Гарадзкі раманс
    Не хадзі па горадзе лахудраю,
    На рабоце ўсе зь цябе сьмяюцца!
    Ні прычоскі, ні памады з пудраю —
    І ў дзярэўні так не адзяюцца.
    Гавараць: ні ў лічным, ні ў абшчэсьцьвенным
    Не шанцуе непрыгожай дзеўцы —
    Норкавая шапка мольлю сьсечана,
    Паліто заўсёды ўсё ў пабелцы.
    Наша прыбіральшчыца Марыначка,
    Жэншчына паглядна і хароша,
    Кажа, што купіла б боты новыя,
    Каб, як ты, такія мела грошы.
    Помніш, як мінулаю суботаю,
    Цёця Галя юбілей спраўляла?
    Ты ж туды махлачкаю прыперлася,
    Нават вусны не нафарбавала…
    А ў астатнім — ты мне падабаесься.
    На вінішча грошай не шкадуеш,
    І на кухні спрытна завіхаесься,
    І кватэру ўласную будуеш.
    На абедзе ўсе пра нас спрачаюцца,
    Ды ніяк у думках не сыдуцца:
    Кранаўшчыца Сьвета кажа — сойдуцца.
    Вартаўнік Валера — разыдуцца.
    * * *
    Я п’ю віно на пару з ружай,
    Сілы дасьць яно журбу адужаць.
    Цьвітуць ля выканкаму ружы,
    Нібыта п’юць людзкую кроў
    Ну, як жа мне журбу адужаць,
    О, каралеўна маіх сноў!
    Абцасаў стук, нібы прынада.
    Аж дрыжыкі пайшлі ў грудзях,
    Але ў цябе — аўто, пасада.
    А я з лапатай і ў тапцях.
    Твая прычоска, нібы цэбар.
    І золата вісіць паўсюль.
    А я граблямі лісьце грэбаў,
    І рукі не памыў дасюль…
    Райвыканкамаўская ружа!
    І ты адна — і я адзін,
    Ды не дае мне зь месца рушыць
    Ня наш блакіт чужых ялін!..
    У кіраўнічых калідорах
    Абцасаў стук раптоўна зьнік,
    А я пасунуўся паволі
    Грузіць гальлё на грузавік.
    * * *
    Былі часы, былі бяседы…
    Гулі, ды так, што будзь здароў!
    На нефармальныя банкеты
    Радзіма клікала сыноў.
    Узяўшы чарку за абедам,
    Ты верш на мове прачытаў.
    Казаў — навек, казаў — прыеду,
    Казаў — адзіную спаткаў!
    Пасьля талеркі паляндвіцы
    Пайшла другая чарка ў рот,
    Душа зайшлася ў захапленьні —
    Вось вершы! Вось дык патрыёт!
    А ты пасьля на ўсё забыўся…
    Было спаткацца не з рукі:
    Ці то гарэлачцы скарыўся,
    Ці пераблытаў цягнікі.
    Я ўсю вясну цябе чакала,
    Нібыта дожджычка ў чацьвер.
    Ажно схуднела — так кахала!
    Дарэмна — думаю цяпер.
    Раёнка напісала двойчы —
    Няма, як быццам, іншых тэм —
    Той, праз каго ня спала ўночы,
    Стаў на чале БРСМ.
    Я пра каханьне не шкадую.
    Ты сам сябе і пакараў!
    А толькі на адно крыўдую:
    Нашто на мове верш чытаў?

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?