Дзмітры Галко трымае галадоўку дзявяты дзень. За гэты час да яго таемна далучылася жонка, расійскі Першы канал падрыхтаваў сюжэт пра Будзіміра.
Фота Сяргея Гудзіліна.
Тыдзень таму 30 сакавіка блогер Дзмітры Галко (budzimir) абвясціў бестэрміновую галадоўку. Ён патрабуе вызвалення Мікіты Ліхавіда, аднаго з асуджаных па справе 19 снежня. 31 сакавіка галадоўку абвясціў і сам Мікіта, але ўжо праз два дні адклаў яе пасля сустрэчы з адвакатам да разгляду сваёй касацыйнай скаргі ў Вярхоўным судзе. Гэты крок прымусіў засумнявацца і Будзіміра, які лічыць, што супольная галадоўка мае больш шанцаў на поспех. І ўсё ж ён пакуль не спыніў сваю акцыю пратэсту. За тыдзень галадоўкі да яго наведаліся журналісты, у тым ліку з расійскага Першага канала, якія знялі пра беларускага блогера сюжэт для нядзельнага выпуску праграмы «Время». За восем дзён галадоўкі паступова змяняецца стаўленне бацькоў Дзмітрыя да ўчынку сына. За гэты час да яго таемна далучылася жонка.
Прапануем вашай увазе ўрыўкі з дзённіка Будзіміра, у якім ён апісвае падзеі апошніх дзён, дзеліцца перажываннямі і сумненнямі.
2 красавіка
Многія мне казалі аб неабходнасці максімальна канкрэтызаваць свае патрабаванні. Каб не атрымалася як у тым анекдоце: «Пайшла Машанька ў лес па грыбы, ды па ягады ... Вярнулася ні з чым. Таму што трэба ставіць канкрэтныя мэты!». Мая жонка як раз ўспомніла пра Мікіту Ліхавіда. Дваццацігадовага хлопца, які быў асуджаны паводле 293 арт. КК РБ і атрымаў тры з паловай года ўзмоцненага рэжыму — толькі таму, што патрапіў на відэакамеру ў натоўпе ў злашчаснага Дома ўрада.
У мяне ёсць з iм нейкая асабістая сувязь — калі мы з сябрамі перадавалі перадачу «сутачнікам» у Жодзіна, то сустрэлі там заплаканую маму Мікіты, якая толькі што даведалася, што яе сыну перакваліфікавалі справу з адміністрацыйнай на крымінальную.
У жодзінскай турме ў той час яшчэ знаходзіўся мой пасынак, аднагодак Мікіты, яго сапраўды гэтак жа маглі ўзяць у абарот, калі б знайшлі на здымках, таму я асабліва востра запомніў справу Ліхавіда.(…) Пайшлі чацвёртыя суткі галадоўкі. Абяцаных Гуглам эйфарыі і пачуцця ачышчэння дагэтуль няма. Галава баліць, як пры цяжкай прастудзе. З’явіўся ўнутраны паўзун горлум, які ў беспрытомнасці цягне рукі да «сваёй вабноты» — у маім выпадку да неабдумана пакінутага на відавоку яблыка, кавалку хлеба і да т.п. Наяве па непаслухмяным руках ўдаецца своечасова біць, затое ў сне ўнутраны горлум адарваўся — непрыкметна сцягнуў ў гасцях у сяброў з халадзільніка плітку шакаладу і неадкладна зжаваў! Я нават прачнуўся з пачуццём: «усё прапала! ».
Наогул, сны сталі сніцца вельмі падрабязныя, выразныя, такія, што устанеш раніцай і памятаеш.
Учора, напрыклад, прыснілася прабабуля. Было нейкае свята і я спрабаваў яе абняць, каб павіншаваць. Але яна чамусьці адхілілася і сурова на мяне паглядзела» — што гэта ты надумаў?! Відаць, пакуль мяне не чакае.Паколькі прабабуля, згодна з сямейнага падання, дачка губернатара Рыгі, далей сюжэт сну перамясціўся ў Рыгу, у нейкую сімпатычную кавяраньку ... добра, не будзем пра сумнае.
4 красавіка
Мікіта Ліхавід, мой ... як бы гэта сказаць ... падапечны? .. увогуле, той самы хлопец, за якога я вырашыў запрэгчыся, адкладае галадоўку і просіць мяне паступіць так жа. Першай думкай было, вядома, пайсці і неадкладна зварганіць «хатні сыр, засмажаны у цесце да храбусткай скарыначкі». Мляха-муха, мне сорамна, але я чытаў учора нейкае кулінарнае абмеркаванне, чым ніколі не грашыў, адкуль і даведаўся пра існаванне гэтай простай, але вытанчанай стравы. Нічога смачней быць проста не можа, я ўпэўнены ... Гхм, прабачце, задумаўся.
Якой бы вялікай ні была спакуса паслухаць Мікіту, збянтэжыла тое, што ён вырашыў адкласці галадоўку, да чаго і мяне ўскосна заклікаў, «да перагляду справы Вярхоўным судом».Вярхоўны суд, як я разумею, з'яўляецца апошняй інстанцыяй, чыё рашэнне абскарджанню не падлягае. Калі ён пакіне прысуд у сіле, там ужо галадай — не галадай, чыста працэсуальна складана выправіць сітуацыю. Таму лагічна было б ўздзейнічаць на суд як раз да перагляду справы, па-мойму. (…)
Тым не менш, імператыў «не нашкодзь» ніхто не адмяняў.
Хто ведае, ці не стане мая галадоўка негатыўным фактарам для Мікіты: улады з чыстага ўпартасці і нежадання ісці на якія-небудзь саступкі, а ў гэтым дачыненні яны могуць пераплюнуць і Маргарэт Тэтчэр, пакінуць яму прысуд у сіле.Тады як па ўласнай прыхамаці маглі б і расшчодрыцца на вызваленне самага малодшага фігуранта «справы дзекабрыстаў». Ёсць і яшчэ адзін момант. Як фактар ціску, ператварыўшыся з рашэннем Мікіты з «стэрэа» у «мона», галадоўка, калі не не страчвае сэнс цалкам, то істотна губляе ў вазе і вастрыні ...
6 красавіка
Калі грамадская карысць ад маёй галадоўкі, якая доўжыцца восьмы дзень, пакуль застаецца сумнеўнай, на індывідуальным узроўні яна ўжо несумнеўная. Я нешта даведаўся пра сябе і пра навакольных. Вельмі выпукла, напрыклад, вымаляваліся розныя характары маіх крэўных.
Жонка, як чалавек самы блізкі, таемна перастала есці з салідарнасці. Калі таемнае стала відавочным, ледзь адгаварыў яе спыніцца. Інакш давялося б спыняцца мне самому.
Мама, якая спачатку ледзь не аддала мяне анафеме за, як яна лічыла, безадказныя ў дачыненні да сям'і паводзіны, прывезла сякія-такія прадукты з вёскі для маіх ужыкаў (хатнія, сваякі — старажытнаруск.). Я з ёй сустрэўся ў горадзе, каб іх забраць.
Вяртаюся дадому, тэлефануе мама і вельмі занепакоена пытаецца: ты выпадкам нічога па дарозе з торбы не з'еў? Глядзі там, маўляў, не падвядзі, трымайся малайцом, раз такая справа.(…)
Старэйшы сын пацікавіўся, хто і як можа праверыць, ці сапраўды я нічога не ем. Даведаўшыся, што такіх механізмаў цяпер няма, усё трымаецца на слове гонару, параіў: дык ты гэта, еш тады ціхенька, якая розніца, эфект той жа. Давялося растлумачыць, што той, ды не той. Любая хлусня счытваецца на «тонкім узроўні», цябе самога ад яе крывіць і курчыць, таму яна «не працуе». Збольшага для гэтага сын мяне і правакаваў — хлопец хоча ўсё ведаць і разумець, свет спазнае. (…)
Малодшы сын абурыўся, чаму гэта я галадаю «за нейкага Мікітку, а не за Саннікава?!» Саннікаў — адзін з экс-кандыдатаў у прэзідэнты, цяпер сядзелец, якога сын упадабаў, хоць у нас у сям'і за яго не галасаваў ніхто: «Таму што ён сапраўдны — у яго барада!».Час ад часу па дарозе са школы дадому сын ладзіць у аўтобусе палітычны перформанс перад працоўнымі завода імя Вавілава, патрабуючы пранізлівым тонкім голасам волі для свайго кандыдата. Адзін з рабочых аднойчы ласкава спытаў у яго пасля перформансу: «Ты, напэўна, выдатнік?».
Каталіцкая цётачка паўшэптам паведаміла па тэлефоне, што галадаць зараз няма сэнсу, бо «рэжым хутка абваліцца», інфармацыя дакладная 100%. Падрабязнасці яна «па зразумелых прычынах » паведаміць не можа, як-небудзь пры сустрэчы.
Тата напісаў ліст, прывяду адтуль вытрымку: «Ты ўсё больш робішся Будзімірам, ты так хочаш, а для нас ты застаешся Дзімам, Дзімкам... Калі б у мяне была трыбуна, то я папрасіў бы ўсіх, хто спяшаецца натхніць цябе на подзвіг (так ці інакш) быць вельмі абачлівымі: спадары, а вы самі зашыйце сабе рот. Нешта не відаць, сын мой, паслядоўнікаў, бо гэта жудасная гульня, а чалавеку, калі ён пры сваім розуме, уласціва сцерагчыся небяспекі...
Ты сябе пазіцыянуеш пратэстантам-адзіночкам, «непалітыкам». Але патрабаванні твае палітычныя, гэта відавочна. Дамагацца іх выканання ў краіне, дзе жыццё чалавека нічога не вартае, аднаму, без паплечнікаў, без аднадумцаў, без зліцця жаданняў, розумаў, рэсурсаў, як чалавечых, так і матэрыяльных, — гэта плаванне па моры ў дзіравым карыце...».
Напэўна, гэта яшчэ абшчынна-сялянская свядомасць, якой невядомая каштоўнасць індывідуальных прарываў, сур'ёзныя справы робяцца гуртам, а не ў адзіночку. Яно, вядома, гуртам і бацьку біць лепей, але, як кажуць, «калі нам не адлілі звон, значыць, тут — час званочкаў».
