Alaksiej Dzikavicki. Biełaruś vačyma zamiežnikaŭ

Biełaruś vačyma zamiežnikaŭ

1. 1995 hod. Na pradpryjemstvie, dzie ja pracavaŭ pa skančeńni instytutu ŭ adździele źniešnieekanamičnych suviaziaŭ, było šmat zamiežnaha abstalavańnia, tamu da nas časta pryjaždžali naładčyki i zamiežnyja biznesmeny na pieramovy.

Adnojčy ŭviečary ja sustrakaŭ partnera ź Niamieččyny. Pavodle praviłaŭ, ja musiŭ pasialić hościa ŭ hatel i paviačerać ź im u restaracyi. Zasialeńnie, kali nie ličyć niekatorych drobiaziaŭ, prajšło narmalova. Potym — viačera. Ja prapanavaŭ niemcu z darohi vypić trochi harełki. Toj pahadziŭsia, ale jašče zamoviŭ piva. Jak ža jon ździviŭsia, kali pačuŭ moj pierakład adkazu aficyjanta: «U nas piva niama».

— Heta chiba žart? U vialikaj restaracyi niama piva?

Kab niejak vyratavać reputacyju rodnaha horadu, ja kinuŭsia naniz u bar — piva niama. U bližejšuju načnuju kramu — niama.

Daviałosia vydumlać. Skazaŭ, što siońnia paniadziełak, a Pinski kanservavy zavod učora nie pracavaŭ i piva nie nazapasili. A zamiežnaje, maŭlaŭ, nie zavoziać, bo vielmi darahoje i nichto jaho nie kuplaje. Niemiecki biznesoviec tolki pacisnuŭ plačyma.

Potym, kali prynieśli harełku, mineralnuju vadu i niejki limanad, niemiec niekatory čas vielmi ŭražana hladzieŭ na stoł, a potym skazaŭ:

— I ŭsio ž, niahledziačy na adsutnaść piva, heta vielmi šykoŭnaja restaracyja, kali dziela jaje roznyja vytvorcy raźlivajuć svaje napoi ŭ adnolkavyja plaški. Aleks, heta firmovyja plaški hetaj restaracyi?

Ja pahladzieŭ na stoł i zrazumieŭ — i harełka, i minerałka, i limanad byli ŭ adnolkavych zvyčajnych dla nas plaškach typu «eŭra».

2. Da nas na pradpryjemstva pryjechali kiraŭniki vielmi mahutnaj italjanskaj kampanii — pradavać darahoje abstalavańnie. Viečaram kiroŭca zavioz ich u hatel. Nazaŭtra ranicaj da nas u adździeł telefanuje raschvalavany administratar:

— Chłopcy, tut vašyja italjancy vielmi razzłavanyja — chodziać u adnych škarpetkach pa kalidory dy niečaha ad nas patrabujuć. Pryjaždžajcie chučej, kali łaska.

Akazałasia, što ŭviečary italjancy pakinuli svaje darahija boty kala dźviarej pakoju — kab pačyścili. Zrazumieła, što nia kožny abminie fajnyja skuranyja italjanskija čaraviki.

U vyniku, my pavieźli salidnych italjancaŭ u tapkach u kramu abutku, dzie jany vymušanyja byli kupić, zdajecca, «Łuč» — kulhali potym dva dni.

3. Na pradpryjemstvie było šmat finskaha abstalavańnia. Užo niemałady inžyner ź Finlandyi pryjechaŭ, kab adramantavać adzin sa stankoŭ. Padčas pracy ja pierakładaŭ jahonyja razmovy z našymi mechanikami. Kali toj spytaŭ, ci zalivajuć u stanok mienavita takoje masła, jak patrabuje instrukcyja, bo ad inšaha chutčej zaśmiečvajucca filtry, mechaniki vielmi ździvilisia. Akazvajecca, hetyja samyja filtry, kab nie zaśmiečvalisia, užo niekalki hadoŭ jak prosta prabili łomam. A masła ad samoha pačatku zalivajuć jakoje jość. Tady fin mnie skazaŭ, što jon vielmi hanarycca svajoj firmaj: «My navat i padumać nie mahli, što našyja stanki mohuć pracavać u takich umovach pa 20 hadoŭ!»

Na nastupny dzień da nas prybiehli ź inšaha cechu i kličuć: «Spadar inžyner, pahladzicie, kali łaska, tam novaja drabiłka sapsavałasia, taksama vytvorčaści vašaj firmy». Pajšli my hladzieć drabiłku — heta mašyna, jakaja vializnym mocnym nažom drobić niepatrebnaje dreva na maleńkija kavałki. Akazałasia, što ŭ drabiłki złamaŭsia nož. Zdavałasia, što finski specyjalist takoha taksama nikoli ŭ žyćci nia bačyŭ.

— Moža zatupicca, ale kab złamaŭsia... jakoje ž vy dreva tudy puścili?

— Dy my, hena, niechta z rabočych prosta ŭ drabiłku manciroŭku stalovuju kinuŭ — chacieli pravieryć, ci finski nož padužaje jaje pierarubić...

— Našto!!!???

— A ŭ nas da hetaj savieckaja ŭ cechu stajała — dyk pierarubała manciroŭku...

4. Adzin niemiec, jaki pa spravach časta pryjaždžaŭ u Pinsk i ŭžo dobra viedaŭ našaje žyćcio, skazaŭ mnie adnojčy: «Nie sumuj, Aleks, ja voś naprykancy 80-ch u kamandziroŭku u Albaniju jeździŭ, dyk tam jašče horš. Mnie navat ŭ Tyranskim aeraporcie prymusam pad aŭtamatam źmianili pryčosku — padstryhli naturalna «pad harščok», kab nia roźniŭsia ad usich. A inačaj, kali nie schacieŭ by — nazad u samalot i ŭ Niamieččynu. Dyk, u vas ža takoha niama...»

Dziakuj, siabra, ja suciešany.

Alaksiej Dzikavicki