Śviaty hiemar

Časam dumaju pra toje, čamu my nie sustrakajem svaich spartyŭnych hierojaŭ u aeraportach i na vakzałach, jak sustrakajuć sierby Džokaviča, a ledź nie ŭvieś Madryd vitaje «Reał», kali toj robicca čempijonam Ispanii. Miarkuju, adna z pryčyn voś jakaja. Kali biełarusy čahości damahajucca ŭ sporcie, my ŭsprymajem heta nie jak podźvih, a jak naležnaje. Nu, a jak inakš, stolki hrošaj vykinuli na hetych «bałbiesaŭ». Pasprabavali b jany nie pieramahčy.

Kali ŭ našych štości nie atrymlivajecca, tut i ŭvohule kazać niama pra što.

My vam — usio (padatki z kroŭna zaroblenych, hrošy, na jakija možna było zbudavać balnicu ŭ Žabincy albo zapuścić jašče adzin sparadarožnik u kazachski step), a vy nam — u dušu.

U Biełarusi za spartoŭcaŭ nie chvarejuć i nie pieražyvajuć. Ź ich patrabujuć. Pryčym nie tolki čynoŭniki, ale i prostyja zaŭziatary. U nas takoje staŭleńnie, byccam spartoŭcy nam pavinnyja, i my ŭsio namahajemsia spahnać ź ich niejki doŭh. Adkul heta? Ad našaj savieckaj rečaisnaści, mnie zdajecca. Bo ŭ nas i siońnia ŭsio kałhasnaje, usio ahulnaje. My usiebiełaruskim schodam radzimsia, jak raźmierkavać narodnyja hrošy. Nivodny narodny rubiel nie moža być patračany ŭpustuju. Tut niama miesca dla ryzyki.

Niekatoryja spartoŭcy byccam źmirylisia sa statusam utrymancaŭ.

Spartoŭcy majuć padstavy dla taho, kab usprymać vystup za kamandu rodnaj krainy nie jak honar, a jak pachod na Hałhofu. I jość z čaho. Kajf sumnieŭny, zatoje prablemy amal harantavanyja. Voś alimpijskaja futbolnaja zbornaja pa poŭnaj adhrebła na forumach paśla niaŭdałaha turniru ŭ Tułonie. Pra bronzu na Jeŭra-2011 užo zabylisia. Niekatoryja ledź nie zaklikajuć admovicca ad pajezdki ŭ Łondan, kab tam nie zhańbicca. Darma, što biełaruskaja futbolnaja kamanda pieršaj z postsavieckaj prastory prabiłasia na Alimpijskija hulni.

Chakieistam napiaredadni čempijanatu śvietu ministr sportu zajaŭlaje, što jany pavinnyja trapić u vaśmiorku «kroŭ z nosu».

Zrešty, stanovišča biełaruskich futbalistaŭ i chakieistaŭ nie najhoršaje. Mnohija ź ich nasamreč majuć dobryja akłady, i heta choć niejak kampiensuje maralnyja pakuty ad rehularnych nahaniajaŭ. Pa-druhoje, za zbornyja zhadanyja tavaryšy vystupajuć niačasta, a asnoŭny čas pravodziać u kłubach. A tam užo čynoŭnicki pres nie taki mocny. Karaciej, Aleha Kačana jany bačać raz na hod, a to i radziej.

Bolš niezajzdrosnaja situacyja ŭ tych, chto naŭprost zaležyć ad Minsportu. Lohkaatlety, štanhisty, baksiory, barcy i inšyja ŭvieś čas znachodziacca ŭ zbornaj. Kłubnaj sistemy tut niama.

Alimpijskija stypiendyi, prezidenckija i roznyja tam staŭki — heta ŭsio tak subjektyŭna. Daduć — nie daduć, pazbaviać ci abrežuć… Harantyj niama nijakich.

My tabie — hrošy, a ty daj raśpisku, što zavajuješ alimpijski miedal. Heta standartnaja forma supracoŭnictva pamiž biełaruskim spartoŭcam-alimpijnikam i čynoŭnikam.

Atrymaŭ traŭmu? Zdradnik! Nie vyjhraŭ miedal? Padmanuŭ! Vyjhraŭ, ale nie toj — usio adno padvioŭ. Takaja sistema vybudoŭvajecca z malenstva.

Taki ciažar zabivaje azart, a jaho miesca zajmaje adkaznaść. Tamu typovy biełaruski alimpijec strymany i niešmatsłoŭny. Ad jaho my nie pačujem, što jon — najlepšy ŭ śviecie, navat kali heta tak, i što jon nadziare ŭsim zad. Takoje moža skazać tolki Aramnaŭ, kali jaho znoŭ spyniać daišniki.

Na nosie — hulni ŭ Łondanie. Cikava, ci z radaściu čakajuć ich našyja spartoŭcy?

Ci chočuć jany ŭsich parvać, tamu što heta prosta kruta, a nie tamu, što za heta daduć kvateru ci stypiendyju?

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0