Bałada Mikoły Sieleščuka

4 žniŭnia viadomamu mastaku spoŭniłasia b 65 hadoŭ.

(4.08.1947—25.09.1996)

Z pryhožaj i rodnaj samotnaj krainy

Pajechać da mora i tam—patanuć...

Praz doždž pa darohach, dzie płačuć rabiny,

Samotnyja ludzi samotu viazuć.

I drevy hublajuć apošniaje liście,

I śledam latuć za mašynaj viatry,

I ty ŭžo nie možaš spynić ich i vyjści,

Kab ź lesam, kab z rečkaju pahavaryć.

Ty jedzieš nie ŭ chatu, ty jedzieš pad kryž,

Dzie viečnaść čakaje ciabie na pahoście,

Tamu tak baluča i ščyra maŭčyš...

Znoŭ mora čužoje dalokaje śnicca,

Dzie čornyja chvali, jak čorny pažar.

I raptam na bierah

vady bliskavica,

I padaje nieba—

pad chvalami

chmar...

I cicha iznoŭku, i śvietła, by ŭ Chramie,

I śviečki, jak zorki ŭ suśviecie, harać.

I maci stračaje...

I što skažaš mamie,

I što tut Ajčynie skazać?..

14—15.12.1996

Kamientary da artykuła