - словамі? Вецер. Бяз дна. Не назавеш нават - знакамі.

А гэты, з Вугоршчыны. Проста - брацкая магіла і ўсё. Выкапалі - з усімі разам (бо гэта ж найважнейшае) - у сьвятло Дня, і проста - вось, Радзіма. Вырашэньне пытаньня. З усімі разам (гэта найважнейшае).

"Бог" - хібны выраз. Ёсьць толькі: "А Бог?" На вякі вякоў.

Потым - гэтыя выправы. Ка-тань-ні. Па ўзнагароды. Прамовы. Усё слушна. У славу. І ўсё - быццам: па-паветры! І быццам па небе гу-ля-е: боль-мова, - самотна, - для неба. Пуста. Падохнеш, - сьцісьнесься - адно болем. Мова? - Вецер Сусьвету.

О, як усё проста. Гэта - такое "проста", што ў мове - ня будзе. (Можна паспрабаваць. Адразу выступіць - рэч. "Простае", - такая Свабода, - для параўнаньня: розум увёў распад.)

Запамарока. Проста, галавакружна.

О, шолахі, шаты мае. Салома. Сьмець-ць-це. О, шоргат, скура мая. Я-радзіма, я-такая-адзежа-і-плоць. З шолахам-скурай.

Запамарока.

Хай ніхто не крычыць. То бок. Ня я ж. "Я" - ліпкае. Ёсьць штосьці іншае (за - шолахам. За гэтым шоргатам).

І ў вадзе гуляе зрок гэтага француза. Падлі-і-і-іна. Што гэта, - сутнасьць? - шаты? А-дзін-ства.

Забудзь. О, калі ж. Забудзь. І - пачынаецца чысьціня.

І.

Запамарока. З усім брудам - мукаў.

Без - усплыцьця.

Не-Bapteme.

Не-е.

1991

Пераклаў з расейскай Андрэй Хадановіч