Mikoła Busieł. Idylija

---

 

IDYLIJA

 

Pałomnictva sp.Alesia Łukašenki ŭ Śviatuju ziamlu i nadańnie jamu vysokaha zvańnia Rycara Truny Božaj sparadziła ŭ mianie, dy, peŭnie, nia tolki ŭ mianie, nadzieju na toje, što jon, naradziŭšysia zvyš, ačyścić našuju ziamielku ad biazbožnaje kamunistyčnaje pohani.

Ja maju na ŭvazie tyja 4 sotni statujaŭ Idału, što patyrčakami tyrčać ci nia ŭ kožnym biełaruskim mieście dy miastečku, spramianiajučy, jak ćvierdziać znaŭcy, admoŭnuju enerhiju, zžyrajučy našuju. Mo tamu i nie ŭdajecca Alesiu naładzić ahrykulturu, pramysłovaść dy handal, što kamunistyčnyja vampiry ssuć jahonyja namahańni.

Zrešty, wer sagt A muss auch B sagen. Tamu liču, što pieršačarhovaj zadačaj sp. Łukašenki, jak rycara Truny Božaj, musić stać vydaleńnie niaviernych kamunistyčnych idałaŭ z našaj dziaržavy, źniščeńnie ichnych imionaŭ u najmieńniach vulic, pasieliščaŭ, kałhasaŭ, pradpryjemstvaŭ, zamiena ich naturalnymi tutejšymi. Niadaŭna ŭ nas źjavilisia novyja biełaruskija śviatyja, jany dobra siabie zarekamendavali i vartyja ŭšanavańnia. Tak chočacca prajści pa vulicy śv.Kiryły Turaŭskaha, vypić piva ŭ skveryku nasuprać žoŭtaha domu za śpinaj hienerała Stanisłava Bułak-Bułachoviča. Voś tolki parnašop my nie dazvolim stavić na vulicy Śv.Duchu, jak heta časam byvaje ŭ niekatorych krainach.

Ja zaklikaju sp. Alesia Łukašenku nieadkładna, šče da viesnavoj siaŭby, zaniacca likvidacyjaj skamprametavanych historyjaj kamunistyčnych idałaŭ.

Voś i mahčymy scenar.

 

Dziejnyja asoby:

 

Stropalščyk — sp. Aleś Łukašenka

Prarab — sp.Vincuk Viačorka

1 rabotnik — viekaviečny perfomanśnik sp. Aleś Puškin

Puškinicha

Dzieŭki

Narod

Niebahatka milicyjantaŭ

U natoŭpie Ja

Viestka pra majučaje adbycca źniaćcie Hieneralnaha Idału na placy Niezaležnaści musić być vyklučna vusnaj, tak jana chutčej raspaŭsiudzicca siarod studentaŭ, navučencaŭ, biespracoŭnaj moładzi. Mienavita jany pavinny prysutničać pry cyrymonii, kab potym pieradać pamiać pra heta svaim dzieciam i ŭnukam, a tyja — svaim. Ale volny pryjści kožny.

U paślapracoŭny čas la statui strakajucca spsp.Aleś Łukašenka (jon u novym šaŭkovym ad Kardena / parkalovym z fabryki stanikaŭ «Miłavica» / chipovym džynsavym / sanbenita), Vincuk Viačorka (u harnitury ajčynnaj vytvorčaści — Kuplaj biełaruskaje!), ichnyja siabry, paplečniki, chaŭruśniki, vyzvalenyja palitviaźni, znojdzienyja źnikłyja. Jany stajać kupkami i mirna hamoniać. Raz-poraz pazirajuć na hadzińniki. Da sp.Viačorki padychodzić sp.Łukašenka. Jon vitajecca i vymaje z kišeni sanbenita pačak «LM», prapanuje cyharetu Viačorku. Pavahaŭšysia, Viačorka biare cyharku i, u svaju čarhu, vymaje z kišeni darahuju francuskuju zapalničku, pstrykaje, prapanuje ahoń. Jany zakurvajuć.

Narešcie pa natoŭpie lacić: «Jedzie! Jedzie!» A voś i sp.Aleś Puškin. Jon pryjechaŭ z Babra bułanym kaniom. Padychodzić da Alesia, Vincuka, zdaroŭkajecca ź imi, ź siabrami sojmu. Viartajecca da kalos, zdymaje ź ich zasiedžanyja jahonymi kurami drabiny i prystaŭlaje ich da statui. Potym zdymaje z vozu doŭhuju viaroŭku, jakuju jon z postam, naležnymi modłami dy śpiavańniem akafistaŭ ułasnaručna źviŭ dziela hetaha momantu. Spsp.Alesi padychodziać da drabin. Sp.Łukašenka, prytrymlivajučy prypoł sanbenita i kaniec viaroŭki, stupaje na pieršuju prystupku, u toj čas jak sp. Puškin mocna trymaje drabiny. Vichuraju ŭźlataje sp. Łukašenka da čakuchi Idału, žahnajecca pravaju rukoju i tut ža borzdka nakidaje piatlu na karak. Paviarnajecca da svajho narodu i choča niešta dobraje skazać, ale kožny bačyć, što słovy adamavym kamiakom zachrasajuć u horle. Jon złazić z drabin, biarecca za viaroŭku — narod užo za jaje ŭploŭsia — Vincuk akidaje pozirkam navakolle — choć by jakoha milicyjanta nie prydušyła, technika biaśpieki! — i, upeŭniŭšysia, što ŭsio ŭ paradku, padaje histaryčny syhnał.

Z volnym krykam, pad piajańnie «Mahutny Boža», volny narod valić abrydłuju statuju. Taja valicca tvaram na hlebu. Na ščokach šmat u kaho bliščać ślozy katarsysu. Z kaskaju metrabudaŭnika na hałavie da statui znoŭ padychodzić sp. Łukašenka, macaje puls, upeŭniŭšysia, čaplaje za nohi statui tros, Vincuk z naležnaju aściarohaju znoŭ padaje syhnał i, pychnuŭšy dymam, aŭtakran padymaje Idała za nohi, valić na ciahač ajčynnaje vytvorčaści. Ciahač ź Idałam źnikajuć u nieviadomym kirunku.

Tym časam sektanty z Maładoha Frontu, Maładoj Hramady dy prosta prystojnaja moładź zdymajuć Idała Žoŭtaha Domu.

Sp.Aleś Łukašenka padychodzić da sp.Vincuka Viačorki i prapanuje padvieźci dadomu. Sp.Viačorka vietliva admaŭlajecca. Sp.Łukašenka samotna siadaje ŭ šykoŭny limuzyn, jaki paviazie jaho ŭ chałaściackuju kvateru ŭ Drazdy. Sp.Viačorka šyjecca ŭ pierapoŭnieny tralejbus (sp.Siŭčyk jaho papichaje, sam jon, kab aščadzić hramadzkija hrošy, pojdzie pieššu) — tre naviedać Varvašeni, 8 — Home, sweet home!

Na placy pačynajecca narodnaje hulańnie. Sp.Aleś Puškin pačynaje katać dzievak na kalosach. Doŭha nie nakataje, bo Puškinicha, jakuju niejki dobrazyčliviec padkidaje na lehkaviku na jahony najlepšy perfomans, rašuča spynić idyliju.

A dalej pajšło-pajechała...!

Mikoła Busieł,
v.Dubrova pad Śvietłahorskam