Jak staršynia kamiteta pa achovie zdaroŭja Minharvykankama Sirenka siem chvilin kruciŭ hałavoj u adkaz na pytańni

U sieradu 15 studzienia žurnalist «Našaj Nivy» pieražyŭ niezabyŭnyja chviliny. Usio pačałosia z žadańnia daviedacca bolš pra kamisiju, stvoranuju 8 studzienia pry kamitecie pa achovie zdaroŭja Minharvykankama, jakaja razhladaje parabavańni pratestoŭcaŭ z chutkaj dapamohi. 

Pra dziejnaść kamisii i jaje prapanovy viadoma mała, i łahičnym sposabam daviedacca było zadać pytańnie čałavieku ź sistemy — staršyni kamiteta pa achovie zdaroŭja Viktaru Sirenku.

Źviazacca ź Sirenkam stałasia amal niemahčymaj zadačaj. Ad samaj ranicy da 3-j hadziny dnia, pavodle adkazu sakratarki, jaho nie byvaje ŭ ofisie: Sirenka ci ŭ Minharvykankamie, ci ŭ Ministestvie achovy zdaroŭja. Paśla 15-j jon prychodzić u svoj kabiniet, ale vielmi zaniaty i nie moža adkazać. Taki stan doŭžycca ŭ siarednim ad 15 da 25 chvilin. Paśla zaniataść čynoŭnika zvyčajna padaŭžałasia na 10 chvilin, pa prašeści jakich sakratarka pierastavała brać słuchaŭku, a potym skančaŭsia pracoŭny dzień…

Praź niekalki dzion stała jasna, što šansaŭ pačuć navat «biez kamientaroŭ» ad Viktara Ivanaviča niama. Ale raptam źjaviŭsia promień nadziei: 15 studzienia — treciaja sierada miesiaca, a kožnuju treciuju sieradu miesiaca ŭ Sirenki abaviazkovy pryjomny dzień. Ja znoŭ nabraŭ numar pryjomnaj i paprasiŭ sakratarku zapisać mianie pryjom, choć zahadzia byŭ hatovy da adkazu «Prabačcie, ale miescaŭ niama». Na dziva, sakratarka paviedamiła: «Mahu zapisać vas na 15:00. Vam pasuje hety čas?».

U 14:45 u sieradu sa śpisam pytańniaŭ ja siadzieŭ u pryjomnaj Sirenki. Akramia mianie — nikoha. Sirenki nie było taksama. Sakratarka papiaredziła, što jon zatrymlivajecca na 15 chvilin. Padnačalenyja Sirenki vielmi chacieli jaho ŭbačyć: jany zachodzili ź intervałam u chvilinu-dźvie i pytalisia, ci nie źjaviŭsia načalnik, bo treba padpisać dakumienty. Sakratarka tolki ŭzdychała: «Vy ž viedajecie našaha… Palacieŭ niekudy, ničoha nie skazaŭ…»

Treba adznačyć, Sirenka vyjaviŭsia punktualnym i spaźniŭsia roŭna na 15 chvilin. Jon zajšoŭ u svoj kabiniet, kab raspranucca. Usie vakoł zamitusilisia. Źjaviłasia žančyna, napeŭna, namieśnica Sirenki. Jana nazvała numar kabinieta, u jakim prachodzić pryjom hramadzian. Jašče raz pacikaviłasia, jakoje vydańnie ja pradstaŭlaju. Sirenka i jaho pamočnica pajšli pieršymi. Raptam da mianie padyšła sakratarka i nibyta upotaj spytała: «U vas, spadziajusia, niejtralnyja pytańni?» Ja spytaŭ u adkaz, što značyć «niejtralnaje pytańnie», adnak mnie nie adkazali.

U pakoi dla pryjomu za avalnym stałom usieŭsia Sirenka z pamočnicaj, nasuprać pasadzili mianie. Ja dastaŭ telefon, uklučyŭ dyktafon, pakłaŭ jaho pierad saboj. Dalej hutarka išła nastupnym čynam:

— Dobry dzień, Viktar Ivanavič, ja žurnalist «Našaj Nivy». Pryjšoŭ da vas na pryjom, bo, na žal, nie zmoh datelefanavacca. Ja cikaŭlusia losam pratestu miedykaŭ chutkaj dapamohi. Ci možacie vy raskazać pra niejkija vyniki pracy kamisii?

Sirenka moŭčki kivaŭ hałavoj.

— Prabačcie?

Sirenka praciahvaŭ kivać i raźvioŭ rukami.

— Prabačcie, vy nie chočacie adkazvać na pytańnie? Možacie, kali łaska, adkazać što-niebudź?

Sirenka admoŭna pakruciŭ hałavoj.

— Mabyć, raskažacie pra sustreču ź miedykami 8 studzienia? Jaki bok byŭ inicyjavaŭ sustreču?

Sirenka maŭčaŭ.

—Dobra. Možacie, kali łaska, raskazać pra skład kamisii? Jakija śpiecyjalisty ŭ jaje ŭvajšli?

Sirenka maŭčaŭ.

— Jość jašče adno pytańnie. Čamu ni na sajcie kamiteta pa achovie zdaroŭja, ni na sajcie Minharvykankama nie źjaviłasia paviedamleńnie pra stvareńnie kamisii?

Narešcie Sirenka amal šeptam skazaŭ: «Vy atrymajecie adkazy ŭ piśmovym vyhladzie pa adrasie, jaki ŭkazali pry rehistracyi na sustreču».

Ja pacikaviŭsia, jakim čynam mnie adkažuć na pytańni, jakija navat nie zapisvajucca.

«Zapisvajucca», — prašaptaŭ Sirenka.

U nastupny momant sakratarka moŭčki pakazała rukoj na kupu rečaŭ na stale. Tam, pamiž stosam niejkich štodziońnikaŭ i jašče čymści lažaŭ dyktafon (pra jaki, darečy, nie papiaredzili zhodna z «Zakonam ab zvarotach hramadzian i jurydyčnych asob»). Pry hetym niekalki chvilin raniej Sirenka žestami zapeŭnivaŭ, što lubaja fota i videazdymka ŭ dadzienaj situacyi zabaronienaja (ale jakim zakonam heta zabaraniajecca, patłumačyŭ razvodam ruk u boki).

Padčas razmovy ź Sirenkam niekalki razoŭ mianie ciahnuła zaśmiajacca, bo situacyja nahadvała teatr absurdu: pierad mnoju siadzić čynoŭnik, adkazny za ŭsiu achovu zdaroŭja dvuchmiljonnaha horada, jakoha ja, jak i maje baćki i kalehi, finansuju sa svaich padatkaŭ. I jon, nibyta dzicia, hulaje ŭ maŭčanku, čas ad času kivaje hałavoj i razvodzić ruki ŭ boki.

Kali surjozna, taki manałoh z čynoŭnikam — dobraja ilustracyja ŭsioj «adkrytaści» ŭrada dla hramadzian u cełym i Ministerstva achovy zdaroŭja ŭ pryvatnaści. Niezdarma Minzdaroŭja zaniała pieršaje miesca ŭ letašnim rejtynhu zakrytaści ministerstvaŭ dla ŚMI. Adnak karyśniej usio ž paśmiajacca, bo aburacca z kožnaj takoj situacyi — zdaroŭja nie chopić.

Čytajcie taksama:

Doktar Sirenka, jaki vydaŭ hebistam źbitaha Niaklajeva, pajšoŭ na pavyšeńnie

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0