Тут вартыя ня помнік, а пракляцце. Бо саветы абыйшліся з беларускай нафтай як сапраўдныя драпежнікі: ня маючы сучасных тэхналогій, яны выпампавалі самыя легкадасяжныя вяршкі, з-за чаго большасць нафты засталася ў свідравінах ператварыўшыся ў цяжкадасяжны рэсурс са значна больш высокім сабекоштам здабычы. Тое, што адбываецца зараз - гэта вынік пранікнення ў беларускую нафтавую галіну больш сучасных, але ўсё роўна састарэлых тэхналогій у часы піку коштаў. З улікам таго, што на сусветны нафтавы рынак актыўна ўваходзяць новыя нафтаздабываючыя краіны, а попыт прынамсі не павялічваецца, то беларускае нафтавае шчасце непазбежна скончыцца. Ды і ўвогуле невядома, ці ёсць яно, бо нічога невядома пра дзейны сабекошт здабычы, што выклікае падазрэнні пра стратнасць падобнага бізнэсу, які працягваецца праз немагчымасць кансервацыі свідравін.
Помнік першай беларускай нафце ўзяты пад дзяржаўную ахову