Lizavieta Uładzisłavaŭna Achromienka, biełaruska, hramadzianka Ukrainy, 2002 h. n., Ukraina, Čarnihaŭ, vuł. Rakasoŭskaha, 25, kv. 68 Łukašenku Alaksandru Ryhoraviču, hramadzianinu Respubliki Biełaruś, 1954 h. n.
Lizavieta Uładzisłavaŭna Achromienka, biełaruska, hramadzianka Ukrainy, 2002 h. n., Ukraina, Čarnihaŭ, vuł. Rakasoŭskaha, 25, kv. 68
Łukašenku Alaksandru Ryhoraviču, hramadzianinu Respubliki Biełaruś, 1954 h. n.,
Biełaruś, Drazdy
Spadar Alaksandr Ryhoravič!
19 śniežnia šmat biełarusaŭ, siarod jakich było bahata tatavych siabroŭ, pajšli da vašaha ŭrada, kab skazać pra svaju niazhodu z tym, što adbyvajecca ŭ Biełarusi. Siarod hetych ludziej byli supracoŭniki vašaj milicyi, jakija bili šyby ŭ Domie ŭrada. U vyniku šmat narodu paciarpieła ad inšych supracoŭnikaŭ milicyi.
Siarod paciarpiełych byŭ i moj chrosny, Maksim Klimkovič — biełaruski piśmieńnik, syn hieroja abarony Bresckaj krepaści, unuk Michasia Klimkoviča, adnaho z aŭtaraŭ himna sučasnaj RB. Jamu raźbili hałavu. Ciapier takich ludziej, jak moj chrosny, ablivajuć brudam na vašaj televizii i ŭ vašych hazietach, nazyvajučy «bandytam» i «terarystam».
Ja viedaju, što u vas jość syn Koleńka. Mažliva, jahony chrosny taksama byŭ siarod demanstrantaŭ. Skažycie, kali łaska, jon nie paciarpieŭ?
Mnie zdajecca, vaš syn taksama aburany tym, jak źbivali ludziej. I jamu treba nabracca dobrych uražańniaŭ.
A tamu zaprašaju Mikałaja Łukašenku ŭ hości, u Čarnihaŭ. Moj tata, biełaruski piśmieńnik Uładzisłaŭ Achromienka, miarkuje, što ź jaho jašče nie pozna vyhadavać čałavieka i biełarusa. Maje baćki — ludzi haścinnyja, abiacajem nie tolki naležna pryniać Mikałaja, ale i pakazać jamu
Kali łaska, adkažycie, kali jaho možna čakać.
Dziakuj.
Lizavieta Achromienka, Čarnihaŭ.
21. 12. 2010.
Kamientary