Dzieja adbyvajeccca ŭ vakolicy Minska.
Dziejnyja asoby
Zoja — udava
Jula — jaje dačka
Luda — ich susiedka
Siarhiej — muž Ludy
Baba Viera
Libaj
Dva milicyjanty
Sabaka Ryžyk
Hołas pa racyi
Pryvid enkavedysta
Pryvid esesaŭca
Dzieja adbyvajeccca ŭ vakolicy Minska, u vioscy Š… Sialanski padvorak. Źleva chata, chleŭ, sabačaja budka. Sprava novy, pa-mastacku vyfarbavany płot ź vieśnicami — adna laska zialonaja, druhaja čyrvonaja, treciaja znoŭ zialonaja i hetak dalej, — za jakim prabiahaje šaša. Haračy červieński dzień. Zoja taŭče ŭ dziežcy śviniam bulbu i napiavaje.
Tonkaja sasionka ŭ lesie zašumieła,
Maładaja dziaŭčynačka zamuž zachacieła.
Ci ty, dziaŭčynačka, viek chleba nie jeła,
Što ty, maładzieńka, zamuž zachacieła?
Lepiej stań, padumaj, kab nie ašukacca.
Budzie tabie horaj, jak u rodnaj maci.
Siadzieš nad kałyskaj,
budzieš kałychaci:
«Luli, luli, moj synočak»,
piesieńki śpiavaci.
Z boku šašy čuvać poklič: «Zojka! Zojka!»
Zoja: Chiba niešta zdaryłasia (hladzić, prykłaŭšy da vačej dałoń brylom).
Na padvorak zabiahaje Luda. Jana basanož, u parkalovaj sukiency.
Z budki vysoŭvajecca Ryžyk.
Ryžyk: Haŭ, haŭ, haŭ!
Zoja (na Ryžyka): Ścichni! (Ryžyk chavajecca. Da Ludy.) Što, što takoje?!
Luda (plasnuŭšy rukami): Bačyła!
Zoja: Što bačyła?
Luda: Nie što, a kaho.
Zoja: Nu dyk kaho?
Luda (ciahnie palec uhoru): Jaho samoha.
Zoja: Kaho jaho samoha — Boha?
Luda: Nie, jakoha Boha, prezidenta.
Zoja: Idzi ty!
Luda: Vo kryž (žahnajecca), što praŭda.
Zoja: Jak ža tabie heta ŭdałosia?
Luda (razvodzić u baki ruki): I sama nie viedaju. Prosta cud niejki.
Zoja: Cud cudam, ale nieštački ž adbyłosia, nie sam ža jon da ciabie pryciohsia?
Luda: Viedama, čaho jon da mianie paciahniecca?
Zoja: To kažy, nie ciahni kata za chvost.
Luda: Zaraz, daj ačomacca… Heta ž ja aharod pałoła, nu i niešta hedak mianie źniačeŭku zmaryła…
Zoja: Dziva što, haračynia takaja.
Luda: Voś ja pad jabłyniaj prylehła na traŭku i zadramała.
Zoja: I što?
Luda: Jak vočy raspluščyła, hlažu praź laski: mašyny latuć. I tut byccam čort u mianie nohi pazyčyŭ — padchapiŭ i helc praz płot.
Zoja: Nu, nu?
Luda: Tut ja jaho i ŭbačyła.
Zoja: U mašynie?
Luda: Aniahož, u čornaj takoj, vializnaj, adrazu za milicejskaj išła.
Zoja: I jaki jon?
Luda: Rychtyk jak u televizary.
Zoja: A?…
Luda: Čakaj, čakaj, bo heta jašče nie ŭsio.
Zoja: Niaŭžo spyniŭsia?
Luda: Nie, rukoj pamachaŭ. Voś tak (machaje rukoj).
Zoja: A ty?
Luda: A ja ŭ adkaz, voś hetak (znoŭ machaje).
Zoja: Ech, paščaściła tabie, Ludka.
Luda: I nie kažy.
Zoja: Jak nikomu.
Luda: Aha, budzie na staraści što ŭspomnić. Ale, dumaju, kab nie pajšła ja pałoć aharod i nie prylehła b na traŭcy pad jabłyniaj, dyk nie pabačyć mnie hetaha ščaścia, jak svaich vušej. I voś jašče što cikava: son ja ŭčora bačyła, navat Siarhieju ranicaj pierahavorvała. Byccam padniała ja kvachtuchu, miesiac užo jak siadzić…
Zoja: U śnie?
Luda: Što ŭ śnie?
Zoja: Kvachtucha siadzić?
Luda: Nie, kvachtucha nasamreč siadzić, a ŭ śnie padniała, kab padzivicca, ci nie pačali kuraniaty vyłuplacca, a pad joj nie jajki, a…
Zoja: Što, što?
Luda: Hrošy.
Zoja: Nu?!
Luda: Budu ja vydumlać.
Da vieśnic padychodzić Siarhiej.
Ryžyk (vysunuŭšy z budki hałavu): Haŭ, haŭ,haŭ!
Zoja (pahraziŭšy Ryžyku kułakom): Ja tabie! (Ryžyk chavajecca.)
Siarhiej (da Ludy): Voś ty dzie! Aharod prapałoła?
Luda: Adčapisia sa svaim aharodam.
Siarhiej: Što?! Idryt tvaju ŭ karšeń! Ty, baba, z hłuzdu źjechała ci blokatu abjełasia?
Luda: Nikudy ja nie źjazdžała i nie ničoha nie jeła.
Siarhiej: Značycca. šaryki za roliki zakacilisia.
Luda: I ničoha ŭ mianie nie zakočvałasia.
Zoja: Jana prezidenta bačyła.
Siarhiej: Jakoha prezidenta?
Luda: Našaha, jakoha ž jašče.
Siarhiej: Nu i što, ja jaho štodnia baču —iak televizar ukluču, tak jon i tam.
Luda: A ja ŭžyvuju, voś jak ciabie.
Siarhiej: Jak mianie? Nie vieru.
Luda: Kab pravalicca mnie na hetym miescy, kali maniu.
Zoja: Jana zasnuła pad jabłyniaj i, kali jon prajazžaŭ, cieraz płot pieraskočyła.
Siarhiej: Nu, što zasnuła pad jabłyniaj, ja pavieru adrazu i biezumoŭna, a voś što cieraz płot pieraskočyła, mocna sumniavajusia.
Zoja: Jaje čort pierakinuŭ.
Siarhiej: Heta inšaja sprava. Z hetaha treba było i pačynać. (Da Ludy.) Ale hladzi, baba, kab nie padvioŭ ciabie hety čort pad abuch.
Luda: Ź jakoj heta takoj łaski?
Siarhiej: Nu jak, chiba nie chadzili milicyjanty pa chatach, nie kazali, kab nie vytyrkalisia? Kali sam (padymaje palec uhoru) prajazžaje? Voś, Zoja chaj skaža.
Zoja: Było, było: i chadzili, i kazali.
Siarhiej: I chiba nie papiaredžvali pra nastupstvy? Žonka, ha. žonka, čaho maŭčyš?
Luda: Pa-pa-papiaredžvali.
Siarhiej: Dyk što ž ty, durnica, lezieš vaŭku ŭ zuby?
Luda: Ja, ja…
Siarhiej: Što ty, ty? Vuń, hladzi, Ryžyk (pakazvaje palcam na budku). Zahadała haspadynia nie vysoŭvacca — jon i nie vysoŭvajecca, bo z rozumam u hałavie, choć i sabaka. A dzie tvoj rozum byŭ, kali cieraz płot sihała?
Luda: Nie viedaju.
Siarhiej: A chto viedaje?
Zoja: Čort. Heta ž jon jaje paputaŭ. Fakt.
Siarhiej: Sapraŭdy. Niama čym kryć.
Luda: Jon navat mnie pamachaŭ.
Siarhiej: Chto, čort?
Luda: Jaki čort? Prezident. Voś tak (machaje rukoj).
Siarhiej: Idryt tvaju makaŭku!
Luda: A ja jamu voś hedak (znoŭ machaje).
Siarhiej: Usio, baba, kapiec tabie, u Sibir pajedzieš, na try hady, nie mieniej. A tam try hady jak u nas tryccać. Uvohule vierniešsia, chacia heta naŭrad, bo adtul mała chto varočajecca, stareńkaj. I maj na ŭvazie: ja nie dziekabryst, za taboj nie pajedu. (Hladzić na Zoju.) Voś, Zoju vaźmu i žyćmiem razam. Zoja, ty jak, pojdzieš za mianie?
Zoja (źbiantežana): Ja?
Siarhiej: A što tut za dziva? Ty ŭdava, ja biez troch chvilin udaviec. Čamu nam nie syścisia? (Da Ludy.) A ty ŭ Sibir.
Luda (zhodna kivaje hałavoj): Aha.
Siarhiej (da Zoi): Padzivisia na jaje — dumaje kpim.
Luda: A to nie!
Siarhiej: Što ž, jak kaža ahranom: ściah tabie ŭ ruki. (Hladzić u bok šašy.) Vuń baba Viera kłypaje. Niešta ž jana pra Sibir pavinna pamiatać, nie dazvańnia ž ździacinieła.
Zoja: Jana jašče za ciabie razumniejšaja.
Siarhiej: Pahatoŭ (kryčyć i machaje rukoj). Baba Viera! Baba Viera! Idzicie siudy.
Padychodzić baba Viera, maleńkaja i vysachłaja na smarčok staraja, u płatku i šarścianoj sukiency da piat, z kijočkam, i spyniajecca la vieśnicaŭ.
Ryžyk vysoŭvaje z budki mordu, kab haŭknuć, ale Zoja pakazvaje jamu kułak, i jon chavajecca.
Siarhiej: Dobraha, baba Viera, zdaroŭja!
Baba Viera: Ot, jakoje tam u mianie zdaroŭje, kab tabie takoha zdaroŭja.
Zoja: A što takoje?
Baba Viera: Dy balić usio, dzietki, rady niamašaka.
Siarhiej: A što, što mienavita balić?
Baba Viera: Ja i kažu: usio, ci ty ahłuch?
Siarhiej: Nie, nie ahłuch. Baba Viera!
Baba Viera: Čaho tabie?
Siarhiej: Vy ž u Sibiry byli?
Baba Viera (da Zoi): Z fapa, dzietki, idu.
Zoja: Z ambułatoryi?
Baba Viera: Aha, z fapa.
Siarhiej: Vašu ž siamju jak kułakoŭ u tryccać čaćviortym hodzie vysłali?
Baba Viera (da Zoi): Prasiła ŭ dochtura, kab jakoha parašku daŭ.
Zoja: I što?
Siarhiej: Vy ž, kažuć, tolki ŭ pijsiat siomym viarnulisia.
Baba Viera (da Zoi): Nie, parašku nie maje (dastaje z kišeni cydułku i padaje Zoi). Voś tolki papierki niejkija.
Zoja (pahladzieŭšy): Heta ž recept, ź im ŭ apeku treba.
Baba Viera: Śviaty Boža! Śviaty mocny! (Žahnajecca.) Vyratuj i pamiłuj! (Žahnajecca.) Viek nijakich aptekaŭ nie viedała i nie chaču. (Zabiraje ŭ Zoi cydułku i chavaje sabie ŭ kišeń.) Pajdu ŭžo.
Zoja: Pastojcie jašče krychu, adpačnicie.
Baba Viera: Nie, u mahazin śpiašajusia.
Zoja: Čaho ŭ mahazin?
Baba Viera: Cukru chaču ŭziać.
Luda: Cukru? Dyk vy ž, ja bačyła, učora brali.
Baba Viera: Nu brała, ale jašče treba.
Luda: Harełku hnaćmiem?
Baba Viera: Jakuju harełku, na licha jana mnie?
Luda: Na prodaž.
Baba Viera: Barani boh (žahnajecca).
Luda: A kaliś hnali.
Baba Viera: Nie było takoha, nie było, heta nahavor.
Luda: Dobra, chaj sabie nahavor. Baba Viera, mnie b źmiejavik, ha?
Baba Viera: Niama ŭ mianie ničoha.
Luda: Ja b kupiła.
Baba Viera: Viečaram zajdzi.
Siarhiej: Čakajcie, čakajcie, a Sibir?
Zoja: Dyk navošta vam stolki cukru?
Baba Viera: A raptam vajna?
Baba Viera adychodzić.
Siarhiej (hledziačy babie Viery ŭśled): Jak na vajnu, dyk nie zabyłasia, a pra Sibir navat uspaminać baicca. Vo jak tam, idryt jaje ŭ korań, dobra. (Da Ludy.) A tabie toj źmiejavik patrebny?
Luda: Patrebny.
Siarhiej: Z saboj paviazieš?
Luda: Kudy?
Siarhiej: Na kudykinu haru (hladzić u bok šašy). Niechta suniecca.
Zoja (pryhledzieŭšysia): Jak byccam Libaj.
Siarhiej: Tak, heta jon. Vo chto pra Sibir usio-ŭsieńka, jak pop pra piekła, viedaje; jon ža nastaŭnik hieahrafii.
Zoja: I historyi, historyju ŭ nas vioŭ.
Luba: A ŭ nas litaraturu. Jak tam:
Mocna trymaŭsia junak na daprosie,
Tojačy dumki i słovy svaje…
Paŭza.
Usio, dalej zabyłasia…
Siarhiej: Ech ty:
Vorah-fašyst dakuryŭ papiarosu,
I kamsamolski bilet padaje.
Padychodzić Libaj, sivy, chudarlavy, u panošanym šerym kaściumie, z partfielem.
Ryžyk vysoŭvaje z budki mordu, ale zamiesta taho, kab haŭknuć, lapaje zubami, chapajučy na latu muchu, paśla čaho chavajecca.
Usie vitajucca, mužčyny za ruku.
Zoja: Vy sa škoły? Jak tam maja Julka?
Libaj: Ničoha, ničoha, razumnaja dziaŭčynka. Tolki dalej treba vučycca.
Zoja: I ja joj pra toje.
Libaj: A jana?
Zoja: Viecier u hałavie.
Libaj: Maładzieńkaja.
Zoja: Aniahož.
Siarhiej (da Libaja): A niaŭžo vy nie na piensii?
Libaj: Katory hod, ale voś, padsablaju rodnaj škole, pakul mahu.
Siarhiej: Vy jašče zmožacie, rypučaje dreva, kažuć, doŭha žyvie.
Libaj: Ale jość i takaja prymaŭka: ciešyŭsia starac, što pieražyŭ marac, ažno ŭ maju niasuć jaho da haju. Dyk što ty chacieŭ?
Siarhiej: Pra Sibir zapytacca.
Libaj: A ty ŭ škołu chiba nie chadziŭ?
Siarhiej: Chadziŭ, ale ŭsio zabyŭsia.
Libaj: Drenna, Siaroža.
Siarhiej: Viadoma, čaho tut dobraha. Ale ja nie vinavaty, ja ž na traktary. Kali i byli jakijaś mazhi (stukaje palcam sabie pa łbie), dyk usie pavytrasalisia.
Libaj: Viedaju, što ty na traktary, ty ž letaś mnie bulbu abhaniaŭ.
Siarhiej: I sioleta abhaniu, a jak ža. Voś skonču la Čornaha lesu harać, za try dni ŭpraŭlusia, i abhaniu.
Libaj: Zaranie dziakuju.
Siarhiej: Kali łaska!
Libaj: A siońnia što łyndy bješ?
Siarhiej: Vychodny vybiŭ, u hetym miesiacy pieršy.
Libaj: Zrazumieła. Dyk što chacieŭ?
Siarhiej: Heta, pra Sibir, značyć (kivaje hałavoj na Ludu), chočam toje-sioje daviedacca.
Libaj: Sibir — heta abšyrny hieahrafičny riehijon u paŭnočna-ŭschodniaj častcy Jeŭrazii, płoščaj kala 10 milijonaŭ kvadratnym kiłamietraŭ.
Siarhiej: Oho!
Libaj: Našaj siniavokaj na joj možna źmiaścić kala sotni.
Siarhiej: Heta raźlehłasia, dyk raźlehłasia. Voś by, idryt jaje, upopierak pieraarać.
Libaj: Sibir — małanasielenaja terytoryja. Usiaho tam pražyvaje kala 40 milijonaŭ čałaviek.
Siarhiej: Nieŭzabavie budzie bolš.
Libaj: Klimat značnaj častki terytoryi surovy, rezka kantynientalny, chałodny i paŭnočna-arktyčny. Siaredniehadavaja tempieratura nižej za nul. U asnoŭnym Sibir — heta viečnaja mierzłata. Takim čynam, pieraać tabie, Siarhiej, jaje naŭrad ci ŭdasca.
Siarhiej: Ščyra, ja i nie źbirajusia.
Libaj: Zatoje ŭ Sibiry vyjaŭlenyja vialikija pakłady kamiennaha i buraha vuhlu, radoviščy nafty i hazu, redkich i kalarovych mietałaŭ, ałmazaŭ, zołata, hrafitu i inšaha.
Siarhiej: Jakraz budzie kamu zdabyvać.
Libaj: A navošta tabie heta, na zarobki sabraŭsia?
Siarhiej: Nie ja, a jana voś (pakazvaje na Ludu).
Libaj: Chto?
Siarhiej: Maja žonka.
Libaj: Idzi ty!
Siarhiej: Śviataja praŭda.
Libaj: Luda, ty što, zachvareła?
Siarhiej: Jana nie pa dobraj voli, jaje tudy vyšluć.
Libaj: Jak?! Za što?
Siarhiej: A jana, kali prezident prajazdžaŭ, cieraz płot pieraskočyła i pamachała jamu rukoj. (Da Ludy.) Pakažy, jak machała. (Luda pakazvaje.)
Libaj: Voś ździvačyła dyk zdivačyła.
Siarhiej: A jon joj u adkaz, voś hetak. (Pakazvaje, jak machała Luda.)
Libaj: Cha-cha.
Siarhiej: Vielmi karcieła ŭbačyć.
Libaj: A televizar navošta?
Siariej: I my joj pra heta.
Libaj: A jana?
Siarhiej: Admaŭlaje.
Libaj: Na jakoj padstavie?
Siarhiej: Niačyścik, kaža, padatknuŭ.
Libaj: Tak-tak, bačna ruka djabła. Ale ž Sibir u Rasiei, a my jak byccam samastojnaja dziaržava.
Siarhiej: Voś mienavita: jak byccam, bo, pa-pieršaje, u nas ź imi chaŭrus, a pa-druhoje naš (padymaje palec uhoru) ź ichnim zaklučyli pahadnieńnie, što našuju piatuju kałonu, nu i dałučanych da jaje, pa ŭłasnaj duraści ci tak, ad niama čaho rabić, taksama roznych niezadavolenych jazykastych i ryzykantaŭ, u Sibir vyvozić.
Libaj: Dy nu!
Siarhiej: Ale heta pakul tajamnica (ahladajecca i prycisnuŭšy da vusnaŭ palec): c-cc… nikomu, maŭčok.
Libaj (taksama ahlanuŭšysia, prycišanym hołasam): A skul, kali tajamnica, viedaješ?
Siarhiej: Čałaviek adzin ź Minska kazaŭ.
Libaj: Toj, što chatu kala carkvy kupiŭ?
Siarhiej: Jon. Ja jamu haŭna na aharod pryvoziŭ, nu i razhavarylisia.
Libaj: Jasna. Dobra, pajšoŭ ja (dastaje z kišeni nasoŭku i vyciraje łob i šyju). Piače, jak u apramietnaj. Usiaho dobraha!
Siarhiej i Zoja (razam): Da pabačeńnia!
Libaj: A ty, Luda, nie haruj, mo abydziecca.
Siarhiej: Abydziecca, jak ža. Kazaŭ i nie raz: nie leź, žaba, dzie koniej kujuć. Dyk što vy dumajecie: choć koł na hałavie, byccam nie čuje.
Libaj: I praŭda, Luda, ty b paaścierahłasia. Čas taki, oho, niadobry čas.
Siarhiej: A kali byŭ dobry, ha?
Libaj (padumaŭšy): Nikoli.
Libaj adychodzić.
Luda (u rospačy, ničoha nie razumiejučy): Ale ž ja nie chacieła! Ja ničoha takoha! Ja naadvarot…
Siarhiej: Hm, nie chacieła jana. Mo i nie chacieła. Tolki tak ci inakš, a za pravinku češuć śpinku.
Zoja (hladzić u bok šašy): Milicyjanty iduć.
Siarhiej (taksama pahladzieŭšy): Lohkija na ŭspamin.
Luda (pierachoplenym hołasam): A boža moj!
Siarhiej: Stań za mnoj (Luda chavajecca za Siarhiejem).
Da vieśnic padychodziać dva milicyjanty, z dručkami, pryčeplenymi da pojasa, pistaletami i racyjami.
Ryžyk (vyzirnuŭšy z budki): Rrr…
Pieršy milicyjant: Što tut za zboryšča?
Siarhiej: Dy tak, staim voś — hamonim.
Pieršy milicyjat: Hamonicie? Zaraz, ptamać, ja vam pahamaniu. Nie viedajecie, što źbiracca bolš za troje, pahatoŭ hamanić, žestačajše zabaraniajecca? Heta ŭžo masavaje mierapryjemstva, demanstracyja, na praviadzieńnie jakoj patrabujecca dazvoł vykanaŭčaj ułady.
Siarhiej: Jakoj-jakoj ułady?
Pieršy mialicyjant: Vykanaŭčaj, ptamać.
Druhi milicyjant: Sielsavieta.
Siarhiej: A, sielsavieta!
Ryžyk (z budki): Rrr…
Pieršy milicyjant: Jakoje karajecca pavodle administracyjnaha artukuła: «Parušeńnie paradku arhanizacyii albo praviadzieńnia masavych mierapryjemstvaŭ» — da tryccaci bazavych vieličyń.
Siarhiej: Nie, nie viedali.
Pieršy milicyjant: Jak?
Zoja: Daliboh pieršy raz čujem.
Pieršy milicyjant (da druhoha): Nie, nu ty bačyŭ ich? Jašče, ptamać, narakajuć, što my da ich jak źviary stavimsia. Źbirali ž usich u kłubie i pa chatach zatym chadzili, tłumačyli, što da čaho i pa čym — znoŭ toje samaje.
Druhi milicyjant: Ja nie ja, i chata nie maja.
Pieršy milicyjant: Vo-vo.
Siarhiej: Nu zabylisia, hałovy ž ź dzirkami.
Pieršy milicyjant: Heta praŭda.
Siarhiej: Ničoha nie zrobiš, bo kab byli nie dziravyja, dyk, niaboś, tut nie ašyvalisia b, a daŭno b (machaje ŭbok rukoj)… pyrch — i šukaj vietru ŭ poli. Dyk kolki heta, tryccać bazavych vieličyń, u hrošach?
Pieršy milicyjant: Atrymaješ — daviedaješsia. Usio, marš adsiul, kab my vas bolš nie bačyli.
Zoja: Dyk što, užo nielha susiedu da susieda zajści, słova skazać?
Pieršy milicyjant: Čamu nielha? U nas pravavaja, demakratyčnaja dziaržava, u jakoj, ptamać, usio lha. Idzicie vuń u chatu (kivaje hałavoj na chatu), tam sustakajciesia i razmaŭlajcie kolki ŭlezie. Tolki, znoŭ ža, cicha, kab na vulicy čuvać nie było.
Zoja: Boža moj, boža, što ž heta robicca, niaŭžo my ŭžo nie ludzi?
Pieršy milicyjant: Zaraz ja tabie pakažu, i što robicca, i jakija vy, ptamać, ludzi. (Zdymaje z pojasa dručok.)
Siarhiej (paciahnuŭšy Zoju za ruku): Chadziem, chadziem ad hrachu dalej.
Zoja, Luda i Siarhiej iduć u chatu
Pieršy milicyjant: Stajać!
Siarhiej (abiarnuŭšysia): Što jašče?
Pieršy milicyjant: Čamu nie na pracy?
Siarhiej: Vychodny ŭ mianie.
Pieršy milicyjant (pakazaŭšy dručkom na Zoju): A jana?
Zoja: Jana na fiermie.
Pieršy milicyjant: I što?
Siarhiej: Joj viečaram na dojku.
Pieršy milicyjant: Fajna. Adna ŭvieś dzień baki adležvaje, u druhoha vychodny. Vychodnyja im jašče dajuć. Ja im nadavaŭ by vychodnych, najelisia b u mianie da ŭsrački. My ž vo biez vychodnych ukałvajem, jak na halerach, i ničoha, tolki krapčejem. Voś, ptamać, dzie darmajedy, dyk darmajedy. Heta ich prezident raśpieściŭ. Niańčycca ź imi, jak z małymi dziećmi, pabłažki daje, sastupaje. Jašče krychu — i sopli pad nosam vyciraćmie. A jany, dumaješ, dziakuj skažuć? Što ty! Naadvarot: usio niečym niezadavolenyja, usio im nie toje, nie pa hubie, nie pa-ichniamu, usiaho, ptamać, mała. Dy jašče buntavać mieracca. Ale my im nabuntujem, chaj tolki pasprabujuć, daznajucca, pa čym funt licha. Usio, kab ja vas bolej nie bačyŭ, inakš za siabie nie adkazvaju (pahražaje dručkom). Liču da troch. Raz…
Ryžyk (z budki): Rrr…
Siarhiej: Chadziem, baby, kabyła z vaŭkom ciahałasia — chvost i hryva zastałasia.
Pieršy milicyjant: Što ty skazaŭ, anu paŭtary?
Siarhiej: Ničoha, heta prymaŭka takaja narodnaja.
Pieršy milicyjant: Hladzi, dahavoryšsia. (Da Ludy.) A z taboj u nas budzie asobnaja razmova.
Luda: Čaho vy da mianie chočacie?
Pieršy milicyjant: Čaho chočam? Kab ty dziasiatamu zakazała cieraz płaty skakać i rukami razmachvać.
Luda: Heta nie ja.
Pieršy milicyjant: A chto?
Siarhiej: Čort.
Pieršy milicyjant: Jaki jašče čort?
Siarhiej: Zvyčajny, z chvastom i rožkami. (Pakazvaje na sabie, ź jakim chvastom i rožkami.)
Pieršy milicyjant: Čort? Z chvastom i rožkami? Što vy mnie tut kuli zalivajecie?
Siarhiej: I ničoha nie zalivajem. Jana pad jabłyniaj spała, kali jon u jaje ŭlez. Nu a zatym jakraz prezident prajazdžaŭ, cieraz płot i pierakinuŭsia. Tamu jana nie vinavataja.
Druhi milicyjant: A machaŭ chto, taksama čort?
Siarhiej: Jon, jon.
Pieršy milicyjant: Dobra, raźbiaremsia.
Zoja, Luda i Siarhiej zachodziać u chatu.
Žuk (z budki): Rrr…
Pieršy milicyjant (pa racyi): Dub dva! Dub dva! Ja asina vosiem! Pryjom.
Hołas pa racyi: Dub dva na suviazi. Dałažycie abstanoŭku.
Pieršy milicyjant: Dakładvaju: usio spakojna, nidzie ničoha nijakaha.
Hołas pa racyi: Za płaty, za płaty zazirajcie.
Pieršy milicyjant: Słuchajusia!
Hołas pa racyi: Pry nieabchodnaści stralajcie biez papiaredžańnia.
Pieršy milicyjant: Jość stralać biez papiaredžańnia.
Hołas pa racyi: Usio, kaniec suviazi. Pryjom.
Pieršy milicyjant: Pryjom. (Da druhoha milicyjanta.) Čuŭ?
Druhi milicyjant: Čuŭ.
Milicyjanty adychodziać. Da vieśnic padychodzić Jula, pryvabnaja dziaŭčyna, u džynsach i koftačcy, sa školnaj sumkaj.
Jula (kryčyć i machaje sumkaj): Ryžyk! Ryžyk!
Ryžyk (vysunuŭšysia z budki, radasna): Haŭ,haŭ, haŭ!!!
Ale tut viartajecca druhi milicyjant.
Ryžyk: Rrr… (Chavajecca.)
Druhi milicyjant: Jula!
Jula: Što?
Druhi milicyjant: Viečaram vyjdzieš?
Jula: Nie viedaju.
Druhi milicyjant: Ja budu čakać.
Jula: Mama nie puskaje.
Druhi milicyjant: Kala duba.
Jula: Ispyty ž iduć, rychtavacca treba.
Druhi milicyjant: A na tancy ŭ subotu pryjdzieš?
Jula: Nu, moža, pryjdu.
Druhi milicyjant: Nie, ty napeŭna skažy.
Jula: A kali mama nie puścić?
Druhi milicyjant: Što ty ŭsio: mama dy mama, što ty jaje słuchaješ?
Na hanak vychodzić Zoja.
Zoja: Jula!
Jula: Biahu, mama.
Jula biažyć u chatu.
Druhi milicyjant pravodzić jaje pažadlivym pozirkam.
Padychodzić pieršy milicyjant.
Ryžyk (z budki): Rrr…
Pieršy milicyjant: Voka na dzieŭku pakłaŭ?
Druhi milicyjant: Nu… heta…
Pieršy milicyjant: Łasy kavałačak.
Druhi milicyjant: Eee…
Pieršy milicyjant: Što, upirajecca?
Druhi milicyjant: Ja…
Pieršy milicyjant: Kiń. Usie jany napačatku takija. Dručkom pamiž łapatak pieraciahni raz-druhi, niaboś, jak šoŭkavaja stanie, sama nohi rassunie. Pravierana, chłopiec, na praktycy i nieadnarazova.
Druhi milicyjant: Dy nie, padabajecca jana mnie, ja žanicca chaču.
Pieršy milicyjant: Pahatoŭ. Uvohule, skažu tabie, jak starejšy i toje-siejo pabačyŭšy na hetym bł.dskim śviecie tavaryš: z babami inakš nielha. Voś vypadak i nie z knižak tam niejkich albo kina, a z samaha što ni na jość žyćcia, jahonaj, hetak kažučy, huščy, prytym majho asabistaha. Nu, spadabałasia dzieŭka — pahulaŭ krychu i pabralisia šlubam. Kachańnie i ŭsio astatniaje, uvohule jak u ludziej. Ale słuchaj, što dalej. Adnojčy prychožu viečaram paśla słužby dachaty, a jana lažyć, razvaliŭšysia na kanapie, jak karova. U pakoi nie prybrana, viačeraj navat nie pachnie. Ja adrazu pa-charošamu: što, maŭlaŭ, takoje zdaryłasia? Ničoha, adkazvaje, prosta zamaryłasia, na troch apieracyjach adstajała, noh nie čuju. Jana tady miedsiastroj u špitali chutkaj dapamohi pracavała. Aha, nu što ž, dumaju, treba vučyć i nieadkładna, bo ŭvojdzie ŭ zvyčku i tak užo paciahniecca. Biaru dručok i jak pieraciahnuŭ źniačeŭku pa sracy: a-ta-ta, kurva, tvaju matku! Z taho samaha viečara jak padmianili babu: zamaryłasia na pracy ci nie zamaryłasia, prasiadzieła paŭnočy kala chvoraha dziciaci albo jašče niešta, a vykonvaje svaje abaviazki jak naležyć i ŭ termin. Heta značyć, kab u kvatery ni pylinki, ni parašynki, ja ŭ naležnuju hadzinu byŭ nakormleny i ŭ łožku zadavoleny na ŭsie sto. Paabnasiłasia, praŭda, za apošnija hady, pryviała, ale ž z hetym ničoha nie parobiš, jak tolki na maładziejšuju nie pamianiać. Voś jakoje jano, chłopiec, sapraŭdnaje žyćcio. A ty: vyjdzieš nie vyjdzieš, pryjdzieš nie pryjdzieš, siu dy siu. Nie siusiukać treba, a spravu rabić. Ci paniaŭ?
Druhi milicyjant: Paniaŭ.
Pieršy milicyjant: To hajda za płatami pahladzim, mo jakuju šlundru vyjavim.
Milicyjanty adychodziać.
Niekatory čas na scenie nikoha niama, potym z chaty vychodzić Jula, pieraapranutaja pa-chatniamu, Siarhiej, Luba i Zoja.
Zoja (da Juli): Nasyp, dočka, kuram ziarna i vady padli.
Jula: Dobra, mama. Ale spačatku Ryžyka napaju. Ryžyk!
Ryžyk (z budki): Haŭ, haŭ!
Siarhiej (kiŭnuŭšy hałavoj na budku): Vo haračynia, nosa navat nie vysoŭvaje. Ale, chadziem, žonka, i my abchodžvacca (abdymaje Ludu za taliju). Dy nie pierajmajsia ty, taksama mnie złačynca najšłasia.
Luda: Aj, što mnie ŭžo toje abchodžvańnie, usio roŭna ŭ Sibir?
Siarhiej: Idryt maju za jazyk, ja ž žartavaŭ.
Luda: Nie, nie.
Siarhiej: Daliboh žartavaŭ, kryž pacałuju.
Zoja: I praŭda Luda, supakojsia.
Siarhiej: Čuješ! Dy kamu ty, akramia mianie, patrebnaja?
Čuvać hołas pieršaha milicyjanta: « Dub dva! Dub dva! Asina vosiem słuchaje. Što? Jedzie? … Paŭtarycie… Jość zabiaśpiečyć prajezd».
Zoja (hladzić u bok šašy): Chto jedzie?
Siarhiej: Vidać, sam.
Da vieśnic padbiahaje pieršy milicyjant, za im druhi.
Ryžyk (z budki): Rrr…
Pieršy milicyjant (kryčyć): Pajšli! Pajšli! (Zabiahaje na padvorak, adčaplajučy ad pojasa na chadu dručok.)
Siarhiej: Čaho pajšli, kudy?
Druhi milicyjant (zabiahajučy na padvorak, uśled za pieršym): U chatu! Biahom! Usie!
Pieršy milicyjant: Nie, adstavić chatu. (Da druhoha milicyjatna, pakazaŭšy dručkom na chleŭ.) U chleŭ ich, a to, čaho dobraha, u vokny zahladać pačnuć.
Druhi milicyjant kidajecca da chlava i, adkinuŭšy kručok, ciahnie na siabie dźviery.
Čuvać rochkańnie śviniej.
Pieršy milicyjant (kirujučy dručkom): Nu, varušyciesia, ptamać. U chleŭ! U chleŭ!
Zoja (łamajučy ruki): A božuchna śvienty!
Jula: Mama! (Płača.)
Luda: Siarhiej!
Siarhiej: Tak nam i treba.
Druhi milicyjant: Davaj, davaj! Nie razmaŭlać!
Z budki vyskokvaje Ryžyk i chapaje pieršaha milicyjantna za łytku. Pieršy milicyjant viskoča jak rezany: «Aaa.. jojoio… ptamać!!!», zatym, złaŭčyŭšysia, vyciahvaje Ryžyka dručkom. Ryžyk skavyča i kidajecca ŭ budku. Miž tym Jula, Zoja, Siarhiej i Luda zachodziać u chleŭ, i druhi milicyjant začyniaje za imi dźviery na kručok.
Pieršy milicyjant (ahladaje parvanuju kałašynu): Sabaku, ptamać, nackavali. Tak im heta nie miniecca. Budzieš śviedkam. Napadzieńnie na pradstaŭnika orhana ŭłady pry vykanańni im słužbovych abaviazkaŭ.
Druhi milicyjant (zakłapočana): U balnicu treba.
Pieršy milicyjant: Navošta?
Druhi milicyjant: Dla suda, pakusy źniać.
Pieršy milicyjant: Aj, čas tolki marnavać. U sudzie nam i na słova pavierać.
Druhi milicyjant: A kali sabaka šalony?
Pieršy milicyjant: Naŭrad, jon ža nie vałacužny.
Druhi milicyjant: Usio roŭna prystrelić nie zaškodzić.
Pieršy milicyjant: Słušna. Ale ciapier nie da hetaha. Sam jedzie. Vysoŭvajemsia na pazicyju.
Milicyjanty iduć z padvorka i šychtujucca la vieśnicaŭ. Tut ź levaj kulisy vychodzić pryvid enkavedysta z nahanam u ruce, a z pravaj — pryvid esesaŭca z ahniamiotam. Padyšoŭšy da chlava, pryvidy zahladvajuć u ščyliny ŭ dźviarach. A z boku šašy čuvać narastajučy šum karteža, jaki ačolvaje milicejskaja mašyna z ułučanymi hukavym i śvietłavymi sihnałami. Pieršy i druhi milicyjant vystruńvajucca i salutujuć. Kartež lacić mima.
ZASŁONA.
Kamientary