Andrej Skurko. Nieruš

mienskija nietry

Nieruš

Miensk vyhodna adroźnivajecca ad inšych eŭrapiejskich stalicaŭ tym, što tut jašče źbierahlisia zapavietnyja kutki niekranutaje pryrody, što ciešać voka i supakojvajuć nervy siońniašniaha ŭščent zurbanizavanaha biełarusa. Adna hetkaja nieruš mieścicca miž samaj biełaruskaj vulicaj horadu (vuł. Biełaruskaja) i čyhunačnym mostam cieraź Śvisłač. Nielha skazać, što na hetyja schiły, zarosłyja alšeŭnikam, łaŭžami dy fantastyčnych pamieraŭ dziadoŭnikam, nikoli nie stupała naha čałavieka — raskidanyja dzie-nidzie šklanyja i kieramičnyja askalepki, bituju cehłu, pareštki razabranych mašynaŭ možna biespamyłkova identyfikavać jak pradukt antrapalahičnaje kultury. Miescami vyšejaznačany pradukt dasiahaje nadzvyčajnaje kancentracyi, praz što ŭnikalny pryrodna-landšaftny zapaviednik «Zabroška» (tak jaho nazyvajuć zrusifikavanyja žychary vulicy Biełaruskaj), pieratvarajecca ŭ śmietnik. Uletku hetyja zaraśniki, abstaŭlenyja z usich bakoŭ internatami BDU i BDTU, robiacca miescam pałomnictva mienskich ekshibicyjanistaŭ, jakija zvyčajna ładziać svaje perfomansy pierad studentkami, što pozna viartajucca dachaty pa ściažyncy ŭzdoŭž Śvisłačy. Zaraz, kaniečnie, z pryčyny choładu i adsutnaści maskiroŭki, teatralny sezon zakryty. Doŭhi čas dadatkovy kalaryt zapavietnym miaścinam nadavali napaŭrazburanyja budynki, što byli miescam stałaha žycharstva dla asobaŭ biez pastajannaha miesca žycharstva (jakija taksama časam mahli — praŭda, z metaj eksprapryjacyi materyjalnych kaštoŭnaściaŭ — pierastreć zapoźnienaha minaka na moście cieraź Śvisłač). Moža tamu hetyja chaty i ssunuli letaś buldozeram...

I ŭsio ž, niahledziačy na takoha kštałtu ramantyku, mienčuki ŭ volny čas z bolšaj pryjemnaściu pryjduć siudy, čym u jaki park kultury i adpačynku — z taje, vidać, pryčyny, što milicyjanty tut źjaŭlajucca redka i možna, nie cikajučysia, vypić plašku-druhuju dy pahutaryć za žyćcio.

Andrej Skurko