Naradziŭsia Viktar Šnip na Vałožynščynie, u vioscy Puhačy. Vučyŭsia ŭ Minskim architekturna-budaŭničym technikumie. Ale na trecim kursie kinuŭ vučobu. Skončyŭ Vyšejšyja litaraturnyja kursy ŭ Maskvie pry Litaraturnym instytucie imia M. Horkaha.
Pracuje hałoŭnym redaktaram u vydaviectvie «Mastackaja litaratura».
Aŭtar piatnaccaci knižak, siarod jakich «Pošuk radaści», «Šlacham vietru», «Horad Utopija». Za zbornik vieršaŭ «Hronka śviatła» atrymaŭ ad Savieta Ministraŭ Hruzinskaj SSR premiju imia U. Majakoŭskaha.
Aŭtar cykła satyryčnich minijaciuraŭ pra Hraždana i Sabaku ŭ «Našaj Nivie».
Viktar Šnip
***
Zima… Viasna… A tam, hladziš, i leta
Pad vietłym soncam zabliščyć liściom.
Usio minaje, i miniecca heta
Samotnaje, niby zima, žyćcio,
Jakoje mnohim załatym zdajecca,
Jak załatym na mohiłkach piasok
Zdajecca časam tym, jak płača serca,
Duša irviecca ŭ nieba da abłok,
Dzie volaj dychajuć viatry Ajčyny,
Jakuju lubiš ty i ja lublu,
Jak la vakon u kviecieni rabinu,
Jak pad nahami rodnuju ziamlu,
Dzie ŭsio minaje i miniecca heta
Samotnaje, niby zima, žyćcio…
Zima… Viasna… A tam, hladziš, i leta
Pad vietłym soncam zabliščyć liściom.
Ciapier čytajuć
Chto taki Maćviej Bialaj, jakoha nibyta departavali ŭ Biełaruś? Raskazvajem historyju dziŭnaha aktyvista z padazronym minułym3
Kamientary