Naohuł, u Słavienii rabić niama čaho: heta maleńkaja i sumnaja jeŭrapiejskaja kraina, u jakoj ničoha nie adbyvajecca.
Ciahniki chodziać siekunda ŭ siekundu, šafiory havorać na anhlijskaj, vydatny ŭniviersitet, kaviarni z rahalikami (hordyja słaviency nie pryznajuć inšaziemnaha słova «croissant» — zamiest kruasana ŭ ich ładny sialanski «rohlič»). Histaryčny centr — try vulicy i krepaść. Pa televizary mohuć hadzinami raspaviadać pra słavienskuju faŭnu i śpiavać narodnyja pieśni. Sumnyja da paziachańnia. Heta ničym nie adroźnivajecca ad susiedniaj Aŭstryi.
— I našto ty tudy pajechaŭ? — spytajecie vy. — Čamu nie ŭ Aŭstryju?
A ja vam adkažu: tamu što ŭ krainie razmaŭlajuć na słavienskaj movie.
Karcina: ja jedu na viečarovym dyzieli da stancyi Zidani Most. Ciotka-kantralorka ŭ kalidory spračajecca z pasažyram. Ja zapluščvaju vočy, słuchaju jaje intanacyi — prabačcie, ale heta majo dziacinstva: aŭtobus Kijeŭ — Źvianiharadka, mažnyja ŭkrainskija ciotki spračajucca z takoj ža sielskaj matryjarchalnaj upeŭnienaściu.
Abo maja maładość: elektryčka Smalensk — Viciebsk, kantralorka ź ćviordym, jak hranitnaja skała, «čy», łaje zajca-studenta.
Ja raspluščvaju vočy i baču čysty ciahnik, jaki idzie pa raskładzie, dahledžanyja pali i vioski, jak u rekłamie šviejcarskaha šakaładu. Mozh, zrazumiełaja sprava, uskryvajecca. Heta značyć, ja pajechaŭ u Słavieniju, kab ubačyć słavian, jakija žyvuć sumniej, čym niemcy.
Ja ich ubačyŭ i zaraz dumaju, što dla słavianskich krain Słavienija — heta stol. Słavianam nikoli nie stać niemcami i francuzami. A słaviencami — možna.
Ciapier čytajuć
Kaleśnikava: Ja nie razumieju, čamu Jeŭropa nie pačała pieramovy z Łukašenkam raniej za ZŠA6
Kamientary