Licej: paŭhodu ŭ padpolli

Na dvare miesiac luty. Nasamreč nie taki jon užo luty, va ŭsiakim razie, paraŭnoŭvajučy z našym «lutym letam». Ale ŭsio prajšło, Licej žyvie.

My zastalisia razam i dažyli da hetaha miesiaca, pratrymalisia paŭhodu va ŭmovach, całkam nakiravanych suprać nas. A heta ŭžo pra niešta kaža.

Padčas abarony, a paśla — ekstremalnaj vučoby imia Liceju abrasło raznastajnymi epitetami, nakštałt «niaskoranyja», «hieroi», i tak zvany «licejski duch» staŭ dla mnohich ludziej prykładam žyćciovaj pryncypovaści j metanakiravanaści. Licej nadaŭ viery ŭ lepšuju budučyniu, i, upeŭnieny, nazirajučy za mužnaściu maładzionaŭ, navat samy chraničny pesymist zaznačyŭ by, što nia ŭsio zhublena.

Prajšło paŭhodu. Paŭhodu na vulicy, jakija źmianili Licej nazaŭždy. Licej staŭ bolš surjoznym: nie zažyli šnary ad letniaj baraćby, nie zasochli ślozy ad raźvitańnia ź niekatorymi dziećmi, nie dadało honaru vyhnańnie z budynku j vymušanaje badziańnie pa horadzie biaz prava narmalnaha žyćcia — voś što zrabiła ź Licejem ułada. Vykładniki nervujucca za navučencaŭ, moładź pieražyvaje pa stračanym budynku j tvorčych mahčymaściach, baćki — za los dziaciej. Usia heta nervovaść napružvaje licejskaje žyćcio, stasunki, dyj ci mahčyma adčuvać siabie lepiej, kali z taboj abychodziacca, jak z apošnim vuličnym sabakam, pazbaŭlajučy domu, usiaho nastolki rodnaha j blizkaha.

Kab lubić Biełaruś i pavažać svoj narod, nieabaviazkova vučycca ŭ Licei, słuchać lekcyi pa litaratury Lavona Barščeŭskaha, dastatkova vieryć, być upeŭnienym u sabie j nie spyniacca na dasiahnutym. Liceisty navučyli nikoha nie bajacca, iści da kanca j być pryncypovymi. Vaźmicie ich za prykład.

Paŭhodu navučyli mianie nie zdavacca j trymacca razam z adnadumcami. Kiravacca praŭdaju, žyć vieraju ŭ svaje siły, pracaju dziela budučyni majoj krainy. Ja nie chaču žyć u dziaržavie, dzie dziaciej bjuć dubinkami za toje, što jany niešta lubiać. Ja nie chaču žyć u krainie, dzie śmiajucca z majoj movy, nienavidziać maju kulturu j chočuć chutčej kudy-niebudź zmycca. Tamu ja źmianiu hetuju krainu, zrablu takoj, jakoj bačyŭ u mrojach, pra jakuju čytaŭ u padručnikach, — mocnaj, pryhožaj, pavažanaj u śviecie. Ja vieru ŭ siabie, u svaich siabroŭ, u Licej, u Biełaruś. Dosyć! Pryjšoŭ čas žyć tak, jak chočam my!

Franak Viačorka, Miensk

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0