Не заўважыць такую жанчыну
амаль немагчыма,
ён даўно з ёй знаёмы
і лёгка пазнае па кроках.
Што казаць пра яго ўжо,
калі жалязяка-машына
пры яе набліжэнні
ўздыхае, хвалюецца трохі.
Калі ён перад ёй
дзверы гэтай машыны расчыніць,
у абдымкі ўрываецца ветрам туды
космас цэлы.
Ён жыве без скафандра ў ім —
што з намі робяць жанчыны!
Ён надзейны кіроўца,
хаця і крыху звар’яцелы.
Ў ейным голасе, дзе
павуцінка плыве весялосці,
яму чуюцца гімны,
мільёны дзівосных адценняў.
Ды яму ўсё здаецца:
аднойчы з ёй здарыцца штосьці,
раптам знікне яна,
і ён цалкам тады звар’яцее.
Ён гатовы з ёй ехаць,
пакуль б’ецца сэрца машыны,
а заглухне матор —
на руках панясе на край свету…
І яна гэта знае,
самотная тая жанчына,
і ўсміхаецца зоркай,
што сніцца штоночы паэту.
* * *
Яна бывае, бы ўлетку мора,
яна бывае, як зімні вецер…
І цэлы свет пра яе гаворыць:
«Такіх жанчын не бывае ў свеце!»
Калі яна шпацыруе ўранні,
злятаюцца на пляцень вароны,
і хтосьці абавязкова каркне:
«Ідзе цар-рэўна, а без кар-роны!..»
Яе не кратаюць словаў джалы,
яна не чуе шыпення-кпінаў,
яна не знае: абмерлі б залы,
калі б зайшла яна на хвіліну.
Яна нібыта з былога веку,
дзе ў зорным небе жыла-была ўся,
нібы сышла з абразоў Эль-Грэка,
сышла аднойчы і засталася.
Дарога сцелецца ёй кілімам,
пад ногі просяцца легчы сцежкі,
і, быццам вязні, за ёй пайшлі б мы,
ў палон захопленыя усмешкай.
Яна бывае, бы ўлетку мора,
яна бывае, як зімні вецер,
яе спаткаеш у небе зорным,
яна існуе усё ж на свеце!
