Tajłandski dziońnik

Z ranicy idzie doždž. Ciomnyja chmary laciać z boku mora ź dziŭnaj dla takich ahramadzinaŭ sprytam. My lažym na łožku i hladzim, jak doždž nakidvajecca na posud, jaki my pakinuli ŭviečary na terasie.

Stos vialikich talerak, niekalki maleńkich. Vysokija šklanki i karyčnievy imbryčak z drotam zamiest ručki. Šklanyja rassoŭnyja dźviery pamieram va ŭsiu ścianu rasčynienyja, i džunhli pacichu zachodziać da nas paznajomicca.

Spačatku pachi. Potym maleńki dziŭny źviarok – padobny da vaviorki, tolki chvost ablezły, jak kuchonny joršyk. Potym ptuški, padobnyja da našych drazdoŭ, ź jarkaj žoŭtaj plamaj na hałavie. I narešcie muraški.

Pakul ja pišu heta, jany ŭ vialikaj kolkaści poŭzajuć pa manitory noŭtbuka, ale ja tolki zhaniaju ich z ekrana.

***

Doždž tut idzie nie kroplami, a adrazu strumianiami. Doŭhimi i ćviordymi, jak viazalnyja prutki. Takaja voś adzinka vymiareńnia daždžu – adzin prutok. Hetyja prutki laciać ź nieba, kab urezacca ŭ našyja talerki, adskočyć, rassypacca na mnostva drobnych askiepkaŭ, spaborničajučy ŭ tym, jaki ź ich zdoleje ŭsio ž zalacieć u pakoj i daciahnucca da našaha łožka.

***

My treci dzień pakidajem talerki z reštkami ježy na terasie. Źviarki, padobnyja da vaviorak, užo pryvykli, što tut ich čakajuć niedajedzienyja bułki, krychu rysu i harodniny. Tamu kali ź viečaru nie zaviešvać firanki, ranicaj možna ŭbačyć šoŭ. Vialiki plus, što hetaje šoŭ hadavancaŭ Durava možna hladzieć nie vyłaziačy z-pad koŭdry.

***

Ja idu pa piasčanaj pałoscy plažu. Bierah zabudavany niejkimi chałupami: prybiarežnymi barami, bunhała, padsobkami i jašče čort viedaje čym. Adna ź ich, napeŭna, krama. Na kavałku faniery ad ruki napisana: «Armani, dvoje štanoŭ, spadnica, dźvie saročki, šorty – $136». I pakazalnik – «15 mietraŭ». Strełka pakazalnika skiravanaja ŭ mora.

***

... I sabaki u tajcaŭ zusim nie złosnyja. Strašnaja heta siła – budyzm.

***

Nočču plaž Čavienh pieratvarajecca ŭ adzin vializny restaran, dzie stoliki i miescy dla siadzieńnia źbirajuć ź ležakoŭ, nakrytych dyvankami i plažnymi ručnikami. U kožnaj ustanovy jość svoj kavałak plažu – mietraŭ dziesiać. I jašče ŭ kožnaha jość svaja stereasistema. Restarančyki spaborničajuć nie tolki ŭ jakaści ježy, ale i ŭ hučnaści muzyki. Tamu pakul ja jem svaje midyi, krevietki i rybu, u hałavie ŭ mianie adnačasova vybuchajuć jak minimum try dyska-chity. Časam bity chacia b dvuch supadajuć – tady mnie zdajecca, što ja navat atrymlivaju ad hetaha zadavalnieńnie. Prynamsi, ciapier ja dakładna viedaju, što takoje sapraŭdnaja palifanija.

***

Pa krai plažu raście šerah kakosavych palmaŭ. Pad palmami ležaki, na palmach – hronka kakosaŭ.

– Hladzi, jaki vialiki, – Lena padymaje ź ziamli vializny zialony kakos i padaje mnie. Vahi ŭ im – kiłahramaŭ piać. Kali taki zvalicca na hałavu...

Ciotačka na ležaku pad śmiarotna niebiaśpiečnaj palmaj pavaročvajecca na inšy bok.

Cikava, ci pryzapasiŭ kakosavy boh dla jaje svoj arech? I voś jašče što: kali b kakosam była dastupnaja reinkarnacyja, to kolki na im było b užo zasiečak?

***

Tajka, jakaja pradaje sadavinu, raźličyŭšysia sa mnoj, biare źviazku maleńkich banančykaŭ i adrazaje dla mianie try štučki. Bonus. Mnie pryjemna.

Na nastupny dzień pierada mnoj sadavinu kuplajuć dźvie ciotki. Tajka biare maleńki nož, źviazku bananaŭ i taksama adrazaje im niekalki štuk. Ja rasstrojvajusia.

***

My pjem kavu. Raptam Lena ŭskrykvaje: na hałavu joj ŭpaŭ vysachły kakosavy list.

Dobra, što nie toj arech.

***

Jakija ž tut vializnyja žuki. Žuki vializnyja, a ŭsio astatniaje maleńkaje: ludzi, banany, navat kavuny pamieram z naš bujny jabłyk. Choć, mahčyma, vialikija im i nie patrebnyja. Što jany ź imi buduć rabić? Usioj vioskaj jeści?

***

Śpiecyjalny chłopčyk kožny viečar zapalvaje u domikach na terasie śviet. Abychodzić viosku i na kožnaj terasie pstrykaje vyklučalnikam.

***

Na samaj vierchavinie palmy la našaha damka siadzić mužyk u čyrvonaj majcy i skidaje ŭniz kakosy. A jašče hetym u ich zajmajucca śpiecyjalna navučanyja małpy. Cikava, što bolš technałahična?

***

Kamičnaje vidovišča: try akvałanhisty ŭ maleńkim basiejnie na paŭtara mietra. Niekaha vučać nyrać z akvałanham.

***

Ja siadžu ŭ kafe i zamaŭlaju ŭsialakija štuki, jakija zdajucca mnie zabaŭnymi. Naprykład, seafood u čyrvonym kary, a na pytańnie aficyjanta nakont «spicy» aściarožna adkazvaju «miedyjum». Treba ž kali-niebudź pierachodzić na nastupny ŭzrovień.

Siaredniaviečnyja chimiki, apisvajučy adkrytaje rečyva, musili jaho sprabavać na smak. Prynamsi, tak było da taho času, pakul nie adkryli myšjak i cyjanidy. Ličycca, što śmiarotnaja doza cyjanistaha kaliju roŭnaja 0,001 h. Chimik, jaki jaho adkryŭ, apisvaŭ jaho smak jak saładkavaty, mindalny. Siečanaŭ, jakija zaraziŭsia ospaj, dyktavaŭ svaim vučniam spravazdaču aprab svoj stan. Mahčyma, mnie taksama varta było b zapisać, što adbyvałasia sa mnoj, pakul ja jeŭ medium spicy seafood in red karri, tamu što vyžyvu ja ci nie, mnie zdajecca, pytańnie daloka nie pustoje. Navat kali ty nie ličyš, što strava vielmi vostraja, arhanizm moža ličyć zusim pa-inšamu.

***

Pamiž stolikaŭ prybiarežnych restarančykaŭ chodziać sabaki. Naviedniki padkormlivajuć ich kavałačkami miasa i morapraduktaŭ. Pa azijackaj tradycyi ježa pakryšanaja na samyja maleńkija kavałački, ale sabaki pryvykli.

A voś ci pryvykli sabaki da piercu?

***

Ja kuplaju manha. Tajka, zachutanaja ŭ tysiaču chustak, niekalkimi sprytnymi ruchami raśsiakaje jaho na adnolkavyja roŭnyja kubiki. Ciapier ich zručna jeści, nakołvajučy na vostruju draŭlanuju pałačku, padobnuju da hihanckaj zubačystki.

***

Ja starajusia pazbaŭlacca ad murašak akuratna, ale nieŭzabavie zaŭvažaju, što ŭvieś pakryty ich trupami. Moj žyvot – dalina śmierci, plečy – pieravały žachu, nohi – darohi strachu. Ja – Niemiezida, zorka śmierci.

***

Dziŭna, što ŭ miascovaści, dzie paŭhodu ljuć praliŭnyja daždžy, niama drenažnych sistem. Mnie zdajecca, što hetym ziemnavodnym heta prosta padabajecca.

***

Ała niejak skazała, što rasčaravałasia ŭ mužčynach. «Pahladzi na ich. Ty bačyŭ chacia b adnaho z knižkaj? Hetyja tvary... Hety intelekt... Heta ž niemahčyma ». Tut na plažy jana sustreła b cełuju papulacyju intelektuałaŭ. Ludzi ŭčapilisia ŭ knihi tak, byccam tolki jany pieraškadžajuć im kančatkova raspłavicca i raściačysia pa ležakach.

***

A tut, akazvajecca, taksama jość pryliŭ. Ranicaj ja pastaviŭ lažak ŭ mietrach troch ad vady, a ŭ 11 mora ŭžo padmyvaje jaho zakapanyja ŭ piasok nožki. Jak heta – pračnucca i ŭbačyć, što lažak z taboj užo źniesła?

***

Ni chvalaŭ, ni płyni. Niechta kinuŭ pasiarod našaj buchty maleńkuju žoŭtuju łodku, i jana voś užo treci miesiac boŭtajecca prykładna na adnym i tym ža miescy. Bieź jakara, ja praviaraŭ. Spakoju jaje haspadara možna pazajzdrościć.

***

Što hetyja hady zrabili z našaj valizaj? Parvanaja, pakamiečanaja, z prałomlenymi ścienkami. Buldozieram jany jaje cisnuli ci što? I cikava, chto «jany»? Tajcy abo našyja?

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0