Vučanica Mikałaja Pinihina znajšła «Šabany» navat u Livanie

Biełaruski teatr amal nie źviartajecca da insceniroŭki tvoraŭ sučasnych prazaikaŭ.

Situacyju imkniecca źmianić Centr ekśpierymientalnaj režysury. Jon ładzić łabaratoryju, padčas jakoj maładyja režysiory pakazvajuć uryŭki z budučych śpiektaklaŭ. Siarod ich –

«Šabany» Alhierda Bachareviča, jakija stavić Alena Hanum, vučanica Mikałaja Pinihina.

«NN»: Čamu vy ŭzialisia za raman Bachareviča?

AH: Pa adukacyi ja aktrysa, pracavała ŭ Kołasaŭskim teatry, što ŭ Viciebsku. U 2006 hodzie ja razam ź siamjoj źjechała žyć u Livan. Zaraz ja mahu vielmi doŭha i natchniona raspaviadać pra dobruju livanskuju ziamlu. A tady,

kali maja naha ŭpieršyniu stupiła tudy, adrazu ž zrazumieła, što apynułasia nie na ziamli, dzie šmat sonca i svabody, a «ŭ miescach pazbaŭleńnia voli»…

U miescy, dzie svoj rytm žyćcia i svaje praviły hulni. Nie zrazumieŭšy i nie pryniaŭšy ich, vyžyć tut niemahčyma. Mnie daviałosia ŭbačyć vielizarnuju kolkaść źniaviečanych emihranckich losaŭ (a ŭ Livanie bahata biełaruskich, ruskich i ŭkrainskich žančyn). Ale samaja niezvyčajnaja sustreča adbyłasia ź livanskimi «Šabanami».

«NN»: Jakija ž Šabany ŭ Livanie?

AH: U svaim ramanie Bacharevič piša: «Kudy b ja ni pajechaŭ, kudy b ni palacieŭ, Šabany sustrakalisia mnie pa usim kantyniencie. U Bierlinie, u Prazie, u Lvovie i Paryžy».

Šabany – heta vobraz masavaj śviadomaści, jakaja dehraduje. Tamu jany paŭsiul.

Paśla viartańnia ŭ Biełaruś nazapašanyja livanskija ŭražańni doŭhi čas šukali vyjście. I tut adbyłosia niešta mistyčnaje: da mianie ŭ ruki trapiŭ tvor, aŭtara jakoha ja raniej nie viedała. Havorka ŭ «Šabanach» išła pra Biełaruś, ale dziakujučy hierojam možna było raskazvać pra inšyja krainy (u tym liku, pra Livan). Raman litaralna pačaŭ prasicca na scenu.

«NN»: Što dla vas «Šabany»?

AH: Adnu z hałoŭnych dumak možna znajści ŭ słovach, jakija kaža nastaŭnik historyi Sałanievič: «Čas usie adno macniejšy za nas. Jon vyšturchoŭvaje tych, chto jaho pierajmać nie choča. (…). Šmat chto ličyć, što ŭ jaho času niama dumać pra čas. Što jon spoznicca. Miž tym vidavočna: toj, chto pierajmaje čas, nikudy nie spoznicca, Bo čas nie moža spaznicca.

A čałaviek dumaje: ach, jak prosta, voraha zniščyŭ, kroŭ praliŭ, dom pabudavaŭ, ideałohiju padvioŭ – jak elektryčnaść, dziaciej panaradžaŭ, movu pamianiaŭ, budyčyniu zmajstravaŭ – i hanarycca, jak ža nie siadzieŭ na miescy, sens žyćciu nadaŭ.

A nielha tak. ŠABANY u vyniku atrymlivajucca».

* * * 

Pakaz uryŭkaŭ sa śpiektakla «Šabany» adbudziecca 7 lutaha ŭ Centry ekśpierymientalnaj režysury (vuł. Kalinoŭskaha, 50a). Pačatak a 15-j.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0