Horad pad soncam i miesiacam
Ja žyvu ŭ Miensku ŭ miaścinie pamiž Miadźviežynam i Hrušaŭkaj, u rajonie byłoj Niamieckaj słabady.
Viedaju, aproč inšaha, dzie ŭ vialikaj kolkaści vodziacca rahatyja ślimaki i raście bujnaja pižma. Z adnaho pahorka ŭ nas vidać vyspa Kalvaryi, a z druhoha, jašče bolš stromkaha, by z karniza, adkryvajecca na dalahladzie vidzieža Vierchniaha horadu z rukavom-rečyščam Niamihi. Biełyja stromkija baročnyja ptuški pa-nad Śvisłačču… Rušym, druža!
Dziŭnaja źjava — čas! Nielha dvojčy ŭvajści ŭ adnu i tuju ž raku, ale ž čuješ, uzboč nas u bok Luteranskich mohiłak z centru horadu kociać katafałki i kalaśnicy. Tut byŭ adziny prajezd dla žałobnych pracesij. Daroha raźbita ad padvod z cehłaj, jakuju vazili ź niedalokaha cahlanaha zavodu, tamu šlach byŭ udvaja nialohki…
Ad pačatku Niamihi da Vierchniaha horadu projdziemsia pieššu, sastupajučy darohu prazrystym natoŭpam minakoŭ, jak u navahodniuju noč, zbočvajučy ŭ susiednija zavułki. Niamiha admietnaja svaimi kasazrezanymi dachami, by jaki dojlid z asałodaj papracavaŭ źvierchu kravieckimi nažnicami, pakinuŭšy źnizu vyhiny arak. Ź ich ćmianych prachodaŭ vieje viesnavoj ziamloj. Ščylnaja prastora vułačak dazvalaje nablizić da siabie huki i pachi z najbližejšych kamianic. Muzyka z adčynienaha akna, palicy z knihami praz žaluzi ŭ bukinista, apteka, maleńki kinateatar, majsterni… Jość kudy schavacca ad daždžu, pahamanić, razhledzieć akvareli na ścianie kaviarni. Paŭłaviec? Bruk pahłynaje šorhat šynaŭ niešmatlikich aŭto. Im bolš pasujuć šyrokija praspekty.
Poŭny varyjant artukułu čytajcie ŭ hazecie "Naša Niva"
Volha Babkova