Niemcy ratujuć bresckich sabak i katoŭ, na jakich bieź śloz ciažka hladzieć — kranalnyja FOTY «da» i «paśla»

Hramadskaje abjadnańnie «Dabrynia» źjaviłasia ŭ Breście siem hadoŭ tamu. Spačatku vałanciory nie dumali pra prytułak, jany prosta dapamahali žyviołam, što badzialisia pa vulicach. Praz peŭny čas stała zrazumieła, što dla niekatorych ź ich takaja razavaja dapamoha ničoha nie mianiaje, tamu vyrašyli arandavać pamiaškańnie i stvaryć impravizavany prytułak jakraz dla składanych vypadkaŭ. Praz paru hadoŭ tut žyli ŭžo 20 sabak i jašče bolš katoŭ.

Kali arendadaŭca pačaŭ vystaŭlać niepadjomnyja rachunki, vałanciory stali šukać dapamohi ŭ miascovych uładaŭ. Im padkazali bolš biudžetnaje pamiaškańnie na vulicy Rabcava, kudy jany i pierabralisia ŭ 2014-m. Na toj momant u prytułku było ŭžo kala 50 sabak i stolki ž katoŭ. Jašče praź niekalki hadoŭ vałanciory dahladali ŭžo 170 sabak i kala 200 katoŭ.

Pavialičyć

Da hetaha času ŭ horadzie zbudavali novy dziaržaŭny punkt pa adłovie i ŭtrymańni bieznahladnych žyviołaŭ. Mierkavałasia, što ŭ im zmohuć adnačasova znachodzicca kala 150 sabak. Vałancioram «Dabryni» prapanavali źmiaścić tut svaich hadavancaŭ, adnak paraili pačać bolš aktyŭna šukać im haspadaroŭ, bo vyhladała, što miesca chopić nie ŭsim. Jakraz tady vałanciory kinuli klič u sacyjalnych sietkach, na jaki adhuknulisia z-za miažy.

«U Biełarusi ci Rasii časta chočuć pakazać, što ŭ ich jość hrošy na šykoŭnuju reč. Jeŭrapiejcy — što jość hrošy na dapamohu»

Ina Łahun rodam z Bresta, ale voś užo 15 hadoŭ žyvie ŭ Niamieččynie, vykładaje niamieckuju movu. Prajści mima ŭ Iny nie atrymałasia, jak i ŭ Aleksa Fołana, Sabiny Brandmajer i Bjanki Volf, što žyvuć u Aŭstryi. Dziakujučy namahańniam hetaj nievialikaj kamandy bolš za 600 čaćvieranohich atrymali ŭ žyćci druhi šaniec.

Pavialičyć

«My stvaryli hrupu na fejsbuku, dzie koratka apisvali historyi hetych žyvioł, ich uzrost, charaktar, zvyčki, — raspaviadaje Ina. — Niemcy i aŭstryjcy vielmi spačuvajuć ekstrannym vypadkam, tamu jany pranikalisia i prapanoŭvali ci hrašovuju dapamohu, ci dom.

U Niamieččynie ruch pa abaronie žyvioł isnuje daŭno. Jość zakony, admysłovyja arhanizacyi, ich sotni, a nie tak, jak u Biełarusi. Mianie zachaplaje, što dla niemcaŭ i aŭstryjcaŭ niama nacyjanalnaści žyviołaŭ, jakija trapili ŭ biadu. Jany biaruć sabie ich i z Kipra, i z Hrecyi, i ź Ispanii».

Ina kaža, što za piatnaccać hadoŭ, jakija žyvie ŭ Niamieččynie, jana ni razu nie bačyła badziažnaha sabaku. Vuličnyja katy jość, ale im staviać domiki, isnujuć śpiecyjalnyja prahramy pa zabieśpiačeńni ich kormam.

«Asabliva chutka ŭładkoŭvajucca jakraz prablemnyja vypadki: katy ź lišajam, biez poŭści. Jany adrazu ž znachodziać tych, chto hatovy im dapamahčy. Mabyć, ludziam padabajecca vynik, jon ža adčuvalny. Kali biareš kamok niaščaścia, a ź jaho potym atrymlivajecca pryhožaja, łaskavaja, addanaja istota», — tłumačyć Ina.

Žančyna kaža, što jeŭrapiejcy ŭ sabaku najpierš šukajuć siabra.

«Dla jeŭrapiejcaŭ žyvioła — nie niejki status, jak dla niekatorych biełarusaŭ. Jeŭrapiejcy biaruć sabie kampańjona. U Biełarusi ci Rasii časta chočuć pakazać, što ŭ ich jość hrošy na šykoŭnuju reč. Jeŭrapiejcy — što jość hrošy na dapamohu, — praciahvaje vałancior. —

Zrazumieła, što ŭ biazdomnuju žyviołu ŭkładvajecca vielmi šmat srodkaŭ. Jany ž amal usie ci ad avitaminozu pakutujuć, ci ad niedachopu śviatła. Kolki ŭ nas z rachitam pryjechała! Potym, kali žyviołam dajuć vitamin D, kali jany majuć dastatkova śviatła, heta ŭsio chutka kampiensujecca».

U Niamieččynie mnohija trymajuć pa try-čatyry sabaki i jašče pa paru katoŭ. Ina, u jakoj doma žyvuć siem katoŭ i adzin sabaka, nazyvaje siabie «siaredniestatystyčnym niemcam». Razam z mužam-niemcam, jaki zajmajecca budaŭničym biznesam, jany žyvuć u domie pad Hamburham.

«Jon u mianie taksama vialiki katalub, — raspaviadaje Ina pra muža. — I jak akazałasia, jašče i sabakalub, bo kali ja pryciahnuła, nie paraiŭšysia, sabaku, jon, kaniečnie, spačatku pakryčaŭ, a ciapier hetuju kampaniju vadoj nie razalješ».

Pavialičyć

«Treba kastryravać žyvioł, inakš badziažnych nikoli nie pamienieje»

Novy dziaržaŭny prytułak dla žyvioł zapracavaŭ u Breście naprykancy 2016 hoda. Tut 128 valjeraŭ dla sabak i asobnaje pamiaškańnie, dzie mohuć znachodzicca adnačasova 90 katoŭ. Jak raspavioŭ «Našaj Nivie» supracoŭnik učastka pa adłovie i ŭtrymańniu bieznahladnych žyvioł, ciapier tut žyvuć 100 sabak, 50 ščaniat i kala 50 katoŭ.

Žyvioły, jakimi zajmałasia «Dabrynia», siudy tak i nie patrapili.

«Jak tolki 20 sabak ci katoŭ źjazdžali ŭ Niamieččynu ci Aŭstryju, my tut ža brali stolki ž novych. Voś i nabiehła ličba 600 pieraviezienych žyvioł, — raspaviadaje staršynia hramadskaha abjadnańnia «Dabrynia» Natalla Minina. Piać hadoŭ tamu jana pryjechała ŭ prytułak, kab pryvieźci hadavancam korm. Potym — jašče raz, i jašče.

«Kali zastałosia 10-15 sabak, jakich my nie ŭładkavali ni ŭ Niamieččynie, ni ŭ Aŭstryi, u nas byli dumki zakrycca całkam, advieźci žyvioł u dziaržaŭny punkt adłovu i ŭtrymańnia. Ale ja nie chaču, mnie psichałahična ciažka, bo nichto tak i nie adkazaŭ, što budzie z tymi žyviołami, dla jakich tam nie chopić miesca, — praciahvaje Natalla.

— Dy i ŭ mianie pytajucca: «Nu voś budzieš ty iści pa vulicy, a tam siadzić sabačka ci kocik. Što ty zrobiš? Voźmieš i pierastupiš?» Damoŭ nie paniasieš, bo ŭžo nanieśli stolki, što tut ich ledźvie nie bolš, čym u prytułku. I my vyrašyli nie zakryvacca, ale abmiežavalisia 25 sabakami».

Pavialičyć

Na novaje miesca «Dabrynia» pierajechała 15 sakavika. Sabaki žyvuć u admysłovych valjerach. Katoŭ tut niama, bo kab ich utrymlivać, patrebna śpiecyjalnaje pamiaškańnie.

Ciapier dla vałancioraŭ «Dabryni» važna zachavać toj vynik, jakoha jany dasiahnuli za siem hadoŭ ich dziejnaści. Uvieś hety čas jany sprabavali danieści ludziam, što treba kastryravać žyvioł, inakš biazdomnych nikoli nie pamienieje.

«My nie ŭładkoŭvali nie kastryravanych sabak. Było niekalki adzinkavych vypadkaŭ, kali žyćciu pahražała niebiaśpieka albo damova ab kastracyi. Ciapier ža ŭ novym punkcie adłovu kastracyju nie robiać i, kali adtul zabirajuć sabaku ŭ viosku, pačynajecca razmnažeńnie. U vyniku toje, što my zrabili za siem hadoŭ isnavańnia prytułku, idzie nasmarku, — akcentuje Natalla.

— Kolki my bilisia! Ja pamiataju patok biazdomnych, skalečanych žyvioł. I ty nie viedaješ, kudy ich padzieć. Pamiataju ščaniat, jakich prynosili karobkami. Ciapier ža toje, što my rabili ciaham siami hadoŭ, možna za paŭhoda pierakreślić. Pryniasie adzin sabaka dziesiać ščaniat, a my ŭ pazaminułym hodzie my za hod uładkavali ŭsiaho 200. Heta taki abjom raboty! Chočacca, kab pazicyja abaroncaŭ žyviołaŭ była adnolkavaja. Biez kastracyi my nijak nie damo rady, nie skarocim kolkaść biazdomnych».

Pavialičyć

«Jak možna abvinavacić nas u tym, što my pradajom žyvioł na dośledy?»

Paśla paśpiachovaj kampanii «Dabryni» pa ŭładkavańni bresckich biazdomnych žyvioł u zamiežžy, niekatoryja zoaabaroncy stali šukać padvoch. Na vałancioraŭ vyliłasia mora niehatyvu. Ich abvinavačvali ŭ tym, što jany vyvoziać žyvioł na dośledy, addajuć na ježu ŭ karejskija restaracyi. Padazravali, što jany paprostu takim čynam nabivajuć sabie kišeni.

Dla vałancioraŭ heta jak nož u śpinu, bo, pa ich słovach, jany ni kapiejki za heta nie atrymlivajuć, a ŭsie hrošy, što ludzi pieraličvajuć na rachunak arhanizacyi, iduć vyklučna na dapamohu žyviołam. Pryčym srodkaŭ uvieś čas nie chapaje.

Pavialičyć

Ina Łahun, jakaja dapamahaje ź Niamieččyny, davodzić, što ŭ ich isnuje aficyjnaja zabarona na ŭžyvańnie ŭ ježu sabak, katoŭ i prymataŭ. Kali b niejkaja restaracyja trapiłasia na vykarystańni miasa hetych žyvioł, byŭ by skandał na ŭsiu krainu.

«Mnie vielmi kryŭdna bačyć hety brud. Ja nie viedaju, jak dakazać ludziam, što nie zarabiła na žyviołach ni kapiejki. Kali b chtości pabyŭ siarod našych vałancioraŭ… Da piaci hadzin ty na pracy, potym idzieš karmić žyvioł. A jašče treba aformić dakumienty, zrabić pryščepki. Jak možna abvinavacić nas u tym, što my ich pradajom na dośledy? Ja pamiataju kožnuju sabaku, jakaja była ŭ nas, kožnuju pa mianušcy. Chaciełasia skazać: usio, chopić!», — ščyra pryznajecca Natalla Minina.

U «Dabryni» ŭsiaho siem-vosiem vałancioraŭ, jakija dapamahajuć žyviołam pastajanna. Ale žycharoŭ, jakija čas ad času padklučajucca, šmat: pryvoziać korm, ryźzio, kardon. Dapamoha zaŭsiody patrebnaja i aktualnaja.

Kali chočacie paspryjać dziejnaści kamandy finansava, pieraličyć hrošy možna siudy:

Bresckaje hramadskaje abjadnańnie dapamohi žyviołam (BHADŽ) «Dabrynia»

UNP 290927236

r/r 3 015 730 009 012 ŭ CKA №3 dyrekcyi AAT

«Bielinviestbank» pa Bresckaj vobłaści, kod banka — 153001739

Pryznačeńnie płaciažu — dobraachvotnaje achviaravańnie

Jahuar

Pavialičyć

Sioleta ŭ sakaviku ŭ «Dabryniu» źviarnułasia piensijanierka, jakaja dahladała 12 katoŭ i 2 prablemnyja sabaki. Hrošaj na kastracyju nie było, a zajmacca žyviołami žančynie stanaviłasia ŭsio bolš składana praz chvoruju śpinu. Žyvioły byli źniasilenyja, siłkavalisia kašaj i makaronaj, napaŭparalizavany sabaka Jahuar hod nie vychodziŭ na vulicu. Žančyna padabrała jaho letam 2016 hoda, paśla taho, jak jon trapiŭ pad mašynu.

Jahuara pakazali vieterynaru, dyjahnaz byŭ niesuciašalnym: traŭma staraja, adčuvalnaść u zadnich kaniečnaściach adsutničaje, łapa ŭsychaje, terminova patrebny vazok. Historyju Jahuara raźmiaścili ŭ internecie i praź niekalki dzion pryjšło paviedamleńnie: «Naš kaciny fierajn (zoaabarončaje abjadnańnie) braŭ u vas katoŭ na pieratrymku i ŭładkavańnie, ale ja b vielmi chacieła dapamahčy Jahuaru. Prapanuju doŭhaterminovuju pieratrymku, nie vyklučana, što jon u nas i zastaniecca».

Na Vialikdzień Emin i Aleks zabrali Jahuara, prajechaŭšy dziela hetaha 2000 kiłamietraŭ z Hamburha ŭ Brest i nazad. Kab sabaka nie sumavaŭ, jany prychapili i jaho maleńkich siabroŭ Maluci i Bełu, razhruziŭšy krychu kvateru pažyłoj žančyny. Užo ŭ darozie Jahuar začaravaŭ abodvuch. Nieŭzabavie jaho pakazali niamieckamu vieterynaru, jaki pryznačyŭ jamu kurs fizijaterapii, jaki musiŭ dapamahčy raspracavać skurčanyja myšcy, kab sabaka zmoh karystacca vazkom.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0