25 červienia ŭ Miensku zajhraje «Tiń Soncia»
25 červienia «Tiń Soncia» vystupić na 1‑ym mižnarodnym kupalskim feście «Kupalskaje Koła».
Napiaredadni pryjezdu ŭ Miensk na vystup na pieršym mižnarodnym kupalskim feście, jaki adbudziecca 25 červienia ŭ kłubie Reaktar, lider ukrainskaj kamandy «Tiń Soncia» Siarhiej Vasiluk pryznaŭsia ŭ lubvi da biełaruskaj muzyki i paabiacaŭ abaviazkova zajhrać «Čuhajstra» pa‑biełarusku: «Mnie impanuje ideja lićvinaŭ. Dla mianie biełaruskaja stychija nikoli nie była čužoj, bo maja babula pachodzić z poŭdnia Čarnihaŭskaj vobłaści. I biełaruskaja mova dla mianie, jak rodnaja».
— Jaki nastroj panuje ŭ vašym hurcie pierad pajezdkaj u Biełaruś?
— Nastroj najlepšy. U Biełaruś jedziem druhi raz, letaś pryjazdžali ŭ Mazyr na fest «Ech, rokniem!». Na žal, tady vialikaha rezanansu nie adbyłosia, bo nia hrali na hała‑kancercie — zmušany byli jechać na kancert u Zachodniaj Ukrainie. A ŭ Miensku budziem upieršyniu. Pryjemna budzie syhrać razam z dobrymi kamandami dy adznačyć Kupalle!
— Jakoha ty mierkavańnia pra našu metał‑scenu?
— Liślivić nia budu, ale ŭ apošnija 10 hod biełaruskaja muzyka stała kudy cikaviej za ŭkrainskuju, kali kazać mienavita pra stary dobry metał, biez dadatkaŭ «koru». Choć na toj ža «kor» Biełaruś bahataja, choć ja nie prychilnik hetaha kirunku.
— Jak atrymałasia, što vy ŭdzielničali ŭ trybjucie Gods Tower?
— Hety hurt mianie zaŭždy zachaplaŭ. Jašče ŭ 2003 hodzie ja prydumaŭ tuju samuju interpretacyju «Twilight Sun» pad nazvaj «Piśnia Čuhajstiera». A zahučała jana dziakujučy Vitalu Supranoviču. Heta byŭ sapraŭdny ekstrym! My zrabili pieśniu mienš čym za tydzień: na vychodnych vyvučyli partyi, z paniadziełka pa čaćvierak pisali ŭ studyi, a ŭ subotu ŭžo vysłali trek.
— U tym relizie vašaja pieśnia — adno z adkryćciaŭ. A nakolki jana cikavaja ŭkrainskaj publicy?
— «Piśniu Čuhajstiera» my zaŭždy hrajem navat kali vystupy karacieńkija. Usprymajuć jaje zaŭždy stanoŭča. Naturalna, što va Ŭkrainie pamiatajuć, lubiać i šanujuć Gods Tower. Udziačnyja im i my. Spadziajusia, što našyja słovy pačuje i Alaksandar Urakoŭ.
— Ci znajomy ty z tvorčaściu kamandaŭ, jakija zajhrajuć razam z vami ŭ Miensku?
— Kampanija sapraŭdy ŭražvaje. Usie kamandy vyklikajuć pazytyŭnyja emocyi. Akrom tych, chto budzie ŭdzielničać u kancercie vielmi lublu słuchać «Staroha Olsu» i «Vicious Crusade». Adnosna pieršych mnie impanuje ideja lićvinaŭ. Dla mianie biełaruskaja stychija nikoli nie była čužoj, bo maja babula pachodzić z poŭdnia Čarnihaŭskaj vobłaści. I biełaruskaja mova dla mianie, jak rodnaja. Akrom taho, u nas sapraŭdy ahulnyja karani: staražytnaja Ruś nas łučyć.
— U folku, u tym liku i folk‑metału, vykarystoŭvajucca roznastajnyja muzyčnyja instrumenty. Jakija ŭ vas u hetym sensie asablivaści?
— U nas z unikalnaha dla metału tolki adzin instrument — bandura. Jak tolki jaho nie nazyvali ŭ internecie: klavišnyja, cymbały, huśli… Bandura padobnaja da arfy, ale značnaja mienšaja. Skrypka taksama jość. Jana ŭ nas čaściakom vykonvaje rolu treciaj hitary, chie‑chie.
— Nie adkryješ sakret, što zajhrajecie ŭ Miensku?
— Heta buduć lepšyja pieśni za apošnija try‑čatyry hady, a pry kancy zajhrajem «Čuhajstra». Naturalna, što pa‑biełarusku.