Uładzimir Niaklajeŭ. Znaki prypynku: pra ludziej, sieksotaŭ i intelihiencyju
«Ludi, kotoryje hovoriat na biełorusskom jazykie, nie mohut diełať ničieho, kromie kak razhovarivať na biełorusskom jazykie, potomu čto po-biełorusski nielzia vyraziť ničieho vielikoho.Biełorusskij jazyk — biednyj jazyk. V mirie suŝiestvujet tolko dva vielikich jazyka — russkij i anhlijskij» (A. Łukašenka. Z vystupleńnia na siesii Homielskaha harsavieta 1 śniežnia 1994 h).
Za adno hetaje vykazvańnie biełarusy pavinny byli b pahnać Łukašenku ŭ karšeń, a paśla jašče j sudzić za abrazu nacyjanalnaha honaru.
Kali b toj honar mieli... Voś u čym prablema prablem.
Moža, kupić, kali niama? A hrošy ŭziać u taho ž Łukašenki:
«Najditie choť odnu frazu, hdie ja prieniebriežitielno otozvałsia o biełarusskom jazykie. Najditie i pokažitie. Nie najdietie. Ja upłaču million dołłarov.Najditie i mnie prišlitie. Nikohda nie było etoho. Eto opiať vydumki oppozicii» (A. Łukašenka. «Niezavisimaja hazieta», 29 maja 1997 h.).
Ni honaru, ni soramu.
* * *
Na čarhovaj razdačy padačak ułady svaju padačku zajmieŭ nibyta žurnalist, a nasamreč prafiesijny sieksot, jaki hłumliva ździekvaŭsia z Vasila Bykava, Alesia Adamoviča, z najlepšych synoŭ Biełarusi, što tytanična namahalisia ŭzradzić duch nacyi.
I jaki treba mieć cynizm, kab hetuju padačku, vydanuju ŭładaj sieksotu, nazvać premijaj «Za duchoŭnaje adradžeńnie».
* * *
Intelihiencyja — nie taja siła, jakaja zdolnaja spravicca z dyktaturaj,tyranijaj; a tym bolš nie pa sile heta intelihiencyi biełaruskaj, pra jakuju narod navat nie zdahadvajecca, što jana ŭ jaho jość.
Ciapier čytajuć
«Jana daŭnavata ŭ Biełarusi». Baćka Anžaliki Mielnikavaj pryznaŭsia, što jana žyvaja i zdarovaja115
Kamientary