Pasłańnie usiaśvietnaha patryjarcha Varfałamieja na Vialikdzień

Varfałamiej
Z łaski Božaj Archijepiskap Kanstancinopala — Novaha Rymu i Usiaśvietny Patryjarch 
Usioj supolnaści Carkvy 
Łaska, mir i miłaść ad Chrysta, uvaskresłaha ŭ słavie

Freska sašeścia Isusa Chrysta ŭ piekła i suŭvaskrašeńnia ŭsiaho čałaviečaha rodu, uvasoblenaha ŭ Adamie i Jevie, manastyr Chora, Kanstancinopal.

Lubyja ŭ Hospadzie braty j siostry,

Ad usiaho serca vitajem Vas z Usiaśvietnaha Patryjarchatu radasnym vokličam: «Chrystos uvaskros!» Uvaskrasieńnie Chrystova — heta stryžań pravasłaŭnaj viery. Biez Uvaskrasieńnia naša viera «marnaja» (1 Kar. 15, 14). Praz Svajo Uvaskrasieńnie Boh Słova zrabiŭ niatlennym i abožyŭ čałavieka, stvoranaha na vobraz Božy, ale paranienaha i azmročanaha hrachom, viartajučy jamu nanoŭ zdolnaść dasiahnuć i padabienstva Božaha, stračanaha ŭ vyniku niepasłuchmianaści.

Što ž, adnak, značyć śviata Paschi, pieramohi žyćcia nad śmierciu, u śviecie, dzie panujuć hvałt i vojny, asabliva jakija adbyvajucca ŭ imia relihii i Boha?

Mnohija mudracy sprabavali vyrašyć prablemu śmierci dy pieraadoleć jaje praz roznyja teoryi. My, pravasłaŭnyja chryścijanie, śviatkujem uvaskrasieńnie Chrysta ź miortvych i z advahaj abviaščajem skasavańnie śmierci. My viedajem, što Padaciel žyćcia - heta Słova Božaje, u Jakim «było žyćcio» (Jan. 1, 4). U nas jość radasny dośvied Carkvy, što Uvaskrasieńniem Chrystovym śmierć pieramožana. «Usio napoŭniłasia radaściu, pakaštavaŭšy ŭvaskrasieńnia». Hetaj vieraj prasiaknuty ŭsie prajavy carkoŭnaha žyćcia, najbolš ža zasiarodžana jana ŭ Boskaj Jeŭcharystyi. U chryścijanskim śviecie mienavita Pravasłaŭnaja Carkva zachoŭvaje Boskuju Jeŭcharystyju sarcavinaj svajho žyćcia i duchoŭnaści, i heta nieparyŭna źviazana z tym, što Uvaskrasieńnie - heta stryžań našaj viery, bohasłužeńnia i carkoŭnaści. Mienavita tamu jeŭcharystyčnaja liturhija zaŭždy śviatočnaja i radasnaja, i źviazana, pierš za ŭsio, z dniom Hospada — dniom Uvaskrasieńnia.

Najbolš uzrušalnaja vyjava, jakaja vydatna tłumačyć Uvaskrasieńnie i jaho siłu adnaŭleńnia, — heta ikona sychodžańnia Hospada našaha Isusa Chrysta ŭ piekła, u manastyry Chora ŭ Kanstancinopali. Hospad słavy sychodzić až da hłybiniaŭ piekła i, razburyŭšy piakielnyja bramy, uzychodzić ź pieramohaj, uvakrašajučy s Saboj Adama i Jevu, heta značyć — uvieś rod čałaviečy ad pačatku stvareńnia śvietu da jaho kanca. «Usio ciapier napoŭniłasia śviatłom — i nieba, i ziamla, i apramietnaja». Usio stvareńnie pierachodzić ad zmročnaha vaładarstva śmierci - u niezachodziačaje śviatło Carstva Božaha. Kožny viernik, jak udzielnik Uvaskrasieńnia, zaklikany abviaščać Dabravieście svabody ŭ Chryście «až da kancoŭ ziamli» (Dziei 1, 8).

Maci Carkva, adnačasova pieražyvajučy i tajemstva kryža, i tajemstva ŭvaskrasieńnia, siońnia zaklikaje nas: «pryjdzicie z zapalenymi śviečkami», «adśviatkujma ža Paschu Božuju zbaŭčuju».

Bo praz uvaskrasieńnie Zbaŭcy ŭsio čałaviectva stała adnym narodam, źjadnanym u adzinaje cieła. Svaim Kryžam i Uvaskrasieńniem Chrystos kančatkova źniščyŭ usiakuju varažnieču. Dyk voś, Pravasłaŭnaja Carkva, Adzinaja, Śviataja, Sabornaja i Apostalskaja - heta Carkva ŭsieahulnaha prymireńnia, Carkva ŭsieahulnaj lubovi: i da siabroŭ, i da vorahaŭ. Prymiranyja, napoŭnienyja novym žyćciom, žyćciom iścinym, my ŭsie stanovimsia suhramadzianami śviatym i nasielnikami domu Božaha (par. Ef. 2, 15).

Na žal, u naš čas praciahvajucca teraryzm, vojny i zabojstvy ludziej. Płač i hałašeńni achviaraŭ raznosiacca pa ŭsim śviecie, asabliva dziakujučy sučasnym technałohijam. Jany napaŭniajuć navakolle bolem, i bolem adhukajucca ŭ našych sercach. Tamu, na palityčnych, duchoŭnych i carkoŭnych lidarach čałaviectva lažyć adkaznaść i abaviazak lubovi - zrabić usio mahčymaje dla praduchileńnia takich razburalnych padziejaŭ.

U sučasnym «śviecie absurdu» my, pravasłaŭnyja chryścijanie, zaklikany nieści dobraje śviedčańnie lubovi i achviarnaści da inšaha čałavieka.

Dla nas, pravasłaŭnych viernikaŭ, Pascha — heta nie časovy sychod ad žorstkaj rečaisnaści zła ŭ śviecie, a niaŭchilnaje pierakanańnie, što Chrystos, Jaki śmierciu śmierć zvajavaŭ i ŭvaskros ź miortvych, - z nami «va ŭsie dni da skančeńnia vieku» (Mc. 28, 20).

Lubyja braty i siostry, takoje sioletniaje vielikodnaje pasłańnie Śviaciejšaha Apostalskaha i Patryjaršaha Usiaśvietnaha tronu, śviatarnaha centru Pravasłaŭja, da ŭsich ludziej: uvaskros Chrystos i skasavana dziaržava śmierci, dziaržava ŭłady mocnaha nad słabym, i tolki «žyćcio caruje», i kłapatlivaja luboŭ, i biezdań miłasernaści, i nievyčarpalnaja łaska Uvaskresłaha Chrysta, jakaja achinaje ŭvieś suśviet ad kanca da kraju. Dosyć nam, ludziam, razumieńnia, što Isus Chrystos - śviatło iścinaje, što ź Im było žyćcio, i žyćcio było śviatłom dla ludziej (hł. Jan. 1, 3-4). I z hetym pasłańniem my źviartajemsia da ŭsich palityčnych i duchoŭnych lidaraŭ hetaha śvietu.

Dyk pryjdzicie ž, prymicie śviatło ad niezachodziačaha śviatła Fanaru, jakoje, padobna śviatłu Chrystovamu — śviatłu lubovi, śviecić usim, i ŭ im «niama nijakaj ciemry» (1 Jan. 1, 5)! Pasłuchajem ža, braty i siostry, vierniki pravasłaŭnyja, hetaje dabravieście radaści i lubovi, i zahoim svajoj luboŭju i achviarnaściu balučyja rany sučasnaha čałaviectva!

Niachaj budzie słava Padacielu žyćcia, Jaki źjaviŭ śvietu i kožnamu čałavieku asabista śviatło, luboŭ i mir! Słava, Tabie, Caru słavy, Isusie Chryście, słava Tabie, Pieramožca śmierci j Pačatak žyćcia!

Fanar, Śviataja Pascha 2016
+Varfałamiej Kanstancinopalski
Vaš haračy chadajnik pierad Boham

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0