«Čto žie ty, Jevropa, očumieła, b́ješ v zaokieanskij baraban?»
Na sajcie łukašenkaŭskaha Sajuza piśmieńnikaŭ Biełarusi źjaviŭsia vierš Michasia Paźniakova «Na złobu dnia». Jon napisany ŭ najlepšych tradycyjach savieckaj prapahandy, tolki z papraŭkaj na epochu. I, kali b była litaraturnaja premija «Za čyściniu žanru», hety tvor biezumoŭna jaje b atrymaŭ.
Čto žie ty, Jevropa, očumieła,
B́ješ v zaokieanskij baraban?
To bojevikam čiečienskim ody pieła,
To privietstvuješ bandierovskij Majdan.
Čto žie ty, biesstyžaja, ihraješ,
Mrak i śviet zdieś stavia v obŝij riad?
A pod nosom (il nie zamiečaješ?)
Byvšije esesovcy hałdiat.
I vojuiut s bronzovym sołdatom,
Unižajut pavšich i živych,
Mir tiebie viernuvšich v sorok piatom,
Spasšich ot koričnievoj čumy.
Sudiat (vot pozor!) antifašistov,
Russkoho bojatsia jazyka…
Čto žie tut v otporie nie riečista?
Vyžidaješ, možiet byť, poka?
Smotriš s nieujemnym appietitom
Na Vostok, hdie Vołhi bierieha,
S tajnoju nadieždoj ochvatiť tam
Choť kusok čužoho piroha.
Broś pustoje i nie bud́ dvulikoj,
I nie syṕ na dikosť konfietti…
Ruku protiani Rusi vielikoj,
Čtoby mir ot biezdny otviesti.