Ludmiła Uljašyna — u siaredzinie 90-ch hetaje imia hučała ŭ biełaruskich ŚMI. Ludmiła była adnoj z samych viadomych minskich advakatak. Siarod jaje klijentaŭ była, naprykład, aryštavanaja kiraŭnica Nacbanka Tamara Vińnikava.
Žyćcio paviarnułasia tak, što Ludmiła vyjechała ŭ Narviehiju. Jaje muž — navukoviec-fizik, zajmajecca nanatechnałohijami. Jamu prapanavali cikavuju pracu ŭ Osła.
Ludmiła i ŭ Narviehii nie zhubiłasia, pracuje pa śpiecyjalnaści — u Domie pravoŭ čałavieka. A źviarnucca da jaje my vyrašyli voś pa jakoj spravie.
Apošnim časam u miedyjaprastory pačało źjaŭlacca šmat materyjałaŭ na temu «Žachi sučasnaj Jeŭropy». U hetych materyjałach, što zapoŭnili biełaruskija i rasijskija dziaržaŭnyja ŚMI, padrabiazna raśpisvajecca, jak drenna žyviecca na Zachadzie, asabliva ŭ krainach, što adstojvajuć pravy čałavieka va ŭsim śviecie, kštałtu Šviecyi dy Narviehii.
Nie tak daŭno adna rasiejskaja žančyna vykłała ŭ sieciva hnieŭny dopis. Jana raźviałasia z haračym skandynaŭskim mužčynam, ale kanfliktavała ź im i paśla raźjezdu. U vyniku orhany apieki zabrali ŭ ich dzicia.
Aburanaja mama daje žaru: dziaciej u sadkach nie kormiać, u škole vučać aby-jak, uzrovień adukacyi nizki, juvienalnaja justycyja šaleje. I naohuł, maŭlaŭ, zachodniaje hramadstva dehraduje.
Bolš za toje, paśla razvodu jaje narviežski muž, vykarystoŭvajučy prava baćki bačycca sa svaim synam, hvałciŭ dzicia, a kali jana ŭźniała šum, to ŭ jaje samoj hetaje dzicia adabrali... Žančyna piša, što ŭ Narviehii isnuje tradycyja incestu, a «roznym vidam lubovi» dziaciej vučać užo ź dziciačaha sadočka. Čytaješ hetyja publikacyi ŭ nibyta surjoznych hazietach i dumaješ: niaŭžo heta tak?
Raskazać, dzie ŭ padobnych tekstach praŭda, a dzie — paklop, my i paprasili Ludmiłu Uljašynu.
Treba raźmiežavać vypadak hetaj kankretnaj siamji i ahulnyja tradycyi vychavańnia, pierakananaja advakatka Uljašyna.
Ciažka kamientavać toje, što zdaryłasia ŭ niejkaj kankretnaj siamji, siamiejnyja kanflikty zaŭždy samyja zabłytanyja, kaža Ludmiła. Treba razumieć, što złačyncy jość u kožnym hramadstvie.Jana taksama źviartaje ŭvahu, što ŭ «žančyn, jakija emihrujuć u Jeŭropu, całkam źmianiajecca koła kamunikacyi. Tamu byvaje składana znajści padtrymku, kali zdarajecca štości sapraŭdy strašnaje. A kali ŭ maci jość padazreńni i jana nie moža danieści heta da hramadstva — uźnikaje ŭnutrany pratest», — adznačaje Ludmiła.
Što tyčycca niejkich «peŭnych seksualnych tradycyj narviežcaŭ», to «heta prosta chvoraja fantazija, bo ni adzin narod nie moh by padtrymać takoje, heta pryviało b da vyradžeńnia nacyi», — kaža jana. Tak, u škołach sapraŭdy šmat uvahi nadajecca seksualnamu vychavańniu. Isnuje dakumient pad nazvaj «Standarty seksualnaj adukacyi ŭ Jeŭropie». Tam pakazvajecca, što pavinny viedać i razumieć dzieci dy moładź u roznym uzroście, ź jakich situacyj jany pavinny ŭmieć znachodzić vyjście i jakija kaštoŭnaści dy pohlady im treba raźvivać.
Seksualnaja adukacyja abaviazkova pavinna adpaviadać uzrostu. Naprykład, čatyrochhadovaje dzicia moža spytać, adkul źjaŭlajucca dzieci, i adkazu «z matulinaha žyvocika» zvyčajna dastatkova.Ale nikoli nielha kazać dziciaci, što viedać pra heta jamu jašče rana.
Taksama Ludmiła dadaje, što ŭ narviežcaŭ, u pryncypie, vielmi vysoki ŭzrovień pavahi da dziaciej. Ź imi nie siusiukajucca, razmaŭlajuć jak z samastojnymi ludźmi. Ličycca, što vysokaja stupień davieru da taho, što robić dzicia, pryvučaje jaho da samastojnaści.Maci tut nie chodzić za dziciom i nie vyciraje sopli — ličycca, što maleńki čałaviek mnohamu pavinien davać rady sam.
Akramia taho, z samaha dziacinstva tut vychoŭvajecca pačućcio salidarnaści. Naprykład, na Kalady na hałoŭnaj płoščy staić śviatočnaja jołka, i štodzień da jaje prychodziać hrupy dziaciej.Ale nie za padarunkam, a naadvarot — jany sami prynosiać pakunki i karobački, składajuć u miašok. Padarunki paśla dasyłajuć dzieciam u Afryku, Aziju. Razumiejecie, dziaciej tut pryvučajuć nie čakać padarunka dla siabie, a dumać pra padarunki inšym ludziam, jakija ŭ patrebie.
A jak nakont abvinavačvańniaŭ, što narviežcy kiepska kormiać dziaciej?
Tak, tradycyi Skandynavii roźniacca ad biełaruskich, u tym liku i ŭ ježy.Naprykład, na abied tut u pryncypie nie jaduć haračych stravaŭ — ni darosłyja, ni dzieci.
«Nie tak daŭno my byli ŭ Viarchoŭnym sudzie, trapili na abiedzienny pierapynak, — raspaviadaje Ludmiła. — Kožny dastaŭ pryniesienyja z domu buterbrody i čaj, jany sieli, pajeli, a paśla znoŭ chutka viarnulisia da pracy.Stałovak u Narviehii vielmi niašmat, chiba tolki dla studentaŭ. Zatoje viečaram, prykładna a 17-j hadzinie, narviežcy siadajuć viačerać. Viačeru jašče nazyvajuć «siamiejny sup». I ad hastrytu tut nie pakutujuć. Chacia dla nas, kaniečnie, takija tradycyi niazvykłyja».
Kali brać vypadak damy, jakuju tak ščodra cytavali aficyjnyja ŚMI, to jana, mahčyma, vyskačyła zumuž za nie zusim zdarovaha psichična čałavieka. Takoje zdarajecca i tut, i tam. Mabyć, i sama jana viała asacyjalny ład žyćcia, raz orhany apieki rašyli zabrać u jaje dzicia. Jak i ŭ Biełarusi, u Narviehii takoje rašeńnie prymajecca tolki ŭ krajnich vypadkach, kali zdaroŭju i raźvićciu dziciaci z takimi baćkami pahražaje niebiaśpieka.
Chutčej za ŭsio, heta adzin vypadak na miljon, a peŭnyja arhanizacyi (kštałtu «Russkich matieriej») tranślujuć heta jak masavuju źjavu. Napeŭna, kamuści vyhadna tak dyskredytavać krainy Jeŭropy.
Kali my słuchajem raskazy pra toje, jak dobra ci jak kiepska tam, dzie nas niama, treba zaŭždy pamiatać, što ŭsprymańnie zaležyć ad ułasnaha vopytu čałavieka. Dobramu čałavieku ŭsiudy dobra, a kiepski, pusty čałaviek, abibok zaŭždy znojdzie pryčepku. Što datyčyć Skandynavii, to daj boh nam pabudavać takoje spraviadlivaje i svabodnaje hramadstva.
Hladzi taksama: «Mnie naplavać na ich seksualnyja ŭciechi, pakul jany płaciać padatki i nie parušajuć PDR»
Jak skłaŭsia los vypusknikoŭ, jakimi žurfak hanaryŭsia 10 hadoŭ tamu? Historyja adnaho ŭračystaha kałaža31
Kamientary