Niekatoryja łukašenkaŭskija ideołahi praciahvajuć dakazvać, što biełaruskaja nacyja — štučnaja prydumka.
Niekatoryja łukašenkaŭskija ideołahi praciahvajuć dakazvać, što biełaruskaja nacyja — štučnaja prydumka.
Hetak, vykładčyk BDUIR i aktyŭny aŭtara prezidenckaha rupara, časopisa «Biełaruskaja dumka» apublikavaŭ čarhovy artykuł, u jakim iznoŭ vystaŭlaje biełarusaŭ histaryčnym nieparazumieńniem. Fantazijaj hrupki marhinałaŭ. Intryhaj, vyhadnaj polskich sieparatystam.
Što ŭražvaje ŭ łukašenkaŭcaŭ‑rusaciapaŭ, heta ich zdolnaść u XXI stahodździ karystacca leksikonam rasijskaj nacyjanalistyčnaj publicystyki z XX stahodździa i abmiažoŭvacca spasyłkami na krynicy na rasiejskaj i biełaruskaj movach. Navat krynicaŭ na polskaj i ŭkrainskaj movach Hronski nie vykarystoŭvaje i pry hetym biarecca daśledavać historyju biełaruskaha nacyjanalizmu! A kłasičnych pracaŭ pa nacyjatvareńni Hiełnera, Śmita, Hrocha, jakija tłumačać miechanizm revalucyjnych zruchaŭ u śviadomaści, u vyniku jakich narodnaść ci etnahrafičnaja hrupa ŭśviedamlaje siabie nacyjanalnaj supolnaściu, dla Hronskaha niby nie było.
U vyniku
aŭtar apieruje arhumientami kštałtu: «Kałabaracyjanisckaja składovaja biełaruskaha nacyjanalizmu», «skład historykaŭ i fiłołahaŭ rańniaj Biełaruskaj akademii navuk vyklikaje ŭ mianie peŭnyja sumnievy ŭ ich kampietentnaści», «bolšaść biełaruskich nacyjanalistaŭ byli palakami»...Sucelnaje palitykanstva zamiest navuki.
Viancom ža dadzienaha artykułu stała hipoteza, što biełaruskaje adradžeńnie pačatku XX stahodździa finansavałasia japonskaj raźviedkaj.
Tady jak prodaž niezaležnych knih i časopisaŭ napaŭzabaronieny, a niezaležnyja telekanały i radyjo vyhnany za miažu, dziejnaść Hronskaha i jamu padobnych zaachvočvajecca na dziaržaŭnym uzroŭni i znachodzić ščodra apłačvanuju trybunu ŭ nibyta «dziaržaŭnych», a na spravie — łukašenkaŭskich vydańniach. Vialiki ž tvorčy patencyjał zachoŭvajuć idei nacyjanalnaha vyzvaleńnia Biełarusi, kali łukašenkaŭcy až da straty zdarovaha sensu lubiać ich praciŭnikaŭ.

Kamientary