Antoś Rudak. Naša budučynia
Dziady žyli na bierazie raki,
A potym adyšli na inšy bierah.
Nas raździalili doŭhija viaki
Čužoje movy, zvyčajaŭ i viery,
Ale my čujem prodkaŭ hałasy
I adčuvajem ichniuju prysutnaść,
Prychodziačy ŭ sasnovyja lasy,
Jakija ad adčaju bierahuć nas.
My vierniemsia, jak abiacali im,
My vyžyviem – chaj heta niemahčyma,
I praz tysiačahodździ pahladzim
U budučyniu ichnymi vačyma,
Bo my sabie nia kreślili miažy
I budziem žyć i množycca biaskonca,
U krai, dzie kamiennyja kryžy
Rastuć, sahretyja pramieńniem sonca.