Vincuk Viačorka adkazaŭ Paźniaku: Miesija nie pryjdzie

MESIJA NIA PRYJDZIE. Pra trolinh Zianona Paźniaka

Sytuacyja ŭ krainie pačała mianiacca. Źjavilisia novyja vykliki dla nacyjanalna-demakratyčnych siłaŭ, novyja niebiaśpieki j šancy, jakija patrabujuć asensavańnia dy inakšych arhanizacyjnych formaŭ.

Ale niekamu treba zaciahnuć nas u bahnu pustych razborak.

Ja maŭčaŭ. Bo ličyŭ, što niechta choča vymusić nas adbrechvacca ad źviazanych z padziejami 13-hadovaj daŭniny napadak z-za miažy, marnavać čas i nervy. Dyj paklopnik, jak praviła, vyjhraje ŭ medyjnym poli. Skazaŭ i ŭmyŭ ruki. A apraŭdvacca, što nie viarblud, brydka.

Chacia maŭčać było ciažka.

«…Jany davali im hrošy, vot i pajavilisia i bialackija, i ŭsie…»

Zianon Paźniak, prostaja mova:

«Taki zahavar suprać baćkaŭščyny, suprać našaj nacyi. Vot adkryta vam plujuć u vočy, jon ža adkryta vam havoryć. Vik — heta ž nie palityk, heta ž, paŭtaraju, — raźviedčyk. Tak vot heta ŭsio pryviało da taho, što jany stvaryli svaju apazycyju. Jany davali im hrošy. Vot i pajavilisia ŭsie — i bialackija, i ŭsie, vot praz heta, usie ž viedajuć heta».

BT i SovBiełka vysoka acanili infarmacyjny praryŭ. Naahuł Z. Paźniak im padabajecca tym, što łaje eŭrapiejskuju i amerykanskuju demakratyju, što choča «mocnaj ruki» dla Biełarusi, što piarečyć sankcyjam suprać aficyjnaha Miensku.

Bialacki «pajaviŭsia» sam pa sabie, niezaležna nia tolki ad Vika, ale i (strašna skazać!) ad Paźniaka. I prynamsi z 1981 hodu vioŭ nacyjanalna-adradženckuju i nacyjanalna-vyzvolnuju dziejnaść, u tym liku ryzykoŭnuju padpolnuju. I byŭ arhanizataram Dziadoŭ 1988 hodu, i byŭ za ich pakarany.

Ale Bialacki vinavaty pierad Paźniakom. Tym, što ŭ 2011 hodzie Bialackamu pahražali j zahadzia papiaredžvali, jon moh źjechać ź Biełarusi, ale zastaŭsia i sieŭ u turmu. A Paźniak — źjechaŭ.

Abraziŭšy Bialackaha, Zianon Stanisłavavič apynuŭsia pa toj bok marali. Pa adzin bok z naščadkami Beryi j Canavy.

Tajemnaja aperacyja ABSE

Rašuča nie daje sp. Paźniaku spakoju tema hrošaj.

Čuju ad jaho, nibyta ŭ 1999–2000 hodzie Hans-Hieorh Vik kupiŭ biełaruskuju apazycyju za paŭtara miljonu dalaraŭ, pryčym ź viedama KHB, i stvaryŭ ź jaje pseŭdaapazycyju. Maŭlaŭ, sam Vik pra heta zajaviŭ u interviju. Pieršaja dumka — ci nia tanna biełaruskaja apazycyja siabie acaniła? Druhaja — jak u tym anekdocie — «a dzie ž maja dola?», čamu tahačasnaja Partyja BNF pra toje nia viedała? I jak heta veteran vyviedki j dyplamatyi Vik vybałbataŭ takuju strašnuju vajennuju tajnu? Zdajecca, jon, niahledziačy na ŭzrost, umieje trymać siabie ŭ rukach?

Tut ja nie palemizuju z H.-H. Vikam u (hiea)palityčnych pytańniach. Chacia ŭ svoj čas šmat palemizavaŭ. Mianie cikavić kankretnaja tema. Biaru pieršakrynicu. «Biełorusskaja hazieta», 12 studzienia 2004 hodu.

«V 1999 h. Łukašienko podpisał Stambulskije sohłašienija, v kotorych vział na siebia obiazatielstva diałoha s oppozicijej, obieśpiečienija diemokratičieskich vyborov, svobody słova, priekraŝienija davlenija na ŚMI. On vsie eto podpisał! OBSIE, riešiv, čto podpiś čto-to značit, vydielił dieńhi, vsie do poślednieho cienta, na pieriehovory s oppozicijej, na konsultacii s niezavisimymi ŚMI. (Biudžiet KNH i biudžiety orijentirovannych na eti cieli fondov, dostup k kotorym otkryła Jevropiejskaja komiśsija, v sovokupnosti sostavili niemnohim mieńšie połutora milliona dołłarov. Eti dieńhi priamo i kośvienno byli napravleny na poddieržku diałoha mieždu pravitielstvom Biełarusi i oppozicijej. — I.Č.) I vsie jevropiejskije pravitielstva byli v kursie, nie było nikakich tajn! Jedinstviennoj tajnoj było to, čto bumahi podpisyvał takžie šief biełorusskoho KHB, druhich tajn nie było. I vsie eto dla toho, čtoby v odin priekrasnyj dień hospodin Łukašienko nazvał eto vmiešatielstvom vo vnutriennije dieła Biełarusi i provieł vybory po sobstviennomu ścienariju».

Kožny, chto maje dośvied arhanizacyjnaj pracy, razumieje: heta ž niekalkihadovy biudžet Kansultacyjna-naziralnaj hrupy (KNH) ABSE, zasnavanaj dziela prasłavutaha dyjalohu. I biudžet nie skazać kab raskošny. Heta, peŭna, arenda niatannych ofisaŭ, prajezd (u tym liku na radzimu) i žytło supracoŭnikaŭ, heta ichny zarobak sabie lubimym, apłata zalaŭ dla raznamasnych kruhłych stałoŭ i dyjalohavych placovak, niemałyja hanarary zaprošanym z dalokaj i blizkaj Eŭropy vysakałobym ekspertam i h. d.

Chutčej za ŭsio, u biudžet byŭ zakładzieny i palot u Stambuł delehacyi biełaruskaj apazycyi (i namieśnik Paźniaka Jury Bieleńki lotaŭ za «Vikavy hrošy»).

ABSE — mižnarodnaja arhanizacyja, kudy ŭvachodziać usie eŭrapiejskija krainy, amal usie postsavieckija, ZŠA i Kanada. Stratehičnyja i biudžetnyja pytańni adkrytyja dla ŭsich krainaŭ-siabraŭ.

Radka «skupka biełaruskaj apazycyi» ŭ biudžecie aŭtarytetnaj mižnarodnaj arhanizacyi nie było, bo nie mahło być.

Ale našto i čamu Paźniak manić? Treba nahadać, što z 1996 hodu jon u emihracyi, h. zn. pra apisanyja padziei musiŭ brać infarmacyju ź niejkich krynicaŭ. Svaje krynicy jon publična nazvaŭ, paŭtarać nia budu. I jany jamu spadabalisia duža. Chiba ŭ našaj krainie jašče niechta, akramia jaho, moža być viernym Biełarusi, kiravacca idejami j pierakanańniami, a nie hrašyma zaježdžych manipulataraŭ? Nichto!

Faktaŭ i dokazaŭ nia treba

Spadobiŭsia i ja pačuć svajo proźvišča.

«Sutnaść u tym, što pradstaŭniki tak zvanaj „apazycyi“. Jakuju stvaryŭ Hans Vik, źniešnie kazali pra demakratyju dy baraćbu z režymam, a na spravie tajemna sustrakalisia z pradstaŭnikami režymu Łukašenki i pieramaŭlalisia ab nikomu nie viadomych spravach. Spatkańni adbyvalisia rehularna raz na miesiac, na praciahu hoda, u piviarni „Rakaŭski brovar“ pad kantrolem Hansa Vika, jaki mieŭ na heta ŭzhadnieńnie ŭ KDB. Tajemnymi zastolcami z boku tak zvanaj „apazycyi“ byli spadary Labiedźka, Kalakin, Viačorka, Statkievič, Hajdukievič i — u jakaści eksperta — Chadyka. Niedzie naprykancy 2000 hodu apazycyja Hansa Vika była ŭžo takim čynam zhurtavanaja, i ŭładam, vidać, nadakučyła bavicca ŭ pieramovy. Była dadzienaja admaška, i ŭdzielnik pieramovaŭ, „pałatnik“ spadar Žušma, vystupiŭ pa BT i z uśmiešačkaj zakłaŭ uvieś praces. Takaja voś kamedyja». (Zianon Paźniak. Online na Radyjo Svaboda.)

I znoŭ niapraŭdu kaža Paźniak. Ja z roznych pryčynaŭ nie lublu toj brovar, byŭ u im za ŭsio žyćcio čatyry razy i ŭsie ich pamiataju (navat hatunki piva). Na žal ci na ščaście, ja nikoli tam nia byŭ ani ź Vikam, ani z režymnymi, ani na tajemnych pieramovach. Nijakaha Žušmu nia viedaju, a tolki Sazonava, jakoha Łukašenka byŭ vyłučyŭ dla niadoŭhich i całkam publičnych pieramovaŭ z apazycyjaj pad ehidaj ABSE, i na ich navat byŭ uchvaleny dakument pra dostup apazycyi da dziaržaŭnych medyjaŭ. Tut Łukašenka pieramovy spyniŭ i Sazonava adstaviŭ.

Zrešty, čaho ja apraŭdvajusia? Moža, žurnalistam varta było paprasić sp. Paźniaka tam, dzie jon vystaŭlaje palityčnyja abvinavačańni, padać dokazy j krynicy?

Chaj by zastavałasia lehienda…

Jasna, što kantekst padziejaŭ 1999–2000 hadoŭ značna važčejšy. Heta masavyja «Maršy Svabody» i «Bajkot-2000»; heta pieršaja realnaja kaalicyja biełaruskich niezaležnickich demakratyčnych siłaŭ — KRDS; heta sproba H.-H. Vika jak pradstaŭnika ABSE sabrać za kruhłym stałom apazycyju, jak jamu zdavałasia, šyrejšuju za KRDS i tamu zdolnuju być subjektam pieramovaŭ; heta vymušeńnie Łukašenki padpisać peŭnyja abaviazki na Stambulskim samicie ABSE i h.d.

Usio toje dobra ŭdakumentavana, udzielniki padziejaŭ zbolšaha žyvyja, tamu žurnalistam i daślednikam varta zaniacca surjoznym apisańniem pracesaŭ u Biełarusi na pierałomie tysiačahodździaŭ, a nia słuchać prapahandysckija bajki.

Škada, što pobač z Paźniakom nie znajšłosia čałavieka, jaki paraiŭ by jamu pamaŭčać.

A naahuł nia treba biełarusam niepamylnych «charyzmatyčnych lideraŭ». Treba ŭsim brać na siabie adkaznaść, a nie čakać mesiju. Nia pryjdzie.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 2
• 0