Dzianis Ramaniuk. Sartr i Bavuar u Litvie

Sartr i Bavuar u Litvie

Francuski kulturny centar upieršyniu ekspanujuje zdymki, što aśviatlajuć niekalki dzion z žyćcia francuskaha piśmieńnika Žan-Pola Sartra (1905—1980) i jahonaj žonki Symony de Bavuar.

U 1965 hodzie nikomu nie viadomy 26-hadovy fatohraf Antanas Sutkus, dziakujučy ščaślivamu vypadku, atrymaŭ redkuju mahčymaść supravadžać francuskaha tvorcu, jaki naviedvaŭ Saviecki Sajuz, u pryvatnaści, Nidu na Kurskaj kasie ŭ Litvie.

Napačatku Vilenski aeraport, paśla Pałanha i Koŭna.

Cichaja pajezdka, amal inkohnita, biez sustrečaŭ i akcyjaŭ. Admaŭleńnie prysutničaje skroź — ni vočy, ni ruchi, ni hesty, ništo nia śviedčyć ab kantakcie francuza z navakollem, jon znachodzicca sam u sabie, zastajecca za toŭstymi škielcami ŭłasnych akularaŭ i papiarosnym dymam. Samotny kruk — postać na tle piasčanaj dziuny rušyć za niebaschił, stomleny Sartr prysieŭ na piasok, zdymaje abutak, zadumienna hledziačy ŭdalačyń, palić, voś chvilina adpačynku ŭ kaviarni, uśmieška Symony de Bavuar. Čorna-biełyja adbitki śvietapisu, niby ilustracyi da tvoraŭ samoha Sartra. Zdymki zamarudžanyja, cichija, navat intymnyja, ichnaje suzirańnie patrabuje ad hledača zapavolicca, kožnaja detal i ruch patrabuje ŭvahi. Niama inscenizacyi, heta žyvyja momanty adnaho letniaha tydnia.

Žan-Pol Sartr nie razumieŭ, što jaho zdymajuć, i ŭ pieradapošni viečar spytaŭsia ŭ Sutkusa, što jon piša: paeziju ci prozu?

Dzianis Ramaniuk