Siarhiej Surynovič. ***Abadrała pialostki, ahaliła cybjo… Vieršy
* * *
Abadrała pialostki,
Ahaliła cybjo
Zołkam śliva la vioski,
A za joju žyćcio
Adchinuła zasłonu,
Rasčyniła prastor, —
Žarsna vočy z pałonu
Raźlivali dakor,
Spapialełyja viei,
By z tumanu načy,
Rasplatali nadziei:
Nie dychni,
nie ŭračy.
Paŭstrymać nazaŭsiody,
Achinuć i schavać
Niekranutym,
biez škody
U žyćciovuju hać
Praminalnaść by viečnaść, —
I ahidnaja sprečnaść:
Budzie žyć?
Ci ž pamre?
* * *
Zaranak srebny. A-ha-hu! —
Navokał cicha, sonna, ćmiana…
Z halla ŭ dałoń svaju źbiaru
Puch razarvany ad tumanu.
U šalik šoŭkavy źviažu
Cybja samotnaha ślaziny,
Načy sšarełuju miažu
U cieniaŭ skryju vałasiny.
Adčuju pach, što na zary
Bujaie mocaj adradžeńnia,
Krasu vialmožnaje pary,
Svabody siłu abudžeńnia.
Napjusia čystaje vady
Ź piakučaj choładam krynicy,
Amyju stomy ŭsie ślady
Kryštalnym vodaram žyvicy.
Šyroka serca rasčyniu,
Samoty daŭniaje niahody
Pieratvaru ŭ maju viasnu —
I zatulu ŭ im nazaŭsiody.
* * *
Mnie ciažka zaraz bieź ciabie —
Čakaju, ścisnuŭšy ad bolu,
Napierakor majoj žurbie,
Aščepki siłaŭ, mocy, voli…
Nadzieju rvu, kramsaju čas,
Žyvu sustrečaj, rasstavańniem,
Kab źbierahčy ciabie i nas,
Ja achinuŭ svoj los zmahańniem.
* * *
Što, złamaŭsia?… —
Spustašeńnie?
Prorvu rospačy piakučaj,
Stratu movy j śloz źniamieńnie
Achini rukoj hajučaj;
Biezdań ciemradzi maroznaj,
Biezdychańnia zieŭru
Ściežkaj
Adviadzi niepieramožnaj
Z hłybini vačej uśmieškaj;
Na suśvietaŭ skryžavańni,
Słoŭ
Biaskoncych hramadoju
Pramaŭlaj,
Kryčy ŭ maŭčańni
Prastatoj niabios śviatoju.
* * *
Nie pierajści mnie daŭni brod,
Što ŭ povadzi zhłybieŭ niamoj ślaziny; —
Zakamianiŭ u žyłach, ścisnuŭ lod
Pačućciaŭ hronki pałkija kaliny.
Nie pieraskočyć praź imhłu,
Što zrok śpiakła na dzirvanach nadziei, —
Niepieraborliva dabru i złu
Strušyła krok piasčynkami ŭ viei.
Niazmožna ŭpierad — tolki stać:
Zakrycca, adchilicca ad lustrunku,
Što nakidała, načapiła hvałtam hać, —
Malić u nieba mocy paratunku…