Pa słovach piśmieńnicy, u siońniašnich umovach «treba pracavać, advajoŭvać toje, što nazyvajecca šeraj zonaj: zavajoŭvać ludziej, jakija jašče nie abrali, na čyim jany baku, jakija pakul nie ŭdzielničajuć u palityčnym žyćci. Brać pravilnuju intanacyju, admovicca ad łajankavaha i abraźlivaha tonu. Choć, viadoma, časam inšych słoŭ nie znachodzicca… ale sprabavać pierakonvać hetych ludziej nieabchodna».
Śviatłana Aleksijevič ličyć, što kali my «znoŭ «zaśniom», heta moža być nadoŭha».
Siońniašniuju situacyju jana nazyvaje «maŭčańnie pierad vybucham». «Jano moža być doŭhim, tak … niekalki hadoŭ. Ničoha nielha siońnia prahnazavać, jak jano ŭsio budzie».
«Što tyčycca źniešniaj palityki, hetyja lidary [Cichanoŭskaja i Łatuška] zrabili šmat i praciahvajuć pracavać, rabić. Ja sustrakałasia ź imi, ale vykažu takuju dumku: nam mohuć krychu dapamahčy z-za miažy, ale damahčysia pieramohi možam tolki my sami. (…) Voś što ciapier pavinien rabić, zdavałasia b, Łukašenka? Jon pavinien šukać zhody ŭ hramadstvie. Jon pavinien iści na razmovu, šukać pierahavorščyka, sam stanavicca im».
Na dumku nobieleŭskaj łaŭreatki, «čas idealizmu prajšoŭ, viasna zapatrabuje ad nas žorstkaha realizmu. Patrebnyja surjoznyja palityki».
Pry kancy intervju Śviatłana Aleksijevič skazała, što płanuje viarnucca ŭ Biełaruś (jana ad vosieni znachodzicca ŭ Niamieččynie) užo viasnoj 2021-ha i maryć pra toje, što heta ŭžo budzie «novaja kraina».
Kamientary