«Viktar Łukašenka ŭ studenctvie žyŭ z baćkam u hateli, paśla vybaraŭ chadziŭ va ŭniviersitet z achovaj»
Pra starejšaha syna Łukašenki ŭ vialikaj hutarcy «Tok» raskazaŭ siabra Abjadnanaha pierachodnaha kabinieta Valer Kavaleŭski, jaki vučyŭsia ź im u adnoj hrupie na fakultecie mižnarodnych adnosin BDU.
Viktar Łukašenka ciapier uznačalvaje Nacyjanalny alimpijski kamitet. Fota: NAK
Kavaleŭski źviartaje ŭvahu na viaskovaje pachodžańnie Viktara Łukašenki, što zbližała ich:
«Jon pryjechaŭ ź vioski, i ja. My zrabili heta adnačasova. U peŭnym sensie nas heta zbližała, tamu što my adčuvali siabie nie zaŭsiody ŭpeŭniena. Nie zaŭsiody było zrazumieła, dzie my znachodzimsia. Heta haradskoje asiarodździe, usio takoje dynamičnaje, niezrazumiełaje. Jano vielmi mocna adroźnivajecca ad našych «vistaŭ» viaskovych».
Ale blizkich kantaktaŭ pamiž imi nie było. Peŭny čas Kavaleŭski i Viktar Łukašenka zajmalisia adnym vidam sportu. Heta było na pieršym kursie.
«A paśla, kali jaho baćka byŭ abrany prezidentam, to dystancyja vielmi mocna vyrasła, — zhadvaje Kavaleŭski. — Dla mianie heta stała nie vielmi pravilnym ź im tusavacca. Heta mahło być uspryniata, nibyta ja šukaju niejkaha padychodu da peŭnych bieniefitaŭ ź jaho boku».
Kavaleŭski źviartaje ŭvahu i na mocnaje adroźnieńnie pamiž saboju i Viktaram Łukašenkam.
«Što nas mocna adroźnivała, dyk heta toje, što jon zaŭsiody žyŭ sa svaim baćkam. Kali Łukašenka byŭ deputatam, jon žyŭ razam ź im u hateli. Paśla jon žyŭ ź im u rezidencyi.
Ja ŭvieś čas žyŭ u internatach sa zvyčajnymi studentami z usioj Biełarusi. U nas było takoje papularnaje miesca siarod minčukoŭ, jakim było niecikava siadzieć u siabie doma. Jany prychodzili da nas bavić čas. I mnie heta dapamahło ŭ sensie adaptacyi, sacyjalizacyi, razumieńnia taho, jak žyvie Minsk, haradskoje asiarodździe».
Valer Kavaleŭski vučyŭsia ź Viktaram Łukašenkam u adnoj hrupie. Skrynšot videa «Tok»
Valer Kavaleŭski zhadvaje i pra ŭdzieł Viktara Łukašenki ŭ studenckich tusoŭkach i jaho ścipłaść.
«Jon byŭ dosyć prostym čałaviekam. U jaho nie było nijakich «zakidaŭ» typu «mnie heta nie padychodzić ci toje». Kali heta sustreča ŭ internacie, to heta zaŭsiody vielmi prosta, pryziemlena, tanna. Kali dastajucca ŭsie zapasy, što pryvozilisia ź vioski (zakatki, bulba, tušonka). Jon u hetym sensie vielmi ścipły čałaviek. Toje, što bačyŭ ja ŭ tyja hady, — jon pavodziŭ siabie vielmi ścipła. Jon nie «adśviečvaŭ», nie staraŭsia kidacca ŭ vočy.
Kaniečnie, paśla abrańnia jaho baćki prezidentam vakoł jaho ŭtvaryŭsia taki nievialiki anturaž, jaki jaho zaŭsiody supravadžaŭ. Tyja ludzi, jakija, mahčyma, čakali niejkaj łaski ź jaho boku, što im heta dzieści dapamoža. Ci im prosta było cikava ź im być, jak takim «pieranosnym majakom ułady».
Kavaleŭski adznačaje, što paśla taho, jak baćka Viktara staŭ prezidentam, da syna była prystaŭlena achova i jon vielmi chutka staŭ absalutnym vydatnikam:
«Była achova. Chacia jana nie była nastolki prykmietnaj. Tym nie mienš, jana prysutničała. Staŭleńnie niekatorych vykładčykaŭ pamianiałasia, niekatorych — nie. Vielmi chutka jon staŭ absalutnym vydatnikam».
Paśla taho, jak Kavaleŭski staŭ dypłamatam, jany sustrakalisia ź Viktaram Łukašenkam u «kalidorach ułady» i praciahvali źviartacca na «ty».
«Byli sustrečy, ale kštałtu prosta sustrecca, pavitacca «Jak ty?» i iści dalej. Kaniečnie, źviartalisia na «ty». My ž ravieśniki, my pačynali razam i ŭsie byli na «ty».
Na dumku Valera Kavaleŭskaha, zaraz składana vyznačyć rolu Viktara Łukašenki ŭ sistemie (ciapier jon kiruje Nacyjanalnym alimpijskim kamitetam), ale jon maje niepasrednaje dačynieńnie da parušeńnia siłavymi strukturami zakonaŭ i pravoŭ čałavieka ŭ Biełarusi:
«Jon doŭhi čas byŭ pamočnikam pa nacyjanalnaj biaśpiecy pry svaim baćku. Što samo pa sabie nienarmalna. Prosta nienarmalna, kali takija kambinacyi ŭtvarajucca. My razumiejem, što čałaviek mieŭ dačynieńnie da kiravańnia siłavymi strukturami Biełarusi. I za hetyja hady, kali jon tam byŭ, šmat čaho zdaryłasia vielmi kiepskaha ŭ dziejańniach siłavych struktur.
Ja razumieju, što jon mieŭ dačynieńnie da hetych pracesaŭ. Dzieści jon u hetym udzielničaŭ, moža, spryjaŭ. Moža, sprabavaŭ heta źmianić. Ale sučasnaja historyja Biełarusi pry Łukašenku takaja, što siłavyja viedamstvy adyhrali niehatyŭnuju rolu ŭ žyćci hramadstva, było šmat parušeńniaŭ zakona, pravoŭ čałavieka. Biezzakońnie, jakoje ŭtvaryłasia ŭ 2020 hodzie, heta taksama nastupstvy taho stylu kiravańnia, da jakoha spryčyniŭsia i Viktar Łukašenka».
Hladzicie całkam: