U svaim Čykaha ja pamiataju pra svajo Hłybokaje
pošta redakcyi
Ja ź vialikim sumam u sercy pračytała artykuł «Zahadki strašnaj znachodki». Chaciełasia b i mnie pryjechać u pravasłaŭnuju carkvu ŭ Hłybokim i pamalicca za supakoj duš znojdzienych tam u sklapieńni Božych ludziej. Nie viedaju, jakoha času heta achviary. Ale dobra pamiataju, što rabiłasia za Stalinam.
Mnie było ŭsiaho vosiem hadoŭ, jak pryjšli da nas saviety. Mnoha pryjšłosia čuć ad maich Mamy i Taty ab ździekach, učynienych tady i paźniej suprać našaha biełaruskaha naroda. Ludzi Božyja hinuli jak muchi tady. A kali pryjšli da nas niemcy, usiu vinu składali saviety na niemcaŭ.
Maju siamju tady ledź nie pavieźli ŭ Sibir tolki tamu, što Mama skazała: «Što heta za ŭłada, što my musim davać i davać, a nam ničoha nie dastajecca ŭzamien?» Savietčyk tady ŭziaŭ błaknot sa svajho partfiela i zapisaŭ našu siamju na vyvaz u Sibir, zaznačajučy, što naša siamja — «vorahi Savieckaha Sajuza». Heta było 21 červienia paśla abiedu, a nazaŭtra raspačałasia vajna. Savietčyka znajšli ŭtoplenaha ŭ race Biarezinie razam ź jaho partfielem nazaŭtra, 22 červienia. I ŭ tym partfieli ŭ błaknocie było i naša proźvišča. Tak my cudam uratavalisia ad śmierci, jakuju nam rychtavali saviety, vyviezšy ŭ Sibir.