20-hadovaja fatohrafka «Našaj Nivy» Šura Pilipovič-Suščyc znachodzicca ŭ izalatary na Akreścina. Nastupnyja 7 sutak jana budzie adbyvać aryšt za pracu na Maršy pamiaci Ramana Bandarenki.
Adrazu paśla prysudu Šuru nie ŭziali pad vartu. Prykładna miesiac jana žyła z dumkaj, što ŭ luby — samy niepadychodziačy — momant pa jaje mohuć pryjści. Tydzień tamu dziaŭčynie pazvaniŭ učastkovy, i jany abhavaryli datu, kali jana pryjdzie «zdavacca». Hetyja siem dzion Nadzieja Bužan praviała razam z Šuraj i zadakumientavała padrychtoŭku da aryštu.
«Heta było majo pieršaje i, spadziajusia, apošniaje zatrymańnie. Jano adbyłosia vielmi pa-durnomu. Voś ja prychodžu da miesca zdymki, i niejkaja žančyna ŭ śpinu kaža mnie: «O, žurnalistka, vy spaźnilisia, tut tolki što takoje było!»
I ja tak na jaje pakryŭdziłasia! Ja tak biehła, kab paśpieć, a jana mnie kaža, što ja spaźniłasia. Litaralna praz 2 chviliny ludzi stali masava biehčy, chavacca. Pačaŭsia novy chapun, i ja padumała, što zaraz joj dakažu i zdymu ŭsio-ŭsio!
Dastaju fotaaparat i baču, jak da mianie padbiahaje hubazik i palčykam pakazvaje: «Idzi siudy». Ja była abaznačana bejdžam žurnalista. Sa mnoj byli ŭsie dakumienty.
Siłavik spytaŭ: «Što za ŚMI?», potym abiarnuŭsia i kryknuŭ inšamu: «Naša Niva» padychodzić?» — «Nie, zabiraj!» Nu ŭsio. Pad łokać — i ŭ busik.
Byŭ momant, žančynu zatrymali za toje, što jana zdymała majo zatrymańnie. Tady z žančyn zatrymali tolki nas udźviuch, bo ja — žurnalist, a jana zapisvała videa na telefon. Kali nas pierakidvali z busika ŭ aŭtazak, u aŭtazakach skončylisia miescy. My stajali na vulicy chvilin 30 i čakali, kali pryjedzie novaja mašyna. Mužčynam źviazali ruki, nam dazvolili prosta stajać.
U niejki momant adzin ź siłavikoŭ pavaročvajecca da majoj spadarožnicy i kaža: «Nu ładna, idzi». I ja tak z nadziejaj hladžu na heta i dumaju: «Dziakuj bohu, što jość seksizm!» Ale nadzieja zhubiłasia, kali adrazu ž pačuła ŭ svoj bok: «A ty stoj!»
Ciapier ja viedaju, što takoje «stakan». Stakan dla mianie — heta poŭnaje adčuvańnie straty kantrolu. Ja nie viedaju, kudy ja jedu, jaki zaraz čas. U mianie zabrali rečy, ja ŭ zamknionym pamiaškańni. Ja navat nie mahu vyrašyć: mnie stać ci sieści. Ja nie mahu ŭstać, mnie nie chapaje rostu kamiery. Byccam by mianie zacisnuli ŭ školnaj šafcy. Adziny plus — ja paśpieła vypłakacca, što dapamahło być spakojnaj u RUUSie.
Kali my trapili ŭ RUUS, da mianie padyšoŭ milicyjanier i spytaŭ: «Heta vy žurnalistka? Kali ŭ vas usio narmalna z dakumientami, to chutka vas vypuścim». Ja ŭzradavałasia, bo heta ž moj vypadak. Tak na praciahu 16—17 hadzin mnie ŭsie abiacali, što mianie voś-voś vypuściać.
U mianie jość hetakaja naiŭnaja spraviadlivaść. Jana hudzić uva mnie. Ja razumieju: jak ty ni traktuj zakony, ja ŭsio roŭna zakonna znachodziłasia na zdymcy. I ja viedaju, što zrabiła ŭsio pravilna: skazała, što ja žurnalist, pakazała dakumienty, pavodziła siabie karektna.
Mnie vydali paviestku, jakuju ja navat nie pieračytvała ŭ RUUSie, bo ja nie spała i nie jeła bolš za 30 hadzin i prosta razhubiłasia. U paviestcy sud byŭ pryznačany na čaćvier. I ja nie źviarnuła ŭvahu, što data na paviestcy była vypraŭlena ručkaj z 18 listapada na 19 listapada. Kali moj advakat dazvaniŭsia da suda, to daviedaŭsia, što mnie ŭžo prysudzili 7 sutak. Paru chvilin asensavańnia, a potym ślozy. Tamu što heta realny termin! Paźniej znoŭ źjaviłasia spadziavańnie, što my zmožam abskardzić prysud, jaki prajšoŭ bieź mianie. Mnie soramna, što ja ničoha nie razumieju ŭ svaich pravach, treba być padrychtavanaj. Advakat dla mianie jak kłubok u strašnym lesie, za jakim ja prosta idu i jaki nakiroŭvaje mianie.
Kali ja vyjšła paśla druhoha suda, ja adčuła siabie brudnaj, mnie prosta chaciełasia ŭ duš, admycca ad hetaha ŭsiaho. Paśla pieršych piaci chvilin suda ja zrazumieła, što heta prosta katavańnie ciaham 40 chvilin, dzie sam vierdykt užo nie budzie siurpryzam.
Nichto nie viedaŭ, ci zabiaruć mianie pad vartu adrazu paśla suda. Tamu ja vyrašyła padrychtavacca: na mnie byli dva kamplekty adzieńnia, sa mnoj byŭ zaplečnik z rečami pieršaj nieabchodnaści. Ale tady heta było ŭsio adno niejak nierealna. Zaraz ja ŭśviedamlaju, što adbyvajecca. Ja realna źbiraju sumku i biaru rečy, jakija mnie tam spatrebiacca. Kali čytaješ naviny, pryvykaješ da słova «sutki».
Usim dajuć sutki. 20 000 čałaviek atrymali sutki. Ale kali ich dajuć tabie, ty razumieješ, što heta realna turma, realnaje abmiežavańnie voli. Było vielmi pryjemna, što ludzi ŭdziačnyja tabie za toje, što ty achviaruješ svoj čas dziela inšych.
Ja razumieju, što 7 sutak — heta nie paŭhoda. Ja sama supakojvaju siabie, siabroŭ i baćkoŭ, što heta nie tak strašna, jak moža być. Zaraz maje dumki pra toje, što tam ty stračvaješ kantrol. Ja budu siadzieć u miescy, dzie mnie budzie niasmačna pachnuć, dzie nieviadoma, jakija ŭ mianie buduć susiedki. Siem dzion tvoj los u rukach inšych ludziej. Heta tvajo žyćcio, u jakim ty nie vyrašaješ ničoha. Časam mianie nakryvaje panika, tamu što ja razumieju, što heta nie adekvatna, tak nie pavinna adbyvacca. Ja vielmi emacyjny čałaviek, mnie nie chapaje stryžnia.
Ja adčuvaju soram, što prymušaju inšych ludziej chvalavacca za mianie. Zaŭsiody znachodzicca čałaviek, jakoha ja supakojvaju. Napeŭna, mianie napružvaje i pužaje hetaja mituśnia. Ale ja razumieju, što mnie prosta treba heta pieražyć.
Miesiac ja žyła ŭ razumieńni, što, moža być, zaŭtra ja budu spać nie doma. Ja realna nie viedała, u jaki momant za mnoj mohuć pryjści. Navat u sacyjalnych sietkach rabiła apytanku siarod siabroŭ. Było cikava, jak by jany pavodzili siabie na maim miescy — źjechali b ci zdalisia. U niejki ź dzion u damafon pazvanili, kali doma byŭ tolki moj 9-hadovy brat. Milicyjanier pakinuŭ numar telefona i paprasiŭ pierazvanić. Ja zrazumieła, što heta čas «Ch» i treba štości vyrašać. Na nastupny dzień ja pračnułasia i zrazumieła, što ŭ mianie jość tolki adzin varyjant — zdavacca. Sieła, sabrałasia z dumkami i nabrała milicyjanieru. Heta byŭ taki składany momant dla mianie. Pazvanić čałavieku, vobraz jakoha mianie pieraśledavaŭ ceły miesiac i ź jakim ja nie chacieła sustrecca.
Tak atrymałasia, što ŭ RUUSie niama svabodnaj mašyny. Tamu učastkovy prapanavaŭ zavieźci mianie na Akreścina na taksi ci na maršrutcy. My damovilisia, što nas da Akreścina padkinie moj baćka. Situacyja prosta trahikamičnaja. Moj baćka na svajoj mašynie, svaimi rukami paviazie mianie ŭ turmu.
Učastkovy pastaviŭsia da mianie navat ź niejkim kłopatam. Pačaŭ razmaŭlać sa mnoj pa-biełarusku. Prapanavaŭ abaviazkova adbyć sutki da Novaha hoda. Ale čamu, kali jon taki adekvatny čałaviek, jon zajmajecca tym, čym zajmajecca?
Nienaturalnaje adčuvańnie, kali ty sam sabie abiraješ łuk u turmu. My z mamaj złavili siabie na dumcy, što abmiarkoŭvajem biełaruskija turmy za harbataj i dumajem, kudy lepš patrapić.
Tak skłałasia, što ŭsio, što ja zrabiła za hety tydzień, — prosta nie raspačynała ničoha novaha. U mianie skončyŭsia abaniemient na tancach, ja zakryła adzin z fotaprajektaŭ, papiaredziła ŭsich siabroŭ, kab mianie nie šukali, navat znajšła sabie padmienu na karektarskuju pracu.
Ja prosta zajmałasia tymi rečami, jakija mianie supakojvajuć maralna. Niejkaja rucina, jakaja nahadvaje, što ja žyvu i žyćcio praciahvajecca.
Kamientary