З друку выйшла першая кніга з сэрыі «Кнігарня «Наша Ніва». Гэта зборнік вершаў паэта Андрэя Хадановіча «Сто лістоў на tut.by». Хаця насамрэч вершаў у кнізе ня сто, а сто дзесяць. Пра гэта ж у караценькай прадмове піша і сам аўтар: «У кнізе сабраныя вершы, напісаныя збольшага ўвосень і ўзімку 2004 году й дапоўненыя пазьнейшымі тэкстамі. Дапоўненыя настолькі, што лістоў выйшла болей за сто – прашу прабачэньне ў аматараў круглых лікаў і шчыра смуткую разам зь імі. Кніга складаецца з чатырох асноўных разьдзелаў, якія можна чытаць запар, а можна – чаргуючы іх з трыма «дывэртысмэнтамі». Апошніх магло ня быць, але буду рады, калі нехта з чытачоў адужае і іх таксама. Шчыры дзякуй электроннай пошце, безь якой гэтыя лісты маглі б і не напісацца».

Значная частка вершаў, што склалі зьмест кнігі, раней друкаваліся на старонках «Нашай Нівы». Рэдактура Васіля Сёмухі, макетаваньне Міхала Анемпадыстава. Наклад 1 500 экзэмпляраў. Шукайце ў кнігарнях і незалежных распаўсюднікаў.

Зьміцер Панкавец


З кнігі «Сто лі100ў на tut.by»

    @ @ @

    Зранку ў падворку зьявіцца сьнег,
    новы, як бібліятэка,
    белы і ліпкі, нібы пельмень,
    як яго ні круці.
    Зранку ў падворку стануць ляпіць
    сьнежнага чалавека.
    Дворнікі будуць лаяцца матам:
    «Маць тваю, еці, еці!»
    Зранку першым, блін, комам
    нас расстраляюць дзеці!
    Нехта ў белай гарачцы
    белы збудуе дом.
    Дворнікі будуць рыпець на машынах:
    «Вы паглядзеце!
    Еці!»,
    крэсьлячы адрас на шкле лабавым:
    www.sniezhny.com.

    @ @ @

    Выйдзеш на вуліцу — вецер гвалтуе дзяўчатак.
    Вушы прадзьме — і гамон, і камэдыі фініш.
    Галасаваць не ідзі, безнадзейны занятак:
    Як ні старайся, ніводнай машыны ня спыніш!
    Трэба ляцець, ды стаіш на халодным прыпынку.
    Цокаюць сківіцы, кожная — нібы падкова.
    Цяжка пасьпець, як ня зробіш сапраўднага ўчынку.
    Колаў няма, а на крылах — прадзьме канчаткова.

    @ @ @

    Сьнег ідзе. Галубы. Не блакітны, а — галубы
    За акном натапырылі пёры, нібы забойцы.
    Ля аконнай шыбы школьныя ўжо лабы
    Падзяляюць сьвет: тут — «індзейцы», а там — «каўбойцы».
    У лабоў мукі творчасьці: алавяны стойкі жаўнер
    Праз два «н» упарта ня пішацца ў першай прозе.
    Сьнег ідзе — і, трапляючы коміну за каўнер,
    Абганяе трамваі і ўсіх, каму па дарозе.

    @ @ @

    Будучы сьнег яшчэ сёлета выпадае
    Цукрам у каве, і люд выпадае ў асадак.
    Вырак законны, і скардзіцца не выпадае.
    Побач шыбуе жвавая й маладая,
    Толькі пад футрам цяжэй разгледзець азадак.
    Дзеўка‑зіма прыйшла белатварай марай
    І цалуе ўзасмак белазубай згубай.
    Дзьве сьцяжынкі сыходзяць у лес закаханай парай.
    Дыхаеш ім наўздагон халоднаю парай
    І задыхаесься, як селядзец пад шубай.