Sučaśniki
***
2004. Baradulin i paety
U taksoŭki hłuchnie ruchavik. Na skryžavańni hłuchnie. Davodzicca raźličvacca i vychodzić. Davodzicca vychodzić kala Ryhora Baradulina. Vitajusia: «Jak Vy, Ryhor Ivanavič?» — «Kiepska, zusim. Bok balić». Toje, što kiepska našamu narodnamu paetu, ja adrazu baču. Ledź idzie naš dziadźka Ryhor: «Jak tam Sys?» — «Telefanavaŭ. Chacieŭ sustrecca, dy tak i nie dajšoŭ. Piśmiankova ŭčora pachavali…» — «Nia zmoh ja pajści. U jaho ž čatyry insulty było. Ź nitrahlicerynaj u kišeni chadziŭ». — «Jon i mnie skardziŭsia, što serca ciśnie. Ja jamu kazaŭ, kab pić kinuŭ. A jon adkładaŭ. Vy ž, Ryhor Ivanavič, kinuli. Voś i ja, na Vas hledziačy, dva hady nia pju». — «Nia pješ? Pravilna. Treba kidać, kali možaš… A jak tam Razanaŭ?..» — «Ciapier jon vieršy pa-niamiecku sprabuje pisać». — «Hiermaniju nia ździviš tymi vieršami». — «Heta novaja prajava imperskich ambicyj — padtrymlivać kitajcaŭ z rasiejcami, jakija sprabujuć pisać pa-francusku, davać stypendyi biełarusu, jaki sprabuje składać vieršy pa-niamiecku. Jak raniej uchvalali kirhizaŭ, što pa-rasiejsku ramany drukavali…» — «Šerman pamiraje…» — «Arłoŭ u balnicu loh. Valancin Taras u balnicy, mama kazała». — «Tarasu paśla kropielnicy stała kryšku lepiej…» — «Voś tut, majo vydaviectva. Ja pajdu…» — «Jak tam Miryk?» — «Dobra. Zbor tvoraŭ vydaje, praź jaki miesiac vyjdzie…» — «Mamie pakłon». — «Pieradam. I Vašym usim pryvitańnie». — «Aha…» Dziadźka… nie… stareńki dziadok, naš Baradulin, panios svaju čyrvonuju błaznavatuju kiepku da nastupnaha skryžavańnia, a ja na pracu pajšoŭ.
27.04.2004, 12:57
2004. Hałavanaŭ i akvaryjum
U paniadziełak… Ciažki dzień — paniadziełak. Chadziŭ na pryjom da ministra justycyi — Hałavanava. Zaprasili, pryjšoŭ. Čamu nie schadzić da ministra, kali kličuć, a nie vyklikajuć? Nu i što z taho, što daviałosia čakać u pryjomnaj? Sieŭ sabie ŭ skurany fatel i razhladaŭ akvaryjum z kryštalnaj vadoju. Šaryki imklivaha pavietra biahuć-uzdymajucca za čyściutkim škłom. Kaniečnie, kab u ministerskim akvaryjumie byli ryby, ci trytony, ci choć by žabka jakaja, čakać było b viesialej. Ništo tak nie supakojvaje maju dušu, jak doŭhaje nazirańnie za maŭklivymi ruchami akvaryjumnaj rybki. Jaje, čaroŭnaj rybki, nie było. Spačatku ja spadziavaŭsia, što jaki-niebudź somik ci rak schavaŭsia za kamień. Marnyja spadzievy. Pytacca ŭ Hałavanava, čamu ŭ jahonym akvaryjumie niama rybak, ja nia staŭ. Nietaktoŭna. Dyj zaprašali mianie ŭ ministerstva nie pra akvaryjumnuju rybku razvažać, a kab pahavaryć pra zachavańnie i adnaŭleńnie kulturna-histaryčnych i landšaftnych pomnikaŭ.
22.06.2004, 11:43
2004. Maskoŭski taksoŭščyk i vendžanyja vuhry
«Miensk? Byŭ ja ŭ vašym Miensku. Dzievak vaziŭ, — šafior-taksoŭščyk pachichikvaje. — Spynili jany mianie na Ćviarskoj. «Nam da Miensku!» Tam chutčej dajści, čym dajechać. Mnie što? Viazu! Voś i «Miensk». Staŭ ja kala hatelu. «Nam nie hatel, a horad treba». — «A hrošy?» Dastaje adna «pres» — tysiač ź dziesiać, a mo i piatnaccać. Damovilisia: za 100 km pa 100 baksaŭ. Vystaviŭ ja nul na ličylniku i pahnaŭ. Nu, a dzieŭki — prosta śmiech, im pa hadoŭ 16—17, šorty, futbołki, sumki prościeńkija. Piva nabrali i vuhroŭ vendžanych. Napilisia, najelisia i praz kožnyja 20 chvilin da vietru lotali, a potym im šašłyka zachaciełasia… Da Miensku jechali 14 hadzin. A jašče nas na miažy tarmaznuli, strachoŭku prymusili kuplać i za darohi płacić. Pasažyrki maje — nia prostyja dzieŭki. Adna skazała, što jaje baćka — pravaja ruka (…). U Miensku my zajechali ŭ niejki zdaravienny asabniak, a tam achovy niama. «U vas što, nie achoŭvajuć pravuju ruku (…)?» — «(…)!!!» — «Zrazumieŭ». Jany mnie prapanavali adpačyć i pavieźci ich na dyskateku ŭ Varšavu. Admoviŭsia i praz 7 hadzin byŭ u Maskvie».
19.04.2004, 12:45
Karatkievič i marnatraŭstva
Karatkievič zmarnavaŭ šmat siłaŭ i času na ekranizacyi i teatralnyja pastanoŭki svaich tvoraŭ. Jahonaje pakaleńnie prosta zhareła ŭ kinazalach i na zdymačnych placoŭkach, jak majo pakaleńnie zhareła na telebačańni, a pakaleńnie maich dziaciej haryć jasnym połymiem u Internecie. U kožnaha pakaleńnia svaje zabaŭki, svaje łovy vietru, svajo marnatraŭstva času.
Karatkievič i postmadernizm
Poŭnaściu hety artykuł možna pračytać u papiarovaj i pdf-versii "Našaj Nivy"
Kamientary