Koń — adzin z najbolš šanujemych piersanažaŭ biełaruskaj mifałohii, vusnapaetyčnaj spadčyny i abradavaj praktyki našaha naroda.Mifałahičny i kazačny koń — heta simvał času, viečnaści, niepadzielnaści kosmasu, heta najbolš nadziejny pasrednik pamiž śvietam žyvych i «śvietam» pamierłych, pamiž niebažycharami i ludźmi. Mienavita tamu jakraz na
— koń časta fyrkaje — da chutkaha daždžu;
— koń chrapie abo zakidvaje hałavu ŭvierch — budzie niepahadź. Asablivaj pavahaj karystaŭsia koń u abradavaj praktycy biełarusaŭ, pierš za ŭsio na viasielli i pachavańni. Viasielnaha kania ŭpryhožvali roznakalarovymi stužkami, kvietkami, da duhi macavali zvanočki, a na šyju nadziavali šarchuny, jakija pavinny byli adhaniać niačystuju siłu i davać znak adnaviaskoŭcam ab prybližeńni viasielnaha pojezda. Isnavała dakładnaje raźmiežavańnie ŭ vykarystańni koniej u roznych abradach. Tak, kania, na jakim vieźli niabožčyka, nikoli nie buduć vykarystoŭvać u viasielnym pojeździe. Razam z tym u adnoj ź lehiendaŭ raskazvajecca pra toje, što Boh praklaŭ hetu žyviolinu: «Paśla naradžeńnia Baharodzica pałažyła novanarodžanaha ŭ jaśli i prykryła sienam, kab schavać ad vajaroŭ cara Irada. Voł, jaki stajaŭ pobač, pierastaŭ jeści, a koń praciahvaŭ jeści i tym samym „raskryvaŭ“ miesca paratunku Chrysta. Tamu Boh praklaŭ kania i skazaŭ: „Ty budzieš zaŭsiody jeści i nikoli nie najasisia“, a vała błasłaviŭ i skazaŭ, što jaho miasa ludzi buduć vykarystoŭvać u charčavańni».
Ciapier čytajuć
Kaardynatara pošukavaha atrada «Anioł» pasadzili za palityku2
Kamientary