Ab premii Juchnaŭca
Premija Janki Juchnaŭca — heta sproba źviarnuć uvahu čytača na zdolnaha litaratara.
Heta i padtrymka hetaha litaratara duchoŭna, kali jon pačynaje razumieć, što jahonyja tvory cikaviać niekaha inšaha. Tamu źjaŭleńnie hetaj premii było strumieniem žyvatvornaha kisłarodu dla pišučych i dla čytajučych. Što ž u vyniku my atrymali? Skorahavorkaj pramoŭlenyja słovy, što niechta Maks Ščur z Prahi za svoj raman «Tam, dzie nas niama» atrymaŭ henuju premiju. I što druhuju premiju zasłužyŭ 12-hadovy paet za vierš «Kreda». I što adzin siabar konkursu byŭ za inšaha aŭtara.
Mnie hetaj infarmacyi mała. Ja chaču viedać, chto taki Maks Ščur? Małady junak? Stały čałaviek? Adkul jon rodam? Pra što jahony raman?
A paet sa svaim vieršam «Kreda» — chto jon? A ci možna pračytać jahony vierš na staronkach Internetu ci «Našaj Nivy»? Za kaho byŭ toj adziny člen žury, jaki byŭ za niejkaha inšaha aŭtara? Chto hety aŭtar? Čym jon uraziŭ henaha piataha člena žury? Chto jašče spadabaŭsia siabram žury z prysłanych aŭtaraŭ?
Premija — heta sproba choć niejkim čynam zapoŭnić toj vakuŭm, jaki stvaryli našy krytyki i analityki vakoł našych sučasnych aŭtaraŭ, što pracujuć u litaratury. U vyniku šyrokaja publika nia viedaje ni samich krytykaŭ, ni novych aŭtaraŭ. Žyćcio biažyć samo pa sabie, a litaratary žyvuć sami pa sabie.
U naš dzivosny, niezvyčajny, ni da čoha ŭ papiaredniaj historyi nie padobny čas dzieści pobač z nami žyvie, chodzić, dychaje novy Mickievič, ci Bahdanovič, ci Kupała. Jamu (im) treba dapamahčy, stvaryć hrunt, padrychtavać hlebu, praciahnuć ruku, zyčliva, ščyra, łaskava i ŭźniosła padtrymać pieršyja parastki talentu. Dziela hetaha i patrebny premii.
Ci nia tak, šanoŭnyja spadarovie?!
Kastuś Travień, Vorša