«Isłandcy źniali pryhožy i razumny film «Barany» (Hrútar), — piša ŭ svaim fejsbuku Dźmitryj Hurnievič. — Apieratarskaja praca šykoŭnaja. Kožny stopkadr možna viešać u ramku nad łožkam i comkać ad zachapleńnia. Ad malaŭničych isłandskich krajavidaŭ pa skury prachodzić chaładok. Pa-sutnaści, niamała asałody ad filmu možna było b atrymać pahladzieŭšy jaho i biez huku, uklučyŭšy zamiest hukavoj ściežki, naprykład, muzyku Sigur Ros.
Režysior Hrymur Hakonarson raspaviadaje historyju dvuch bratoŭ Humi i Kidzi, jakija žyvuć na poŭnačy vyspy. Braty žyvuć u damach pa-susiedsku, hadujuć aviečak i… 40 hadoŭ pamiž saboj nie razmaŭlajuć. Samaje važnaje ŭ ich žyćci – heta aviečki. I ŭ toj momant, kali adnosiny pamiž imi ŭvachodziać u pikavuju fazu vastryni, jany daznajucca šakujučuju navinu – u vakolicy źjaviłasia śmiarotnaja dla aviečak chvaroba — pačasucha. Kab paźbiehnuć epidemii, ułady prymajuć rašeńnie zabić usich aviečak u rajonie. Heta daje pačatak zbližeńniu pamiž bratami.
Krytyki ŭhledzieli ŭ filmie anałohiju z bankaŭskim kryzisam 2008 hoda, kali Isłandyja z krainy-kazki pieratvaryłasia ŭ bankruta. I historyju pamiž pasvaranymi bratami šmat chto ź ich uspryniaŭ jak paraŭnańnie ź isłandskim narodam, jakomu ŭ ciažki čas patrebnaje adzinstva. U kryzisu i sapraŭdy byli dobryja baki: pavialičyłasia knihačytańnie, prodaž nacyjanalnych vaŭnianych švedraŭ i vyras unutrany turyzm. Ale Hakonarson ŭ intervju kaža, što takoj mety ŭ jaho nie było, i što jon chacieŭ pakazać usiaho tolki historyju dvuch bratoŭ, važnaść adnosin u siamji i ŭvohule pamiž ludźmi.
«Barany» – heta vielmi mudry film pra pošuki adzinstva i parazumieńnia, abarony ad niebiaśpieki, jakaja pahražaje ładu žyćcia dvuch bratoŭ. 40 hadoŭ maŭčańnia i adroźnieńni pamiž imi robiacca nieistotnymi, kali toje, što jany lubiać, što dla ich u žyćci istotnaje, akazvajecca ŭ niebiaśpiecy.
Film Hakonarsona bieź fiejervierkaŭ i ź minimalnaj kolkaściu dyjałohaŭ zaradžaje dobrymi emocyjami. Režysior, dziakujučy tonkaj ironii, pa-majstersku raspraŭlajecca z unutranymi «tarakanami» dvuch bratoŭ i naprykancy filma pieradaje hledaču pazityŭnuju enerhiju.
Isłandskaje kino i litaratura mnie tym, akurat, i padabajucca, što, umiejučy paśmiacca nad saboj, tvorcy tam nie kidajucca ŭ skrajnaści, kab uklučyć napoŭnicu kompleks viny narodu albo asobnych hierojaŭ i samabičavacca. I ź inšaha boku: kažučy pra charastvo svajoj krainy, pra pryhažość kultury i hłybiniu tradycyj, u ich jość dystancyja da siabie i niama žadańnia samaidealizacyi i samazachapleńnia. U ich vielmi tonkaje adčuvańnie praporcyj. Taki film «Barany». Jon vielmi prosta raskazvaje pra vialikija i važnyja rečy. Rekamienduju».
Ciapier čytajuć
Chto taki Maćviej Bialaj, jakoha nibyta departavali ŭ Biełaruś? Raskazvajem historyju dziŭnaha aktyvista z padazronym minułym2
Kamientary