Sabačyja historyi
№ 35 (244), 27 žniŭnia 2001 h.
Sabačyja historyi
Ad Sabaki
U minułym numary “NN” byŭ źmieščany list ad tav.Hraždana nastupnaha źmiestu:
“Što piša pra mianie Vicia Šnip – niapraŭda. Breša abłyžnik vusaty.
A dzieła było tak:
Zajšoŭ ja niejak u filharmoniju pasłuchać čaho-kolečy śviežańkaha z kampazytara Čymarozy. Kupiŭ trubačku maroziva, spuskajusia, ablizvajučy, u nužnik, a tam – haŭna-haŭna-a!.. Mabyć, Vicia apiaredziŭ, — padumałasia.
I pra sabaku – čystaja niapraŭda.
A dzieła ž było tak:
Prapała ŭ mahazynach miasa. A ja tym časam idu sabie ŭźleśsiem Kupałaŭskaha skveru. Baču: lažyć karova zdochłaja. Mabyć, voŭk zarezaŭ! – padumałasia. A ŭ Lavicie napisana ž: zdychlaciny i źvierajadziny jon nie pavinien jeści, kab nie apahanicca hetym.
Z pašanaj, Vaš Hraždan”.
Breša pra mianie nia tolki abłyžnik vusaty Vicia Šnip, ale i ŭ Hraždana heta niadrenna atrymlivajecca.
A dzieła było tak:
Byŭ i ja ŭ toj dzień u filharmonii. Krychu i ja, jak Hraždan, pasłuchaŭ taho-siaho śviežańkaha z kampazytara Čymarozy. Kupiŭ i ja trubačku maroziva, sychodžu, ablizvajučy, u nužnik, a tam – hara haŭna, a na joj Hraždan z čyrvonym ściaham siadzić. “A dzie Vicia?” – pytajusia. A Hraždan i kaža: “Nia vyniesła duša paeta...”
I pra karovu – čystaja niapraŭda.
A dzieła ž było tak:
Prapała ŭ mahazinach miasa. A ja tym časam idu sabie ŭźleśsiem Kupałaŭskaha skveru. Baču – lažyć karova zdochłaja. “Mabyć, Šnipa načytałasia!” — padumałasia. Dy nie, baču — Hraždan siadzić na drevie i Lavit čytaje: “Zdychlaciny i źvierajadziny jon nie pavinien jeści, kab nie apahanicca hetym”.
Z pašanaj, Vaš Sabaka
Ad Šnipa
Toje, što pišuć pra mianie hetyja Hraždan i Sabaka, jak pra abłyžnika vusataha, — niapraŭda.
A dzieła było tak:
Byŭ i ja ŭ toj dzień u filharmonii i słuchaŭ toje-sioje kampazytara Čymarozy. Kupiŭ trubačku maroziva, sychodžu, ablizvajučy, u nužnik, a tam dźvie kučy haŭna, a na ich Hraždan i Sabaka siadziać i piłujuć pudovyja hiry. “Mabyć, u mianie ŭkrali!” – padumałasia.
I pra karovu – čystaja niapraŭda.
A dzieła ž było tak:
Prapała ŭ mahazinach miasa. A ja tym časam idu sabie ŭźleśsiem Kupałaŭskaha skveru. Baču – lažyć karova zdochłaja. “Mabyć, u cyrku zarezali!” – padumałasia. A kali ž pryhledzieŭsia – Sabakam zakormlenaja, a Hraždanom zadojenaja.
Z pašanaj, Vaš Šnip
Ad Studenta
I vusaty abłyžnik Vicia Šnip, i Sabaka z Hraždanom napisali pra siabie niapraŭdu.
A dzieła było tak:
Byŭ i ja ŭ toj dzień u filharmonii i słuchaŭ toje-sioje z Čymarozy. Kupiŭ trubačku maroziva, sychodžu, ablizvajučy, u nužnik, a adtul vybiahaje Šnip, a śledam Sabaka z Hraždanom. “Kapcy! Zatopčuć!” – dumaju. Dy nie, pavitalisia i dalej pabiehli. Praŭda, u nužniku było haŭna-haŭna-a!
I pra karovu – čystaja niapraŭda.
A dzieła było tak:
Prapała ŭ mahazinach miasa. A ja tym časam idu sabie ŭźleśsiem Kupałaŭskaha skveru. Baču – lažyć karova zdochłaja. A pobač Šnip, Sabaka i Hraždan čytajuć ustaŭ KPSS. “Što heta vy robicie?” – pytajusia. A Šnip, jak samy razumny, i kaža: “Karova pierad śmierciu prasiła...”
Z pryviecikam, Vaš Student
Ad Prafesara
Zakalabali mianie hetyja Studenty razam sa Šnipom, Sabakam i Hraždanom! Usio, što jany tut brachali – brachnia!
A dzieła było tak:
Byŭ i ja ŭ toj dzień u filharmonii. Maroziva nie kuplaŭ, a voś u nužnik schadziŭ. Sapraŭdy, haŭna tam było mnahavata. I padumaŭ ja: “Chłopcy, vas by ŭ svoj čas na Łysuju haru da piśmieńnikaŭ! Cany b vam nie było! A tak źviazalisia sa Šnipom i ciapier biehajecie z marozivam u nužnik...”
I pra karovu – čystaja niapraŭda.
A dzieła ž było tak:
Prapała ŭ mahazinach miasa. A ja tym časam idu sabie ŭźleśsiem Kupałaŭskaha skveru. Baču – lažyć karova zdochłaja. “Mabyć, va ŭniversytet nie pastupiła!” – padumałasia. A tut raptam pa radyjo pieradali: “Chto znajšoŭ karovu zdochłuju, prosim viarnuć jaje na žyvadziorniu, bo Hraždanu z Sabakam niama čaho rabić, a Šnip jeści choča...”
Z pryvietam, Vaš Prafesar
Ad Haŭna
Nia viercie hetym abłyžnikam z vusami i biez vusoŭ.
A dzieła było tak:
Nikoha z hetych panoŭ u toj dzień u filharmonii nie było. I nijaki kampazytar Čymaroza nie ihraŭ. A prosta zabiehłasia ŭ nužnik niejkaja karova, pahladzieła, padumała i dalej pabiehła. A słava ŭsia Viciu!..
Z radaściu, Vaša Haŭno
Ad Karovy
Nikomu nia viercie!
A dzieła było tak:
U mahazinach prapała miasa. A ja, zdochłaja, lažała na ŭźleśsi Kupałaŭskaha skveru. I nichto da mianie nie padychodziŭ i ničoha nie čytaŭ. I tolki Hraždan pajechaŭ na łyžach pa praspekcie, a ŭśled prabieh Sabaka z krykam: “Nie vinavaty ja! Karova zdochłaja sama zachacieła zdochnuć!”
Z pakłonam, Vaša Karova
Miž tym, Redakcyja atrymała čarhovy list ad sp.Hraždana. Pakolki ŭ nas svabodnaja kraina i kožny maje prava na vykazvańnie ŭłasnaje dumki, ličym patrebnym davieści jaho da Vašaha viedama.
“Pavažanamu spadaru načalniku pavažanaj hazety “Naša Niva” ad persanaža Šnipovych paskvilaŭ spadara Hraždana.
U №31 Vašaj hazety była nadrukavanaja infarmacyja nastupnaha źmiestu:
“Adzin sabaka trapiŭ na bankiet. Chacieŭ vypić i zakusić, a łysy Hraždan jamu i kaža: “Piva adpuskajecca tolki členam prafsajuzu i niežanatym kavaleram ordena Čyrvonaj zorki...”
Brachnia sabačaja! Piva zusim nie davali.
A dzieła było tak:
Byŭ ja adnaho razu ŭ rezydencyi na bankiecie biaz halštukaŭ. Byli ženščyny. Vici i dzievačak nie było — puskali tolki česnych i kulturnych. Davali čorny kaviar z dranikami — pad “Troch busłoŭ” i kalinavy ŭzvar ź landrynkami, pad “ahłablovuju”, nu, kab nie paŭpivalisia lišnie. Padychodzić da mianie adzin taki, jak Vicia kaža, łysy, daj pytajecca: “Kak ty nachodziš u nas dziesiert?” — “Zaj hizund!, — kažu,— daj dajem, a tam razam pašukajem, odcedzimy kartofelki!”
Z pašanaj,
Vaš Hraždan