Słavamir Adamovič. NIEADOLNAJE ŽADAŃNIE BYĆ MUŽAM

Zdajecca, ja heta muž tvoj,

toj samy ŭ tvaich abdymkach,

idu z raboty napružany,

niby zładziužki na rynkach,

zachodžu ŭ kvateru, dzie vodar

kuchni, dziaciej i spalni,

i ty paśla piatych rodaŭ

całuješ tak naturalna...

***

Idu na vodar parfumy,

na formy junaj hietery...

Žančyna — maje Fiumy,

zakony i pryncypy viery.

Brutalny kantekst režymu

prasuju eratafilna,

razbaŭleny hradusam džynu,

łatentny i supermabilny,

hatovy da revalucyj,

niby prapahanda kajzera,

vilhotny ad śloz i palucyj,

čytaju ŭ kamery Drajzera...

***

Kročyć albo nieruchomicca,

pryhožaja špilami antykaŭ,

na smak, jak ažyna, modnica

dla śmiełaj adkrytaja praktyki,

pluralnaja, niby kamera

na sto čałaviek padsudnych,

idzie žančyna pa Vavieli

paśla eratyčnych studyj.

***

Viasna. Žančyna chodzić mnoju.

Kansultacyjnaje biuro

daje parady tym, chto mroić

pra San-Francyska i Ńju-Jork.

Viasnoj saču nietryvijalna

za cyrkulacyjaj vady,

za tym, jak sudziać rytualna

akupacyjnyja sudy.

Nu voś, žančyna ŭžo zrabiła

abort i lohkaja ciapier.

Žyvu i dumaju: jak miła

znajści adnojčy svoj pamier.