Łukašenka — ministram: Zapomnicie ŭsie, chto mianie pačuje. Krainu jany nie atrymajuć
«Zapomnicie vy i ŭsie, chto mianie pačuje: krainu jany nie atrymajuć. My jaje dva ź lišnim dziasiatki hadoŭ, źbirajučy pa kavałkach, stvarajučy hetuju kvitniejučuju krainu, rabili nie dla taho, kab jany pryvatyzavali jaje i puścili pa śviecie hetych niebarak, jakija zaŭsiody pad bizunom chadzili.
My nie dazvolim padzialić Biełaruś, jak heta było ŭ 39-m hodzie. Tam byli śviadomyja, niezaležnyja, vajavali za niezaležnaść. Pad Minskam miaža była zachodniaja, viedajecie, dzie była heta častka, uschodniaja častka znachodziłasia, choć i krychu, u Rasijskaj impieryi, a nam zastałasia pałosačka. «My vajavali za niezaležnaść». Za jakuju niezaležnaść zmahalisia? Za hetu pałosačku»?
«Nam dastałasia kraina. My stvaryli pieršuju niezaležnuju dziaržavu. Niezaležnuju adnosna pakul. I my hetuju krainu nikomu nie addamo, kab ź jaje ździekavalisia, destabilizavali štodzień, parvali na kavałki i kamuści addali. Ja chaču, kab heta ŭsie pačuli. I kab vy, tyja, chto niedzie tam švendajucca, zapomnili: u hetaj krainie majo žyćcio», — padkreśliŭ Łukašenka.