«Kab skončyć vojny»: recenzija ad Paŭła Sieviarynca
Nie budź pieramožany złom, a pieramahaj zło dabrom
Da Rymlanaŭ 12:21
«Kab skončyć vojny» – film z taho ž epičnaha šerahu, što i najlepšyja ekranizacyi Bykava, halivudskija karciny pra Vjetnam ci «Chałodnaje leta 53-ha..» Biaźlitasnyja abstaviny staviać čałavieka na miažu žyćcia i śmierci – i vyjaŭlajuć, kim jon nasamreč jość.
Bataljon maładych šatłandcaŭ, pałanionych japoncami ŭ kolišniaj brytanskaj kałonii, traplaje ŭ kancłahier u džunhlach. Aficery, što navat pad vartaj kidajuć vyklik voraham, sami naryvajucca na śmierć. Pałonnyja dzielacca na tych, chto rychtuje zbrojnyja ŭcioki — i tych, chto molicca dy ładzić patajemny ŭniviersitet. Źbirajučysia kala prybiralni.
Hierojam, jakija nienavidziać japoncaŭ, nie chapaje ciarplivaści. Cichoniam, jakimi hrebujuć hieroi, dastaje duchu žyć u łahiery pavodle Biblii. Jak skončanyja ehaisty pieraŭtvarajucca ŭ samaachviarnych viernikaŭ, a žorstkija bajcy — u płačučych chłopčykaŭ, možna daviedacca tolki kali prahladzieć film całkam.
Tut prazrystaja biełaruskaja sučasnaść — akupanty, strach vakoł, prynižeńni i japonski AMAP. Tut i čužacki kodeks honaru — niaŭmolnaje i
U śpieckamiendatury Kuplina, dzie «chimikam» užo abrydli žudziki pra vampiraŭ, «Kab skončyć vojny» hladzieli jak adkryćcio. A to dziva:
I tym, chto siońnia čuje vakoł źniavažlivyja vokryki dy adčuvaje strach, chto choča vyžyć i nie stracić hodnaści, chto baicca, aby nie było vajny, u vajnu hulajecca, pra vajnu maryć, zmaharam, anłajnieram i ŭsim nam — varta pahladzieć «Kab skončyć vojny».
Dziela čaho? Kab viedać, jak pieramahčy.