Група даследчыкаў з Паўднёва‑заходняга медыцынскага цэнтра універсітэта Тэхаса (ЗША) высветліла, чаму некаторыя людзі надта ўжо прагнуць салодкай і каларыйнай ежы нават пасля поўнага насычэння.
Даследаванне паказала, што гэтак званы гармон голаду — грэлін які выпрацоўвае арганізм, калі яму не стае ежы, прымушае мозг прагнуць каларыйнасці ежы, незалежна ад таго, колькі чалавек паспеў з’есці да гэтага моманту. Вось вынікі даследавання і тлумачаць, чаму падчас святаў людзі так часта пераядаюць і чаму, нават пасля сытнага застолля гатовыя яшчэ ўпіхнуць ў сябе плітку шакалада. Грэлін робіць некаторыя віды ежы асабліва спакуслівымі.
Як распавёў доктар Джэфры Зігман, суаўтар даследавання, «Мы паказваем, што бываюць сітуацыі, у якіх мы паглынаем вельмі каларыйную ежу, нават калі мы сытыя, з адной прычыны, бо наш мозг загадвае нам гэта рабіць». Навукоўцы правялі эксперымент на мышах, спачатку даючы ім у адным памяшканні каларыйную ежу ў вялікіх колькасцях, а ў іншым — невялікую порцыю звычайнае ежы. Калі мышам уводзілі грэлін, яны адразу ж беглі ў памяшканне з каларыйнай ежай.
Дарэчы, іншая група амерыканскіх навукоўцаў ўстанавіла, што грэлін выпрацоўваецца яшчэ і з прычыны недасыпання.
Арганізм спрабуе кампенсаваць недахоп сну гэтымі гармонамі. Таму ў людзей, якія вядуць начны лад жыцця, узнікае пачуццё голаду. Характэрна, што калі чалавек спіць, яго арганізм выпрацоўвае лептын, што прытупляе апетыт. Таму, каб меней есці, трэба болей спаць.
