Žycharki doma ŭ Baranavičach druhi hod nie mohuć spakojna spać z-za žanočaha tvaru na ścianie
Druhi hod žycharki doma na vulicy Nakaniečnikava nie mohuć žyć spakojna: na ścianie budynka skroź bieton prastupiła abličča žančyny.
Abrysy vielmi vyraznyja, asabliva paśla daždžu, raskazali žychary miascovaj rajoncy «Naš kraj».
Žančyny vielmi zaniepakojenyja hetaj źjavaj. Da ich pryjazdžali i śpiecyjalisty abjadnańnia «Kosmapošuk», jakija zajmajucca daśledavańniem anarmalnych źjaŭ, ale dapamahčy ničym nie zmahli, choć i nie vyklučajuć pałterhiejsta.
Kab paŭpłyvać na situacyju, žančyny sprabujuć roznyja mietady:
— Molimsia, stavim śviečki, aśviačajem kvatery i tuju samuju ścianu — ničoha nie dapamahaje. <…> My vyrazna bačym jaje, pryčym u poŭny rost jana źjaŭlajecca pierad nami i ŭ jaje vidavočna nie dobryja namiery. Čym my joj nie dahadzili?
Lahu spać - chapaje za nohi, za ruki. Stukaje ŭ ścianu, hučna płača, — kaža adna z žančyn.
Piensijanierki miarkujuć, što heta niesupakojenaja duša žančyny, jakaja pamierła hvałtoŭnaj śmierciu, i miarkujučy pa ŭsim, u hetym zamiešany mužčyna.
Kamientary