Dyk chto ž z vas chłus? Novaja zahadka na łohiku dla tych, kaho nie ašukaješ
Sardečna zaprašajem znoŭ u sieryju łahičnych hałavałomak pra rycaraŭ i ašukancaŭ. Dziejańnie hetych zahadak adbyvajecca ŭ krainie, dzie jość dva typy ludziej: rycary, jakija zaŭsiody kažuć praŭdu, i ašukancy, jakija zaŭsiody chłusiać.
Zadača
Da vas padychodziać dva čałavieki. Pieršy pakazvaje na druhoha i kaža: «Jon chłus». Druhi potym kaža: «Nichto z nas nie chłus».
Chto jany na samaj spravie?
Padkazka
U mnohich padobnych łahičnych hałavałomkach važna kožnaha z hierojaŭ paznačyć. Takim čynam, A kaža: «B — chłus». A B kaža: «Ni A, ni B nie chłusy».
Rašeńnie
Hetym razam u nas dźvie asoby supiarečać adna adnoj. Niechta ź ich chłusić, a tamu niechta pavinien być ašukancam.
Kali vy vykažacie zdahadku, što pieršaja asoba (A) — rycar, jaki zaŭsiody kaža praŭdu, to B tady ašukaniec i musić zaŭždy chłusić. B kaža: «Nichto z nas nie chłus», — što jość chłuśnioj. Usio syšłosia.
U jakaści alternatyvy, kali my zojdziem ź inšaha boku i budziem mierkavać, što B kaža praŭdu, to abodva mužčyny pavinny być rycarami. Ale A skazaŭ: «B — chłus». Kali jany abodva rycary, to heta chłuśnia, a rycary, viadoma, nikoli nie chłusiać. Takim čynam, B nie moža kazać praŭdu.
Takim čynam, A — rycar, a B — ašukaniec.
U zahinułaj u Ślapiancy dziaŭčynie apaznali Janu Kastrankovu2
Kamientary