Брэнд «Важная гусь» ствараюць мастачка-ілюстаратар Ганна Рэдзько ды Сергей Хамічук, які займаецца вэб-распрацоўкамі, праектаваннем і з'яўляецца адміністратарам брэнда.
Аня Рэдзько і Сергей Хамічук
Вета Берман: Аня, ты ілюстратар, але цябе ў інтэрв’ю прадстаўляюць і як дызайнера, і як мастака. Ты асабіста як любіш сябе акрэсліваць? Можа цябе, напрыклад, раздражняе, калі нехта цябе акрэслівае як «дызайнер»?
Аня Рэдзько: У Беларусі складана з адукацыяй такога тыпу як ілюстратар. Але тут, у прынцыпе, няма такога жорсткага размежавання – ілюстратар ці дызайнер. Я часамі таксама працую як дызайнер, але я сябе лічу ілюстратарам.
ВБ: Хацела пацікавіцца наконт таго, якім чынам ты малюеш – алоўкамі і на паперы, ці гэта электронныя малюнкі?
АР: Пачынала класічна — з фарбаў і пэндзлікаў. У дзяцінстве на камп’ютарных курсах я даведалася пра існаванне праграмы «Paint»! І я вельмі хацела навучыцца ў ёй маляваць. Але калі мне набылі камп’ютар, то я не вельмі доўга ў ёй малявала. Пасля ў інтэрнэце недзе даведалася, што людзі ў «Adobe Illustrator» малююць. І я вывучала гэтую праграму па розных кніжках да таго моманту, пакуль не навучылася маляваць тое, што мне трэба. Затым апанавала «CorelDRAW»; сябры мне падаравалі маленькі планшэт, але ён мне вельмі не спадабаўся. Пачала на ім маляваць – і нічога добрага з гэтага не выходзіла. Праляжаў ён у мяне недзе паўгода. І ў пэўны момант жанчына на працы запыталася ў мяне, які б планшэт я параіла набыць яе сыну. Я раіла не набываць. І прапанавала, што дам ім паспрабаваць памаляваць на маім, каб яна пераканалася, што яго не варта набываць. Праз нейкі час яна мне прыносіць планшэт, і на камп’ютары паказвае карцінку, якую намаляваў яе сын: просты краявід – блакітнае неба, блакітная рэчка, зялёныя дрэвы. Я гляджу – скончаная праца! Нават здзівілася, што я так не змагла маляваць на ім. Нават неяк крыўдна стала. Таму зноў вярнулася да таго, каб вучыцца на ім маляваць. А цяпер нават здзіўляюся, што на такім маленькім планшэце малявала нават вельмі неблагія працы. (смяецца) Бо пасля ў мяне з’явіўся вялікі планшэт, каб графіку для камп’ютарных гульняў маляваць.
Таму пэўны час я цалкам займалася выключна камп’ютарнай ілюстрацыяй. Але цяпер у мяне прагрэс. Я думаю, што гэта прагрэс — я зноў вярнулася да таго, каб маляваць на паперы. У мяне фаза пачалася, якая, я думаю, не скончыцца – я спачатку малюю на паперы, пасля фатаграфую і на камп’ютары толькі абводжу малюнак.
ВБ: Наконт «хэнд-мэйду» хацела пацікавіцца – ты ствараеш самаробныя паштоўкі. Яны ўвогуле прадаюцца? Ёсць сэнс гэтым займацца?
АР: Мне гэтым вельмі падабаецца займацца. Сярожа займаецца ўсім, што звязана з продажам, таму ён лепш ведае, ці гэта прыносіць нейкія грошы.
Сергей Хамічук: Так і з трыма клічнікамі. Мы не дасягнулі нейкага неверагоднага прыбытку. Але насамрэч зарабляць можна і на дробязях, якія, падаецца, зусім не прыбытковыя.
Я прыглядаюся да рынку паштовак у Беларусі. Яго няма. Ёсць расейскія паштоўкі, якія вельмі часта вельмі жахлівыя. А паштоўкі патрэбныя – людзі нараджаюцца, святкуюць дні народзінаў. Гэта можна зрабіць паспяховым бізнэсам, але трэба быць цярплівым і мець густ.
Мы займаемся продажам паштовак каля года, і я бачу, што гэта добры кірунак, калі ў яго ўкладаць, то можна на гэтым зарабіць.
ВБ: Пяройдзем да вашага брэнда «Важная гусь». Пад гэтым брэндам вы ствараеце рэчы, але таксама паштоўкі. Якая логіка, стратэгія гэтага брэнду?
СХ:Няма ніякай логікі і стратэгіі. «Важная гусь» — гэта разважанні пра жыццё. Паштоўкі, торбы, рэчы – гэта пэўны сродак, дзякуючы якому мы можам нешта сказаць.
Мы паштоўкамі пачалі займацца, бо Аня рабіла вельмі файныя рэчы і трэба было кудысьці гэта дзяваць — і мы пачалі рабіць паштоўкі. Торбы, напрыклад, мы пачалі рабіць, бо навокал бачылі толькі банальныя торбы.
Трэба рабіць тое, што цябе хвалюе і чаго табе не хапае.
АР: Хочацца нешта рабіць — і мы робім.
ВБ: Дзяўчаты з брэнда «ZIBRA» назвалі вашыя байкі культавымі. Вы таксама так лічыце?
СХ: Пакуль гэта не зусім так.
АР: Але я як дзіцёнак радуюся, калі бачу на вуліцы кагосьці ў маёй байцы. Мне так добра робіцца. Мы неяк з Сяргеем ледзь не гналіся за дзяўчынкай з нашай торбай (смяецца). Прыемна бачыць, што нашы рэчы носяць.
СХ: Гналіся… За гучна сказана.
АР: Але мы ішлі за ёй. (смяецца)
СХ: Але, так, ёсць прыемны фідбэк ад людзей. Мы любім рабіць рэчы з добрым пачуццём гумару. У нас была такая байка з надпісам «Вось такiя брукi я сабе хачу». Гэта цытата з КВК.
Нашыя сябры яе ўвесь час цытуюць. Нават выраз «Важная гусь» — гэта жарт над людзьмі, якія спрабуюць у грамадстве падавацца больш значнымі, чым ёсць на самой справе. Гэта жарты з самога сябе.
ВБ: А ў брэнда ёсць ідэалогія – зрабіць нешта з беларусамі? Больш моднымі ці з пачуццём гумару?
АР: Не тое каб моднага… Хутчэй, надаць нейкай эстэтычнасці нашай беларускасці. Каб беларус лічыў, што беларусам быць добра.
СХ: Калі казаць пра філасофію брэнда – гэта гарманічнасць і добрае пачуццё гумару.
ВБ: Беларуская мова. Гэта быў свядомы выбар – выкарыстоўваць мову на надпісах на рэчах?
СХ: Я лічу, што мова – гэта інструмент. Калі я чую, як на мове спявае Лявон Вольскі ці Зміцер Вайцюшкевіч, дык ў мяне ад гэтага дрыжыкі па скуры, бо я чую яго ўнутраны голас.
І калі ўжо казаць, чаму мы вырашылі ствараць паштоўкі на мове, бо ёсць словы, якія больш мілагучныя для нас на мове, чым па-расейску.
АР: Але з беларускай мовай вельмі складана працаваць, бо з ёй фактычна ніхто не працаваў. Ды нават з расейскай асабліва ніхто не працуе нармальна.
Я цяпер займаюся тыпаграфіяй і каліграфіяй, каб зразумець, з чаго складаецца шрыфт. Усе шрыфты, якія я малюю, іх увогуле не існуе. Я натхняюся амерыканскімі шрыфтамі і пераношу іх на беларускую мову. У Беларусі ёсць Дзяніс Серабракоў, які распрацоўвае шрыфты, але яго таксама не хапае на ўсіх. (смяецца)
Але ў гэтым ёсць і пазітыўныя аспекты, бо ты нешта ствараеш фактычна нанова.
ВБ: Аня, а як табе з арнаментам працуецца?
СХ: Можна, я адкажу на гэтае пытанне?
Ёсць вельмі добры прыклад – гэта «IKEA». Мега-карпарацыя, якая зарабляе вялікія грошы, але разам з тым яны ў сваіх распрацоўках выкарыстоўваюць нацыянальную сімволіку. Яны робяць ручнікі, дываны і там выкарыстоўваюць свае нацыянальныя ўзоры. І прыемныя, якасныя рэчы ты пачынаеш асацыяваць са шведскім фальклорам. І пачынаеш яго любіць. Мы таксама мусім так рабіць – ствараць якасныя рэчы і туды дадаваць беларускі фальклор, бо ён неверагодны!
ВБ: Дарэчы, колькі вашаму брэнду гадоў?
СХ: Каля года, можа крыху больш.
Мы пакуль узялі перапынак, бо плануем увайсці на прыступку вышэй. І неўзабаве будзе вельмі шмат цікавых рэчаў.
ВБ: Якія вашыя адчуванні на беларускім рынку?
СХ: Вельмі мала маладых прадпрымальнікаў.Але ўсё ж яны з’яўляюцца. І мне падаецца, што іх будзе з кожным годам усё болей і болей. І спадзяюся, што колькасны паказчык пяройдзе ў якасны. Бо пакуль рана казаць аб тым, што ў Беларусі ствараюцца вельмі якасныя рэчы.
ВБ: Але вам падабаецца ствараць свой брэнд тут? Ці, можа, вы ціха марыце кудысьці з’ехаць?
АР: За мяжой гэта ўсё ўжо ёсць. У нас трэба падымаць цаліну. (смяецца) Нам падабаецца ствараць рэчы для беларусаў. Мы гэтым нават ганарымся.
СХ: Мы хочам быць тут, і нам падабаецца працаваць менавіта ў Беларусі.
Вельмі хочацца, каб было больш актыўных людзей. Іх вельмі мала. Нам усім трэба завесці ўнутраны маторчык.
