Chto viedaje himn
U Miensku pabyvaŭ vialiki futboł. 4 červienia nacyjanalnaja zbornaja syhrała ŭničyju z słaviencami, u sieradu prymała zbornuju Šatlandyi.
Na stadyjonie prysutničaŭ Aleh Rajaviec.
Pryŭźniaty nastroj
Aptymizmu zaŭziataram, jakija žyvuć nadziejaj ubačyć biełaruskuju družynu na mundyjali-2006 u Niamieččynie, dadavaŭ sympatyčny start zbornaj. I choć u svajoj kvalifikacyjnaj hrupie biełarusy pierad subotniaj hulnioj zajmali 4-je miesca, jany praviali na matč mienš, zdabyŭšy pry hetym letaś ničyju ŭ haściach z mocnaj Narvehijaj i hanarova sastupiŭšy Italii — 3:4.
Hulnia pačynałasia a 20-j hadzinie, u čym byli plusy i minusy. Minus u tym, što, z uvahi na vychodny dzień, čas davoli poźni. Tak, u Hłazha matč Šatlandyja—Małdova pačynaŭsia a 15-j pa Hrynviču. Dadatnaje było ŭ tym, što narešcie pierastała niemiłaserna hreć sonca. Taksama možna było paśpieć pahladzieć pa televizary matč Rasieja—Łatvija i daviedacca ź Internetu vynik matču ŭ Hłazha.
Napiaredadni hulni słaviency aściarožničali ŭ zajavach, padkreślivajučy, što całkam zadavolacca ničyjoj, bo praz traŭmu i dyskvalifikacyju matč prapuskali dva viadučyja hulcy zbornaj.
Biełarusaŭ zahadzia adnosili da favarytaŭ — i bukmekiery, i specyjalisty. Cikava, što ŭ tradycyjnym apytańni adzinaccaci žurnalistaŭ «Priessboła» tolki adzin, Siarhiej Daškievič, pastaviŭ na lik 1:1, astatnija ščyra vieryli ŭ pieramohu biełarusaŭ. Z 11 słavienskich žurnalistaŭ na ničyju pastavili čaćviora.
Napiaredadni matču łyžku dziohciu ŭ ahulny biełaruski pieradśviatočny nastroj padliła paraza ŭ piatnicu moładzievaj družyny. Vychavancy Jurja Puntusa na mienskim stadyjonie «Traktar» sastupili słavienskim raŭnaletkam — 1:2, čym uskładnili sabie žyćcio.
Pierad pačatkam
Toje, što stadyjon «Dynama» budzie zapoŭnieny, sumnieńniaŭ nie vyklikała. Ludziej nie adšturchnuli i niatannyja kvitki. Samy darahi, na zachodniuju trybunu, kaštavaŭ 20 tys. rubloŭ. Za varoty bilety byli ŭ čatyry razy tańniejšyja. Užo ŭ čaćvier la kasaŭ było ludna, a spekulanty dziełavita prapanoŭvali svaje pasłuhi. Čamuści nie pradavali biletaŭ na «kazyrok», jaki, maŭlaŭ, znachodzicca na rekanstrukcyi. Jak pakazaŭ matč, na kazyrok usio ž puskali. Jaho sektary byli zapoŭnienyja prykładna na čverć milicyjantami i ludźmi ŭ cyvilnym.
Niaśmiełyja ručajki zaŭziataraŭ, što pačynalisia na prachodach ad elektryčak da vakzału, na skryžavańni vulic Kirava i Śviardłova źlilisia ŭ sapraŭdnuju raku. Da varot stadyjonu ruchałasia vielizarnaja ludzkaja masa. Adpaviednaha nastroju dadavali taksoŭki i lehkaviki, što pranosilisia pa vulicy Śviardłova, z zaŭziatarami, jakija vysoŭvalisia z akon i machali ściahami. Dobraja pałova zaŭziataraŭ išła na stadyjon u tak zvanych «nacyjanalnych» kolerach zbornaj — čyrvona-zialonych sakołkach z takoha ž koleru šalikami i ściažkami. Pryčym byli heta nia tolki školniki, ale i studenty, pavažanyja mužčyny, navat łedzi. Niaŭžo dziesiać hadoŭ panavańnia novaj-staroj symboliki adyhrali svaju rolu? A voś bieł-čyrvona-biełych ściahoŭ ja nia ŭbačyŭ.
Mianie dvojčy abšukali — pierad varotami stadyjonu i na ŭvachodzie ŭ sektar. Zrešty, taki paradak. Uładkavaŭšysia na hladackim miescy, ja adčuŭ žadańnie ŭbačyć «Ołd Trafard» u Mančestery ci Alimpijski stadyjon u Rymie — kab paraŭnać atmasferu ŭ Anhlii ci Italii z atmasferaj, što panavała pierad subotnim pajadynkam u Miensku. Ci našmat adstali biełaruskija zaŭziatary ad svaich eŭrapiejskich kaleh? U subotu ich dudki zahłušyli Iskui Abalan, Dźmitryja Smolskaha, a taksama «Tiahni-šturchaja», jakija ź impravizavanaj sceny zabaŭlali hledačoŭ pierad matčam.
Padčas hulni padtrymka šmatkroć uzrasła. Dudki, bićcio kułakami ŭ zedliki, što stvarała peŭny fon, avacyi — voś jano, chvilinnaje jadnańnie narodu.
Adrenalin pieršaha tajmu
Biełarusy pačali hulniu žvava i adrazu praviali paru atak. Adnak słaviency nia stali adsiedžavacca ŭ abaronie i śmieła ahryznulisia, pieršymi stvaryŭšy niebiaśpiečny momant u matčy. Nastyrnaść pradstaŭnikoŭ maleńkaj alpijskaj respubliki dała plon. Na 17-j chvilinie hoł-pryhažun sa štrafnoha zabiŭ paŭabaronca belhijskaha «Bruhie» Naścia Čech. Vinu na siabie ŭ prapuščanym hole paśla matču ŭziaŭ naš hałkiper Jury Žaŭnoŭ. Jon słušna pabudavaŭ ścienku, zakryŭšy levy ad siabie kut, ale Čech jakraz prabiŭ u pravy, jaki i musiŭ kantralavać Jura.
Biełarusy nie razhubilisia i praz chvilinu zraŭniali lik. Paśla padačy Vitala Bułyhi z metraŭ dvanaccaci ŭ varoty paceliŭ Valancin Bialkievič, pakinuŭšy z nosam hałkipera Samira Chandanaviča. A ŭžo i ŭ presie, i na zaŭziatarskich forumach razdavalisia hałasy, jakija chacieli śpisać hulca kijeŭskaha «Dynama» na abočynu futbolnaj historyi. Šok na trybunach źmianiŭsia niečuvanym uzdymam. Ludzi skakali ad radaści chviliny try.
Potym słaviency ačomalisia i źviali biełaruskija ataki na ništo. Abaronca katarskaha «Al-Arabi» Fabijan Cypat tak «zakryŭ» Alaksandra Hleba, što najlepšaha hulca «Štuthartu» na poli praktyčna nie było vidać.
Pry kancy tajmu naahuł u dušu zakrałasia padazreńnie: ci vystajać biełarusy? Paśla ŭdaru hałavoj abaroncy zahrabskaha «Dynama» Bošciana Cesara miač trapiŭ u belku. Usie šumna ŭzdychnuli. Dziakuj bohu, pierapynak.
Lik pa hulni
I ŭ druhim tajmie słaviency praciahvali ździajśniać niebiaśpiečnyja nabiehi na varoty biełarusaŭ, prymušajučy balelščykaŭ raz-poraz chapacca za serca. Sebaścian Cymirocič, što vyjšaŭ na zamienu, i Klemen Łaŭryč («Dynama», Drezden) stvarali adzin niebiaśpiečny momant za druhim. Jak na 74-j chvilinie hulni toj ža Łaŭryč, što znachodziŭsia na linii varatarskaj, nia trapiŭ pa miačy paśla naviesu Cymirociča, dla ŭsich zastałosia zahadkaj. U toj momant serca mnie daviałosia šukać u rajonie piatak. Paśla epizodu la našaj bramy ćviorda daŭ sabie słova: «Na matč z Šatlandyjaj abaviazkova vaźmu z saboj valarjanku».
Nastupny šaniec złazić pa valarjanku zdaryŭsia pry kancy hulni. Užo na apošniaj dabaŭlenaj chvilinie Valancin Bialkievič vydaŭ juvelirny pas Vitalu Bułyhu, jaki vyjšaŭ sam-nasam z hałkiperam słaviencaŭ. Forvard samarskich «Kryłaŭ» ź dziesiaci metraŭ prabiŭ mima varot. Lik pieršaha tajmu zachavaŭsia — 1:1.
Na paślamatčavaj pres-kanferencyi trener biełarusaŭ Anatol Bajdačny adznačyŭ, što drenna zhulali forvardy, adnak jašče ničoha nia stračana. I tut jon maje racyju: uvosień my pravodzim dźvie hulni doma z hałoŭnymi kankurentami — Italijaj i Narvehijaj. A doma, jak viadoma, i ścieny dapamahajuć. Prynamsi, hetaja vielizarnaja armada hledačoŭ, jakaja ciaham 90 chvilin pieražyła kožnuju padzieju na poli. Tak što futbalistam jość dla kaho hulać.
Viartańnie z futbołu było nia mienš viasiołym. U tralejbus nabiłasia hurba zaŭziataraŭ-školnikaŭ, jakija paŭdarohi dudzieli nad vucham. Potym im heta nadakučyła, i jany zaciahnuli biełaruski himn. Akazałasia, što jany viedajuć usie kuplety jaho novaj versii, a taho, chto zabyvaŭ słovy, uščuvali: «Soramna, himn ža štodnia hučyć pa televizary». Voś taki ŭ Biełarusi naradziŭsia novy vid patryjotaŭ.