Ździviŭ cyhanski pravaabaronca Mikoła Kalinin, jaki ŭ №33 kazaŭ pra «stopracentnuju intehracyju, stopracentnuju asymilacyju» habrejaŭ.
Pa-pieršaje, nazvanyja paniaćci ŭ sacyjalohii abaznačajuć zusim niatojesnyja źjavy: asymilacyja — źlićcio ź inšym etnasam, intehracyja — častkovaje zasvajeńnie čužynskich kulturnych normaŭ pry zachavańni ŭłasnych kaštoŭnaściej. Pa-druhoje, biełaruskija jaŭrei nie asymilavanyja, ab čym śviedčyć sam sp.Kalinin: «Nichto ź ich siabie habrejem ličyć nie pierastaŭ». Kali hrupa maje samanazvu j samaśviadomaść, ab jakim stopracentnym źlićci ź inšaj hrupaj moža jści havorka? Choć, biezumoŭna, miełasia vialikaja dola praŭdy ŭ słovach idyšysckaha paeta Hirša Relesa, skazanych u «Anachnu kan»: «Jaŭrei ciapier mocna asymilavanyja i schilajucca da poŭnaj asymilacyi». Adnak ža movu idyš my zachavali, chaj i nie ŭ takoj stupieni, jak cyhany cyhanskuju abo palaki polskuju. Darečy, u žniŭni ŭ vydaviectvie «Łohvinaŭ» vyjšła pieršaja ŭ Biełarusi za 50 ź lišnim hadoŭ knižka na idyš — memuary Relesa ab jaŭrejskich piśmieńnikach minuŭščyny.
U artykule S.Nosava «Jak źličyć habrejaŭ?» niamała niepravieranych źviestak. Toj, chto dakaža blizkaŭschodnim čynoŭnikam, što jaho dzied — jaŭrej, biaź ciažkaściej nabyvaje hramadzianstva ŭ Izraili, dla hetaha nikomu nie abaviazkova rabić abrazańnie. Razychodžańni ŭ ličbach sapraŭdy jość: nia tolki ŭ Biełarusi, a i ŭ śviecie nia viedajuć liku jaŭrejskaha nasielnictva. Mo jašče j tamu, što staražytnaja tradycyja zabaraniaje ŭhołas padličvać jaŭrejaŭ, kab nie naklikać licha. Pryniaty chiba taki metad padliku: «Nie adzin, nia dva, nia try…»
Volf R., Miensk
Ciapier čytajuć
Chto taki Maćviej Bialaj, jakoha nibyta departavali ŭ Biełaruś? Raskazvajem historyju dziŭnaha aktyvista z padazronym minułym2
Kamientary